allerlaatste bericht vanuit Brasil

Oie

Dan toch nog een laatste berichtje vanuit Brazilië.
Binnen vier daagjes zit ik weer in België, het is echt véél te rap gegaan die laatste maand.

De valiezen zijn half-gemaakt, de souvenirs worden volop gekocht, busticket heb ik al in mijn handen, donderdag nog één keer naar school, nog zoveel mogelijk genieten van de surf en mijn strand, afscheidscadeautje voor mijn familie vinden, Bolsa do Café gaan bezoeken, etc.

Ik heb mij nog nooit zo slecht en goed gevoeld op hetzelfde moment. Dit jaar was overduidelijk het beste jaar uit mijn leven, een jaar dat ik nooit - never - nunca zal vergeten. Maar deze laatste maand is ZOOOOO moeilijk geweest, en het moeilijkste moet nog komen. Mijn hart voelt echt zo veel zwaarder aan. En mijn lichaam is mij echt aan het beschermen, maar ik heb het gevoel dat ik elk moment in elkaar kan storten. Gelukkige zijn er hier genoeg mensen die mij erdoor zullen helpen.

Normaal ging Carol dus meekomen naar België, maar dat gaat dus niet door. Ze heeft een super jobaanbieding gekregen, waar ze geen nee kon tegen zeggen. En haar eerste maand al verlof vragen, lukte nu niet echt. Ze heet lang genoeg zitten twijfelen, en uiteindelijk de juiste beslissing genomen.

Binnen vier daagjes zit ik dus weer in België, op dit moment waarschijnlijk mij klaar aan het maken om naar de Tieltse Feesten te gaan of te genieten van de churrasco op het balkon van de papa. Maar het lukt mij echt niet om mij terug in Belgie voor te stellen, dat gaat verschrikkelijk raar zijn.


Ik zal een vreemdeling zijn in mijn eigen land

Beijos
Charlotte

I'm freezin

Oie pessoal!

Volgens bepaalde mensen wordt het weer tijd dat mijn blog wat wordt aangevuld, dus hier ben ik weer.

Veel heb ik niet te melden. Alleen dat alles hier nog altijd super in orde is, maar veel te rap voorbij gaat. En dat er gerust nog een jaartje bij mag.

Het is hier ook verschrikkelijk koud aan het worden, en volgens de weerman zal het niet veel beter worden de komende maanden. En iedereen verwacht hier natuurlijk dat ik tegen de koude kan, aangezien ik van België kom. Maar niets is minder waar, ik ben hier aan het doodvriezen, met mijn doos Kleenex altijd naast mij.

Op school hebben we verschrikkelijk veel groepswerken, huiswerken, presentaties, ... En ik moet nu net een van de weinige uitwisselingsstudenten zijn, die net wel alles moet meedoen.
Ik hoor van behoorlijk veel studenten, dat ze gewoon niets doen in school, dat ze tijdens de examenweek niet naar school moeten, ...
Mijn school is hier echt niet saai, ik ga er graag naar toe. Ik heb een zalige klas, waardoor het altijd lachen is. Maar ik hou me thuis liever niet bezig met werken te maken, als ik genoeg andere dingen te doen heb.

Mijn leven hier is nog altijd even druk, zelf iets drukker. Want iedereen wil nog iets doen met mij, voor ik vertrek. Mijn weekenden zijn volboekt, en tijdens de week heb ik ook al genoeg te doen. En dan wil ik ook nog wat tijd thuis spenderen, aangezien ik echt beter begin overeen te komen met mijn familie.
Allemaal heel positief, en dan denk ik ook niet te vaak aan het feit dat mijn jaar er bijna opzit. Maar doordat ik altijd bezig ben, gaan mijn laatse maanden wel dubbel zo snel voorbij.

Ik ga nog zoveel mogelijk genieten van mijn laatste 42 dagen. Zo weinig mogelijk proberen denken aan het einde(Ook al is dat haast onmogelijk, aangezien dat er nu intercambistas beginnen afscheid te nemen van Brazilie, en dat iedereen op facebook begint af te tellen...)

Dit zou wel eens mijn laatste bericht kunnen worden in Brasil, of heel misschien volgt er nog een in eind juni. Maar in juli mag je nog een 'terugkijk' op mijn jaar verwachten.

Bjo
Charlotte

boredom

Oie!

VERVELING!
Ik zit al een HELE DAG vast in mijn huis, want de straten staan gewoon onder water (en ik was niet in een zwemmood). Ik ben het duidelijk niet meer gewoon om voor zo’n lange tijd niets te doen. Mijn familie zelf heeft er geen probleem mee, die slapen gewoon een heel dagje, of gamen op de computer. Ik daarentegen, weet echt niet wat te doen. Ik heb juist een heel boek uitgelezen (in het Portugees, Tudo que voce não soube, over drugs en familieproblemen), facebook helemaal uitgepluisd, alle mogelijke blogs gelezen en toch is het nog maar zes uur… Duuuuuuuus, laatste optie, zelf mijn blog wat updaten ^^
Hoewel het eigenlijk nog niet zolang geleden is (volgens mij toch, want de tijd vliegt hier voorbij als een concorde)

Al genietend van alle Belgische bands in de afrekening (via podcast), zal ik dus nog eens mijn Braziliaanse leventje neerpoten.

Ik ben weer geswitcht van Counselor, Kika is toegelaten in een unief vier uurtjes van Santos, dus tijdens de week is ze niet thuis. En volgens de regels van AFS moet de counselor 24/24, 7/7, bereikbaar zijn. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik haar niet meer zie, alleen hebben we onze verplichte maandelijkse gesprek niet meer. Nu is Thais weer mijn counselor, ook al heeft ze daar geen tijd voor. Maar aangezien ze zelf weet dat ik:
1) Geen counselor nodig heb
2) *Het braafste meisje van de wereld ben, en dus nooit een regel overtreed
3) Het de eerste vier maanden ook heb overleefd zonder counselor, ook al was mijn gezinssituatie niet ‘optimaal’
4) Toch binnen drie maanden terugkeer :’(
Gaat ze dus niet meer op zoek naar een nieuwe counselor.

*Regels overtreden: Ik heb gisteren, tijdens een AFS-reünie , ontdekt dat ik ook niet ‘alleen’ (=zonder familie of zonder afs-vrijwilliger) de bus naar SP mag nemen, zonder toestemming van AFS Santos, AFS Brazilië, AFS België, mijn gastfamilie en mijn echte familie :O OEPS! Dit wil zeggen dat ik dus blij mag zijn dat ik nog altijd in Brazilië zit, want ik ga behoorlijk vaak naar SP (wel nooit alleen, maar met vrienden, maar dan moet ik dat nog altijd aanvragen) En het raarste van al is dat Thais of Kika dat altijd weten, en dat ze daar nog nooit over gereclameerd hebben…

Zoals je waarschijnlijk al uit de intro geconcludeerd hebt, is het op dit moment niet echt fantastisch goed weer in Santos. De afgelopen dagen, daarentegen, was het echt SUPER! Heldere lucht, aangename temperatuur, geen wind, zonnetje en daarbij dan nog eens golven die fantastisch breken… Met het gevolg dus dat ik alle dagen op mijn surfplank heb gestaan zodra ik kon. En al zeg ik het zelf, ik ben toch een goede surfster aan het worden =) Hier surf ik minstens drie dagen per week, dus het zal een zwaar afkickproces worden eens ik terugben.

Ik heb trouwens gemerkt dat ik niet meer kan zeggen dat ik binnen drie maanden weer zal THUISkomen, want ik voel me hier ook thuis. Ik leef hier mijn leven alsof het nooit anders geweest is, alsof ik hier geboren ben, alsof ik al eeuwig een deel ben van mijn klas, van mijn vriendengroepen, van mijn stad… De datum van mijn aankomst is trouwens veranderd, als ik AFS België mag geloven, kom ik al op zaterdag 2 juli thuis, om 14h15. Dus al de mensen die een mooie, grote, rode cirkel rond 3 juli hebben getekend, I’m sorry, maar je zal dit opnieuw bij 2 juli moeten doen.

Tussen mijn vorig bericht en deze is er niet veel spectaculairs gebeurd. Ik ben wel even twee dagen, met vrienden van de surf, naar een huisje geweest, ergens in een afgelegen gebied. Ik ben zelf de naam vergeten, maar het was ergens meer in het Zuiden. We hebben eigenlijk helemaal niets van het dorp gezien, want we zijn twee dagen het huis niet uitgeweest, alleen om ons ontbijtje te gaan halen bij de bakker. Ik verschiet er zelf van hoe goed ik met die groep overeenkom, ook al komen zij al overeen van kinds af aan en ik ‘nog maar’ zeven maanden.
En een gedeelte van jullie zal trouwens die groep persoonlijk leren kennen, want in augustus komen ze een week naar Tielt, om daarna nog een grote twee maand door Europa te reizen. En Carol komt zelf al mee begin juli, om een hele maand bij mij te logeren. Dat zal de overgang Brazilië-België hopelijk wat makkelijker maken… Want ik voel nu al dat ik er heel wat problemen mee zal hebben.

Ik doe nu ook wat meer stuff met mijn vrienden van school, want ik kreeg wat reclamaties dat ik niet genoeg met hun uitging. De maandagen en dinsdagen, zit ik dus wat vaker bij hen thuis, waardoor ik NOG beter overeenkom met hen. Woensdag zijn we bijvoorbeeld een hele avond bezig geweest met honderden brigadeiros te maken, tot diep in de nacht. Het was de dag erna de verjaardag van Katia, leerkracht Portugees en literatuur, en onze klas was de laatste weken behoorlijk irritant. Dus hebben we het goed gemaakt met een verrassingsfeest. Onze brigadeiros waren wel helemaal mislukt, maar toch was ze doodcontent.

Eummmmm, wat kan ik nog vertellen… Ahja, gisteren was er weer eens een activiteit van AFS, en daar moest ik België promoten. Een voorstelling geven over België (facts en waarom België zo speciaal is) En raar maar waar, ik heb twee van de drie nieuwe kandidaten kunnen overtuigen om naar België te komen op AFS. Bier, chocolade en foto’s van Brugge/Brussel/Gent… werken altijd!

Mijn zus is ook ‘spoorloos’ geweest voor ongeveer een week, maar eigenlijk wisten we waar ze zat. Dus mijn ouders maakten zich niet veel zorgen, want ze was braaf genoeg om nog naar school te gaan. Ondertussen werden Arthur en ik goed verwend, en was de sfeer in huis echt super, wat nu absoluut niet meer kan gezegd worden. Pat is namelijk sinds gisteren weer teruggekeerd, en ik was gelukkig niet thuis op dat moment, want blijkbaar is de hel uitgebarsten thuis. En nu is het beeld zonder klank bij Pat, en als ze maar in de buurt van Miriam komt, krijgt ze een preek van jewelste…

Ik denk dat ik het hier bij ga laten, want ik weet echt niet meer wat te zeggen (buiten het feit dat de muziek in België er echt is op vooruitgegaan ^^)

Geniet van de paasvakantie (hier hebben we alleen vrij op witte donderdag en goede vrijdag…) en alvast een zalig paasfeest, geniet van de Belgische paaseieren!

Abraço!

Carnaval

Hi people!

Hier ben ik nog eens (op vraag van Celien), en ik heb weer heel veel te melden. Mijn leven in dit zalige land is dan ook alles behalve saai!

We beginnen dus vanaf 11 februari (als ik nog zo diep in mijn geheugen kan graven). Ik veronderstel dat dit gewone schoolweken waren: ’s Ochtend om 6u26 opstaan en weer thuiskomen rond 13u30. De lessen zijn dit jaar van een hoger niveau, ik veronderstel dat de niet wetenschappers in De Bron zelf niet deze leerstof hebben gezien. Het probleem is wel dat er niemand iets van begrijpt, dus dat ik als leerkracht ben gepromoveerd, ook al ben ik verschrikkelijk slecht in het uitleggen van iets. En door de ‘moeilijke’ leerstof, horen we ook de domste vragen. (vb: We zijn bezig met de Big Bang theorie, echt de volledige versie, zelf voor mij is er heel veel nieuws bij. Vraagt Júlia aan mij. ‘de Big Bang, dat is toch in London gebeurd hé?’ Ik begreep natuurlijk waarom dat ze dat zou denken. ‘Waarom hebben ze daar anders de Big Ben staan?’ Ik heb mij gewoon gesmeten, als gevolg dat ze voor een week niet met mij heeft gesproken.) Ik blijf ook beter en beter overeenkomen met mijn klas, vooral de meisjes (behalve Júlia dan), waardoor de lessen echt niet meer saai zijn.

In de namiddagen was ik bijna nooit thuis. Ik heb behoorlijk veel gedaan met Veera: films bekijken (Cisne Negro/ Black Swan is echt een aanrader! Ze verdient overduidelijk haar Oscarbeeldje), rondhangen in Gonzaga, in de ligstoelen aan het strand zitten, bij de dokter achter ons attest gaan zodat we kunnen blijven verder surfen, …
Ik heb ook een nieuwe counselor (de anderen heb ik nooit gezien! Maar ik had/heb het ook niet echt nodig gehad) Het is Kika (Erica), ik kende ze al eerder en zij is vorig jaar naar de USA geweest. Ik breng daar ook wel wat namiddagen door, want ze is eerder een vriendin dan mijn counselor. Meestal spreken we in het Portugees, maar het is wel eens tof om in het Engels te spreken. Dat spreekt ook wat vlotter. Want hoe goed mijn Portugees ook is, het blijft moeilijk om te zeggen wat ik echt wil zeggen.
Ik ben ook een paar keer gaan surfen. Carol belt mij als de golven (eindelijk) eens goed zijn, want dat is de laatste tijd niet echt het geval. De lessen zijn ook pas vandaag begonnen, ik was een maandje verkeerd 

Tijdens de weekends ga ik meestal uit. Niet naar de dancings (want deze zijn zotduur, ca. 20euro entree, en dan moet je de drank nog betalen), maar naar barzinhos (gezellige cafeetjes). Dan blijf ik ook slapen bij vrienden, want elke avond een taxi nemen, zou iets te duur uitkomen. Ik ben eens naar een show geweest, hier in mijn stad (we hebben dat blijkbaar elke maand). De band trok op niets, maar de sfeer was wel super.

Er is ook een nieuwe intercambista toegekomen in Santos, het is een Duitser, Florian. We hadden dan ook een welkomsfeestje. Het is grappig om te zien hoe hij alles ervaart, wij beseffen nu hoe hulpeloos wij waren in het begin. We proberen hem dan ook zoveel mogelijk te helpen.

Ik was me ook al een tijdje zorgen aan het maken, wat ik zou doen tijdens carnaval. De meeste van mijn vrienden zouden gaan reizen, of in de stad blijven, maar jammergenoeg is er hier bijna niets te doen. Dus had ik al plannen gemaakt om naar SP te gaan om de desfila te gaan bekijken, of ik zou met mijn zus naar Maresias gaan (daar was er een fameuse fuif). En dan kwam Anne (een ander Belgische intercambista) met een voorstel. Ik kon mee met haar naar Nova Iguaçu (Mestique, dicht bij Rio) carnaval gaan vieren. Ik dacht eerst dat ik met haar gastgezin zou gaan, maar blijkbaar gingen we naar haar Belgische Grootnonkel, die al 50 jaar pater is in Brazilië.
Het was dus een héél religieuze week (vier keer naar de mis geweest, één dag naar religieus carnaval,…) We hebben ook zalige mensen leren kennen in die parochie.

De eerste vrijdag zijn we de verjaardag van Nathalie gaan vieren, de vrouw van Anderson (secratitis van de parochie, 20 jaar, zalige gast) We zijn naar een rodizio van Pizza geweest (Pizza all-in) voor slecht 5 euro. Zaterdag hebben we wat rondgefietst met Padre André, die iedereen kent, dus nu kennen wij ook iedereen en daarna zijn we naar de catechese geweest. Zondag heeft Anderson ons opgehaald om in zijn communiteit naar de mis geweest, hij is daar de zanger en pianist. Daarna hebben we samen met hem, Nathalia, Maria-Elisa en Jozef(zij wonen allemaal samen, en zij waren ook die zateravond daar) iets gegeten in de zaal boven de kerk. ’s Middag zijn padre André, Anne en ik gaan fietsen in Nova Iguaçu, waar we gemerkt hebben dat er een desfila ging zijn die avond. We zijn daar dan natuurlijk naartoe geweest, maar we waren onze paraplu vergeten. Maar padre André heeft altijd een oplossing. Hij is eens met de autoriteiten gaan babbelen, subtiel gevraagd waar we paraplu’s konden kopen, waardoor we naar boven in hun tent werden geroepen. We stonden onder een dak, in de viptent. Eten en drank à volonté, omring door alle belangrijke personen van de stad (incluis mevrouw de burgemeester). Door de regen was alles natuurlijk vertraagd, waardoor de desfila om 10u30 (plan was 8u) nog niet begonnen was, maar wij moesten onze laatste bus van 10u40 halen. Dus gingen we naar de burgemeester om ‘afscheid’ te nemen, maar ze liet ons natuurlijk niet gaan. Wij Belgen, maar één jaar in Brazilië tijdens carnaval, moesten de desfila zien. Wij werden dus naar huis gevoerd met de chauffeur van de burgemeester, in haar auto. Als dat geen tof carnaval was ;)
De maandag was het vroeg opstaan (6u), want we gingen met Anderson (en de rest van die groep) naar een soort van religieuze carnaval. Eerst werd er wat opgewarmd (dança de amizade, dans van de vriendschap), en daarna hebben we een uur gebeden. Dan was er een palestra, daarna even gegeten, om weer te beginnen dansen in de zaal. Daarna was er nog een ander palestra (toespraak), maar deze was zo saai, dat we uit de zaal zijn gewandeld. We hebben net niet de eindmis gemist.
Rond 7 uur waren we weer thuis, en hebben we beiden besproken om daar niet meer naartoe te gaan. Het was eens tof om het mee te maken, maar voor ons waren ze iets té religieus.
De dinsdag ben ik vergeten wat we gedaan hebben, maar het zal wel interessant geweest zijn. De woensdag hebben we een pannenkoekenbak gehouden, waar er toch een tien mensen zijn op afgekomen (de uitgenodigden uiteraard), ik veronderstel dat we een 80-tal pannenkoeken zijn gemaakt, met chocoladesaus en banaantjes. Ze vonden het allemaal super, en we hebben ons ‘geheim’ recept aan Anderson gegeven, zodat hij ze nog eens kan bakken nu wij daar niet meer zijn. De donderdag zijn we naar de shopping geweest met Donna Ana (de kuisvrouw van padre André). Anne en ik hebben beide schoenen gekocht (dezelfde in een ander kleur) en beide een kleedje (helemaal verschillend). Daarna hebben we nog een suco gedronken, en zijn we weer naar huis gekeerd. We waren beiden blijkbaar doodmoe. ’s Avonds hebben we nog een discussie gehad met padre André. Hij vindt het maar raar dat het onmogelijk is dat AFS ons in families plaats dat wij niet super vinden. Hij kan het niet geloven dat er zoveel mensen veranderen van familie. We hebben twee uur zitten discussiëren, maar Anne en ik waren ons gewoonbozer en bozer aan het voelen, dus zijn we maar afgehaakt en in bed gekropen.
De vrijdag zijn we nog eens gaan winkelen, maar zijn we naar het centrum geweest. We hebben wel niet meer zoveel geld uitgegeven. ’s Avonds zijn Anne en ik naar het huis van Anderson en co geweest om een pastelfestival te houden (een gefrituurd deeg, die hol is vanbinnen, met kaas/kip/banaan met chocola/pizza-ingrediënten/goiaba met kaas/…). Daarna zijn we nog samen naar een mis geweest, waar de Campanha de Fraternidade (soort van broederlijk delen) werd gestart. Daarna zijn we nog naar een sorvetaria (ijsjes) geweest, en dan nog naar huis gefietst. De zaterdagochtend zijn we dan met hun naar Rio geweest, Ipanema (echt een prachtstrand) geweest om terug te zijn om vijf uur. En om tien na vijf werden we opgehaald door Edgar en zijn familie om naar de defilé van de kampioenen te gaan kijken. Carnaval in Rio dus, de zes beste sambascholen. De ticketen nog op de zwarte markt gekocht, en daarna 10 uren genieten van een prachtige ‘stoet’! Verschrikkelijk mooi en impressionant, maar ook verschrikkelijk pijn voor de voetjes. Om acht uur ’s ochtends zijn we weer thuis beland, om nog snel onze bagage te pakken, want we vertrokken anderhalfuur later terug naar onze thuisstad. Snel nog afscheid genomen van iedereen, en dan richting de bus, waar ik 7u lang heb liggen slapen. Nu moet ik nog een verslag maken over mijn reis, en doorsturen naar padre André, want er wordt nog geëvolueerd met de parochie hoe goed ons bezoek/integratie/inculturatie/... is geweest :)

Het leven gaat hier nog steeds véél te snel, mijn klasgenoten zijn zelf al bezig mijn afscheidsfeest te organiseren! Ze zijn er wel heel vroeg mee.
Nu staan er niet zoveel reizen meer op het programma, hoewel ik wel nog eens het Zuiden van Brasil wil zien. Maar misschien heb ik wel geluk, en gaat onze studiereis richting het Zuiden. Met mijn klas gaan we in juni gaan reizen, voor vijf dagen. Met een beetje geluk is het richting het Zuiden, en dan heb ik dat ook eens gezien (ook al zal het wel koud zijn, zo in de winter)

Sorry dat mijn blog helemaal niet aan elkaar hangt, dat ik gewoon maar zit op te sommen. Het is ook niet echt deftig geformuleerd, en in korte zinnen, maar ik ben echt verschrikkelijk moe, en een blog schrijven is nu niet echt de tofste bezighouding…
Maar jullie zijn nu gedeeltelijk weer op de hoogte van mijn leven hier, ook al zal je nooit kunnen begrijpen wat ik hier meemaak!

Beijão
Charlotte

A viagem dos Sonhos

Oi!

En hier ben ik dan weer eens terug, na toch wel een maand en een half.
En ik zie het eigenlijk helemaal niet zitten om deze blog te schrijven, want het zal diep graven worden in mijn geheugen. Maar hoe langer ik het uistel, hoe lastiger het zal worden.

Ik zal snel nog iets zeggen over Kerstmis en Nieuwjaar, maar het grootste deel zal gaan over de meest fantastische reis ooit!Kerstmis werd dus gevierd in Itariri, met mijn familie.

De 23ste was er een feest in een fazenda, Van het werk van één van mijn tantes. Het was echt nog leuk, maar iets minder als dat ik verwacht had. Het weer viel dan ook zwaar tegen.
De 24ste zijn we de volledige dag bezig geweest met koken, alles voorbereiden voor Kerstavond. We zijn uiteindelijk om 00u00 beginnen eten, allemaal met een kerstmuts op. Er zijn veel familiefoto’s genomen, maar deze moet ik nog eens aan mijn zus vragen.
Op Kerstmis zelf hebben we helemaal niets gedaan. Daarvan heb ik geprofiteerd, en ik heb me in de hangmat gesmeten, met muziek in de oortjes, een boek in mijn handen, en een glas water naast mij.
Éen van de volgende dagen zijn we cachoeiras gaan bezoeken, de foto’s staan al op fb. Ik vond het echt super, maar ik heb er wel veel schrammen en blauwe plekken aan overgehouden.

De woensdag zijn we dan teruggekeerd van Itariri, dus had ik nog welgeteld 2 dagen om mijn oudejaars-outfit te vinden. Twee dagen de winkels uitgepluisd, want het was niet zo makkelijk om een totaal witte outfit te vinden. Uiteindelijk is het mij de vrijdag nog gelukt.
Me dan klaargemaakt om te vertrekken, want rond 22u30 zijn we naar het strand vertrokken. Eerst ben ik meegeweest met mijn zus. Om twaalf uur de zee ingesprongen, over zeven golven gesprongen, zeven wensen gedaan, zeven druiven gegeten en een witte roos in het water gesmeten. Al kijkend naar het prachtige vuurwerk (Die al een hele dag bezig was). Daarna ben ik wat gaan feesten met Veera en haar familie, daarna met Carol en haar vrienden. Rond 5u zijn we dan naar haar huis gegaan, de rest van de champagne opgedronken en als een blok in slaap gevallen. Dit was zeker het zaligste Nieuwjaar ooit!

Daarna had ik dan nog vijf dagen om mij voor te bereiden voor Dé reis. Snel nog wat inkopen doen, weggaan met vrienden, langsgaan bij mijn oude familie voor brieven en gerief die ik nog was vergeten, nog wat bijgepraat met hun, en dan was het zover. Mijn valies was uiteindelijk ook toegeraakt. Normaal ging Carol mij naar de rodoviario brengen, maar er was een probleempje met de auto. Ik ging dan maar de bus of een taxi nemen, want mijn familie heeft geen auto. Maar dat vonden ze absoluut geen goed idee. Mijn zak dan maar op mijn rug gesmeten, mijn rugzak in de hand genomen, een helm op mijn hoofd gezet om te vertrekken achteraan op de moto van mijn vader. Het is ook eens wat anders, en het was waarschijnlijk ook een hilarisch zicht. Na een kwartiertje toegekomen aan de rodoviario, wat was ik blij dat die zak van mijn rug mocht. En nu zal ik een dagelijk verslagje maken, want ik wil toch wel een redelijk gedetaileerd verslag brengen, van deze zalige reis.

6 januari – SP

Met de bus van Santos richting SP vertrokken, om daar een nachtje te slapen in een hotel. Normaal ging er mij iemand komen ophalen in de rodoviario van SP. Hij had me dan ook al een paar keer gebeld om te zeggen dat hij op mij stond te wachten, hij droeg een blauwe belobrasil-shirt. Ik stap dus van de bus, maar zie daar niemand die voldoet aan zijn beschrijving.
Ik bel hem dan maar om te zeggen dat ik hem nergens vind. Stelt hij voor dat we allebei het ‘Pão de queijo’-standje opzoeken, na vijf minuten rondsleuren met mijn nogal zware zak, bel ik hem opnieuw om te zeggen dat hier nergens zo’n standje is, en dat ik aan ‘embarque C’ sta.
Ik mocht mij dus niet meer bougeren, en hij zou mij daar ontmoeten, maar dan kreeg ik weer een telefoontje: “Charlotte, er is hier helemaal geen embarque C!” Het was dan wel zeer duidelijk dat hij aan de verkeerde rodoviario stond te wachten. Toen bleef het toch wel ene minuut stil aan de andere kant van de lijn, ik hoorde zijn hersenen werken. Zijn besluit was dan maar dat ik alleen mijn taxi zou moeten nemen, als ik daar ten minste niet te bang voor was. Ik had daar totaal geen probleem mee, en was al op weg naar de taxi’s. Na vijf minuten in de taxi te zitten, krijg ik een telefoon van Rangel om mij het adres door te geven. Ik had het adres met mij mee, dus de taxi had deze al. Toen ik hem dat zei, schrok hij toch wel even. Na drie bezorgde telefoontjes later kwam ik toe aan het hotel. Rap de taxi betaald, want ik wou zo snel mogelijk de andere studenten zien.
Vanaf de eerste ontmoeting was het al duidelijk dat dit de zaligste maand ooit ging worden. Toen de meeste waren toegekomen, hebben we samen pizza besteld. Daarna verzameld in een kamer, en daar tot diep in de nacht domme ‘kennisspelletjes’ zitten spelen. Het was jammer dat dit nog maar met een klein deel van onze groep was, want de andere gingen we pas ’s ochtend ontmoeten aan de bus.

7 januari – SP richting Brasilia
(Vanaf nu maak ik gebruik van de blog van Michelle, het Canadese meisje in de groep. Zij heeft alles al mooi neergetypt, en dat zal me wat tijd besparen)

De planning was om om 6u klaar te staan aan de bus, maar Saco ( een Belg) had ons verzekerd dat het uur veranderd was, en dat we maar om 7u moesten klaarstaan. En iedereen, brave zieltjes dat we zijn, luisterden dan ook mooi naar hem. Het startte dus al goed, iedereen was te laat aan de bus, en we hadden geen tijd meer voor een ontbijt. Iedereen nog rap naar het restaurant gelopen, en wat broodjes meegenomen in de bus.
En toen begon de effectieve reis. In totaal waren we dus met 37 studenten, en drie verantwoordelijken. (8 Belgen, 1 Canadese, 2 Denen, 1 Fin, 2 Duitsers, 1 Indiêr, 1 meisje van Indonesië, 1 Ijslandse, 3 Japanse, 6 Mexicanen, 1 Thai, 1 Turkse, 3 Taiwanese en 6 Amerikanen. Als dit niet de wereld op één plaats is)

We hadden dus een hele dag de tijd om elkaar te leren kennen, want de busreis ging minsten 15u duren. En dat deden we dan ook, babbelen, babbelen en nog eens babbelen. Op onze eerste stop begon ik te babbelen met een meisje, en ik dacht direct dat ze van de States kwam, haar Engels was namelijk perfect. Bleek het Duygu van Turkije te zijn, ze had namelijk op een internationale school gezeten, waardoor haar Engels zo goed was. En er zijn nog een paar andere waarvan hun Engels bijna uitstekend waren, met meestal de reden dat ze een paar jaar in Engeland hadden gewoond.
Uiteindelijk kwamen we aan in Brasilia, waar iedereen behoorlijk uitgeteld was. Iedereen was snel ingecheckt, en ik lag op de kamer met Kayla (States) en Ana Chris (Mexico). Iedereen verzamelde nog op de gang, om nog een beetje te babbelen. Want er waren vier mensen die rechtstreeks naar Brasilia waren geweest. Dus deze moesten we nog leren kennen. Maar het heeft niet al te lang geduurd, want iedereen was blij zijn bedje te zien.

8 Januari – Brasilia
Vroeg opgestaan, ontbeten en dan op de bus voor een City Tour. Brasilia is nog steeds een enorm moderne stad, ook al is het zestig jaar geleden gebouwd. De stad heeft zeer veel interessante gebouwen, en ook heel veel groen. Het is één van de enige steden met zoveel ruimte. Iedereen liep (verplicht) rond in de T-shirt van de trip, waardoor wij, buitenlanders, nog eens extra opvielen. En de Brazilianen doen absoluut geen moeite om een beetje subtiel te staren.
Over de middag zijn we gaan eten in het winkelcentrum, om dat weer verder de stad te gaan verkennen. Daarna zijn we nog naar een plaatselijke markt geweest, waar je kon kiezen tussen het de marktkraampjes afslenteren, of de televisiemast op te klimmen om een zicht te hebben over de hele stad. Duygu en ik prefereerden de eerste optie, dus sluimerden we samen het marktje af op zoek naar souvenirtjes. Deze hebben we niet gevonden, maar we hebben wel genoten van vers, gekoeld kokosnootwater en we hebben ontdekt dat Bob Marley helemaal niet dood is. Hij heeft zich al die tijd verscholen gehouden in één of ander marktkraampje in Brasilia! (Foto staat op fb)Daarna was het richting restaurant, om daarna in het hotel terecht te komen. Voor deze die er nog zin in hadden, stond er een wandeling naar de fontein op het programma. Maar aangezien Duygu en ik die al gezien hadden op de markt, terwijl de andere in de toren zaten, ben ik niet meegeweest. Samen met mijn kamergenoot, en een andere van de States zijn we gebleven, en hebben we nog uren babbelend in de gang gezeten, tegen dat iedereen terugkwam, om daarna te gaan slapen. Of dat dacht ik toch. Voor we effectief sliepen, hebben we nog een uur gediscusieerd over wat België, Mexico en Amerika van elkaar vinden. Het werd nog een hilarische avond.

9 januari – Brasilia richting Lençois

6u30 opstaan, valies maken, uitchecken, valies in de bus plaatsen, ontbijten, zodat we om 8u in de bus zaten, klaar om te vertrekken. (Dit schema hebben we nog tien keer op deze reis mogen hanteren, op het einde kende iedereen deze reeks vanbuiten)Een nieuw dagje op de bus, welgeteld 550km. De reis duurde nog niet zolang, dus iedereen was nog klaarwakker. Wat doet een mens dan om zich bezig te houden, Truth or dare! En dit hebben we wel 4u volgehouden. Marini mocht Rangel (leider) gaan vertellen dat ze in haar broek had gedaan, en hij geloofde het dan ook nog, hilarisch! Kayla mocht vijf minuten in het stinkend bustoilet blijven zitten en ik mocht in een wegrestaurant vragen hoeveel het pornoboekje in mijn hand kostte. Gelukkig moest ik het niet kopen, want het was behoorlijk duur. Na vele uren kwamen we uiteindelijk ’s avonds laat toe in het prachtige hotel. En daar stond een andere groep uitwisselaars op ons te wachten. Zij vertrokken de volgende dag richting een ander stadje. Het was wel leuk om Andere te zien, en er werd weer volop gepraat. Wel niet zo lang, want de dag erna stond een zwaar programma op ons te wachten. Dus wij kregen een uur om in bed te kruipen, niet dat we er zoveel problemen mee hadden, want een busreis maakt je wel behoorlijk moe.

10 januari – Lençois
Weer eens vroeg opgestaan, rugzak klaargemaakt (zwemgerief, zonnecrème, kodak), aangekleed en trekschoenen aan de voetjes. Klaar voor de trektocht van ongeveer een uurtje richting één van de vele watervallen die we zouden zien op deze reis. Schoenen uit, bikini/zwempak/zwembroek aan, nog eens insmeren met zonnecrème en dan het ijskoude water in. Het was er echt prachtig, met de waterval als een natuurlijke glijbaan. Iedereen moest dat natuurlijk proberen, en het was echt grappig om al die angstige gezicht te zien. Daarna nog een paar keer van een rots gesprongen, paar foto’s genomen, drogen, kleren en schoenen terug aan, om terug te wandelen naar ons hotel. Rap even lunchten (hoewel rap niet echt het woord is, na uiteindelijk twee uur te wachten, zagen we ons eten verschijnen) Rechtstreeks van de tafel weer vertrokken voor een andere tocht, richting een andere waterval. Deze toch was over iets meer rotsen en door iets meer groen, maar wel iets korter. We zijn ook veel rotsen tegengekomen, met klei. Dus nog vooraleer iedereen aan het water was gekomen, zaten we al vol met kleitekeningen op ons lichaam. Het water dan maar weer in, om er alles van te krijgen. Het was een zalige namiddag, waar iedereen toch wel blauwe plekken en schrammen heeft aan overgehouden, omdat er overal in het water rotsen zaten. Het water was namelijk zo bruin (daarom niet door vuiligheid) dat we niets konden zien.’s Avonds zijn we in het stadje gaan eten, en hadden we even de tijd om het stadje te leren verkennen. Ik vond het echt één van de zaligste stadjes waar ik al ben geweest, het was er zo gezellig.

11 januari – Lençois

Vandaag hadden we weer een zware dag op het programma, maar de regen verpeste dit voor ons. We gingen normaal een berg gaan beklimmen, nog een waterval gaan bekijken en een grot induiken, maar door de regen was dit allemaal te gevaarlijk. Uiteindelijk hebben we alleen maar de grot gedaan, wat behoorlijk indrukwekkend was. Er was veel meer open ruimte in deze grot, dan wat ik gewoon ben van in Frankrijk, of Ardennen. En op een gegeven moment hebben we ons allemaal neergezet, werden de lantaarns gedoofd en zaten we muisstil in het pikkedonker. Dat was toch wel een ervaring op zich, maar er moesten uiteindelijk toch wel twee-drie mensen beginnen gniffelen en fluisteren, waardoor het speciaal moment verprutst werd. Wij waren de eerste groep die vertrokken waren naar de grot, en toen we uiteindelijk onze bus weer hadden bereikt, mochten we nog een uurtje wachten op de rest. We hadden trouwens juist een Braziliaanse film, Besouro, bekeken en toen we ’s middags bleven eten in de stad, zijn we met een paar de hoofdacteur tegengekomen. ’s Avonds kwam hij ook naar ons hotel, om samen met een andere groep een capoeira-show te brengen. Het was zeer leuk om te zien, en op het einde hebben we ook wat capoeira-moves geleerd. Daarna nog een uurtje naar het stadje getrokken, waar we twee Belgische toeristen zijn tegengekomen. De Belgen van onze trip zijn daar dan blijven hangen, om wat te babbelen, en Michelle (de Canadese) heeft haar beste Ndl bovengehaald. En daarna was het weer richting hotel. Daar zijn we nog met een paar in de hangmatten blijven liggen, en wat nagepraat.

12 januari – Lençois richting Salvador

De verplaatsing was gelukkig iets korter dan de andere, en we kwamen al in de vroege namiddag aan in Salvador. Daar zijn we rechtstreeks naar het Tamar Project geweest. Het is een zone waar de waterschildpadden worden beschermd. Je kan de nesten zien waar de eitjes onder het zand zijn begraven, er waren veel skeletten van schildpadden, ook veel levende schildpadden en ook schattige kleine babytjes. Daarna zijn Michelle en ik nog wat kraampjes en winkeltjes gaan bezoeken, en hebben we wat souvenirtjes gekocht, terwijl we een overheerlijke açai aan het eten waren.

13 januari – Salvador

Er was een of ander katholiek feest in Salvador, waardoor iedereen, witgekleed, zich in de straten bevond, klaar om de kerken te gaan kuisen. Wij hoopten om wat van het feest te zien, maar wij waren daar duidelijk om de stad wat beter te leren kennen. Eerst gingen we naar het bovenste deel van de stad, waar we drie uur vrij kregen. Het eerste kwartier hebben we ons gewonen verscholen gehouden in één of andere portier, omdat de regen gewoon met bakken uit de lucht viel. Daarna ben ik samen met Michelle en Marini (Mexico) de winkeltjes gaan bezoeken. We zijn ook drie of vier keer ‘aangerand’ geweest door straatverkopers. Zij zijn trouwens veel te goed in hun producten verkopen, waardoor we alledrie veel te veel armbandjes hebben gekocht. Daarna hebben we nog een soort van dreadlock in ons haar laten steken, voor een heel ‘goedkope’ prijs. We hebben met drie betaald, wat we eigenlijk elk apart zouden moeten betalen. Toen waren we toch even fier op onszelf. Ook al had het de hele voormiddag geregend, de zon was duidelijk doorgebroken, en dat werkte op onze appetijt. Niemand had echt honger, dus zijn we ons gewoon op een marktje gaan placeren, hebben we wat drinken gekocht, en hebben we ons toch laten verleiden aan een açai! Daarna zijn we nog met een lift naar het lager gedeelte van de stad geweest, om daarna gewoon weer omhoog te klimmen. Zoek de logica!! Iedereen was blij om in de bus met airco te zitten. Daarna zijn we nog naar een fort geweest, en stonden we op de verfrissende kliffen naar het water te kijken. Er was zoveel wind, dat we af en toe het gevoel hadden naar beneden te vallen. Daarna zijn we rap iets gaan eten, om nog naar een Afrikaanse show te gaan. We waren natuurlijk véél te laat, waardoor we enkel de laatste twee dansen hebben gezien. Maar het was het echt waard, ik vond het heel schoon. Daar zijn we ook een Vlaamse affiche tegengekomen van die groep, want ze treden in mei (denk ik toch) op in één of andere stadsschouwburg. Daarna was het rechtstreeks naar het hotel (ook al wou iedereen in de prachtige stad blijven rondhangen), waar we nog tot 3u op het terras zijn blijven zitten. Daar heb ik ook het domste, maar ook meest hilarische spel leren kennen. We zagen er allemaal ninja’s uit.

14 januari – Ilhas dos Frades

Dit was toch een van de zaligste dagen op deze reis. ’s Ochtend eerst gestopt in een supermercado om onze lunch te gaan kopen, want we zouden richting een verlaten eiland trekken. Belo had een privé-boot voor ons gehuurd, en we trokken allemaal richting Ilha dos Frades (ongeveer een groot uur varen), eens aangekomen sprong iedereen rechtstreeks het water in, om te zwemmen naar het strand. Het was natuurlijk onmogelijk om met de boot tot aan het strand te varen. Met Lisi (Duitsland) en Michelle hebben we eerst wat gezwommen en gedreven (het water was behoorlijk zouterig), daarna zijn we de kust wat gaan verkennen. Een kilometertje verder hebben we ons geplaceerd op een rots, samen met Lisabelle, Margot en Duygu. Uiteindelijk bleven Duygu, Michelle en ik nog alleen over. We zijn dan nog wat verder gaan wandelen, maar toen kregen we te horen van Rangel dat we beter terug zouden gaan, want het begon vloed te worden. Toen we terugwaren zagen we dat iedereen al aan het lunchen was, ze hadden hun zakken naar het strand laten brengen met het kleine bootje dat aan onze boot was gebonden. Michelle, Lisi, ik en een paar andere zijn dan maar naar de boot gezwommen en we hebben daar onze lunch verorberd. Daarna nog een beetje gaan zwemmen, om dan terug te keren naar de boot. Op weg naar de boot ben ik Hiram (Mexicaan) en Duygy tegengekomen. Daar riep Hiram mij om te helpen, maar ik dacht dat dit als grap bedoelt was, net zoals Duygu. Totdat we uiteindelijk door hadden dat het behoorlijk serieus was. Hiram had krampen gekregen in al zijn ledematen, dus riepen wij zo hard we konden naar het bootje, terwijl we Hiram al spartelend, boven het water hielden. We hebben hem dan op het bootje kunnen zwieren, en wij zijn verder gezwommen naar de boot. Dat was toch wel even verschieten, maar gelukkig is alles goedgekomen.

15 januari – Salvador richting Recife

Weer eens een lange rit in de bus, deze keer richting Recife. Iedereen was inderdaad al zo moe, dat de bus 16 uur lang muisstil was. ’s Avonds toegekomen, en ingecheckt. Iedereen was verspreid over 13 verdiepingen, dus de lift bleef de hele nacht goed werken.

16 januari – Porto de galinhas

Aangezien het in Recife zelf te gevaarlij is om in het water te gaan, vanwege haaien, zijn we richting Porto de galinhas geweest. Door één of ander systeem kunnen ze de haaien daar weghouden. Daar hebben we eerst bootjes genomen richting de natuurlijk zwembaden, een paar honderden meters in de zee. Daar konden we snorkelen, en zagen we honderden kleurrijke vissen. Daarna hadden we een paar uur vrije tijd. Eerst zijn we met een hele groep wat gaan eten, en daarna gingen de meeste terug naar het strand. Ik had niet zoveel zin om naar het strand te gaan, want het zat echt al boordevol met paraplu’s, spelende kinderen, en verkopers. Dus zijn Sarah en ik het stadje wat gaan verkennen, weer op zoek naar souvenirtjes (Na deze reis moet ik zeker niet meer op zoek naar andere souvenirs), na een uurtje zijn we Lisi, Anne-Laure en Nick (Tai) tegengekomen. Nick had wat problemen met gelduitgeven, hij lette totaal niet op de prijzen en kocht alles wat hij zag. Daar heet hij een Rayban-zonnebril van 300 euro gekocht, terwijl je om de vijf meter zonnebrilverkopers zag, waar je (weliswaar fake) zonnebrillen voor 8 euro kon kopen. En dit was natuurlijk niet het enige wat hij gekocht had. Daarna zijn we nog een bar gaan opzoeken, om kokoswater, milkshake, acai, … te gaan drinken/eten. Daar kwam een meisje naar ons toe, om te vragen of ze haar schilderkunsten mocht tonen. Op een badkamertegel maakte ze prachtige schilderijen, gewoon met haar vingers en een tandestoker (en verf natuurlijk). Veel van onze groep hebben zo’n schilderij gekocht, het enige probleem was dat het nog niet gedroogd was , omdat het voor onze ogen werd geschilderd. En op het einde van de reis was het eigenlijk nog altijd niet zo droog, dus zouden we er beter nog eens haarlak opspuiten.

17 januari – Recife

Dit was één van de mindere dagen van de reis. We deden een citytour in Recife, die ik zelf niet echt zo interessant vond. De gids was dan ook VERSCHRIKKELIJK saai, en hij gaf veel te veel data. Het stadje zelf was wel heel mooi, en we zijn een paar kerken gaan bezoeken. In Olinda, een klein stadje of een gedeelte van de stad (ik weet het niet helemaal) zijn we een mooie kerk gaan bezoeken, en we hadden daar ook een prachtig uitzicht op Recife. Gelukkig was dit wel de moeite om te bezoeken, want we hadden juist een hele tocht gedaan, om daar te graken. Daarna zijn we naar het centrum van Recife geweest, om ons carnavalstuff aan te schaffen, want ’s avonds hadden we een feestje. Belo had een band gehuurd, met vier dansers (met paraplu) en twee gigantische wandelende poppen. Daarna zijn we al dansend de dansers achterna gewandeld, en sloten zich ook andere mensen aan de stoet. Het was echt wel een super avond. Iedereen bleef maar dansen en dansen. In de terugweg naar het hotel was het dan ook muisstil in de bus. Maar dat hield ons niet tegen om ’s avonds nog wat rond te hangen in het hotel voor we gingen gaan slapen.

18 januari – Recife richting Fortaleza

Het was weer één van de lange ritten op de bus, dus het was weer eens proberen de slaap in te halen. Maar hoe langer we op de bus zaten, hoe moeilijker het werd om een deftige slaappositie te vinden. En dan was het ook nog eens zo lastig om de films in hang te brengen, omdat het verplicht was dat ofwel de audio ofwel de ondertitels in het Portugees moesten zijn. Maar dat was nogal moeilijk te regelen, aangezien we geen bakske hadden, en dat we nooit de menu van de film te zien kregen. En als we dan de juiste combinatie hadden gevonden (Engels en Portugees), waren bepaalde Amerikanen niet blij, omdat het in het Portugees gedubt was, met Engelse ondertiteling. En daar waren ze helemaal niet blij mee. Dus bleven ze maar voortsukkelen met de DVD’s, en dat begon toch wel op bepaalde mensen hun zenuwen te werken. Maar gelukkig kwam onze groep echt zo zalig overeen, dat er nooit problemen zijn geweest.
Het hotel waar we toen werden in gedumpt, was echt het mooiste hotel waar we hebben ingezeten. (De hotels waar we hebben ingeslapen, waren trouwens één voor één super. In Europa zou je daar al makkelijk een fortuin moeten voor betalen) Rap alle valiezen naar onze kamer gesleurd, en dan ben ik nog naar een andere kamer geweest. Op het balkon nog wat zitten babbelen, en genieten van het geruis van de zee.

19 januari – Fortaleza

Normaal gingen we om 5u opstaan, om de zonsopgang te gaan bekijken, maar toen mijn wekker ging, heb ik in mijn slaap duidelijk besloten dit niet te doen omwille van de regen. Dan werd ik opnieuw door mijn gsm gewekt om 7u, niet wetende dat ik mijn Alarm had veranderd van uur. Ik had duidelijk mijn slaap nodig. Normaal gingen we naar een strand wat verderop gaan, maar door de regen vielen onze plannen in het water. Daardoor kregen we overdag vrij, maar de regen hield ons niet tegen om naar het strand te gaan, of het zwembad in te duiken. (Het strand lag gewoon aan de uitgang van de tuin van het hotel) We hebben ook een pingpong – landentornooi gehouden, want er stond een tafel in de receptie van het hotel. Toen de regen gestopt was, zijn we nog allemaal in kleine groepjes gaan paardrijden (20 minuutjes). Daarna zijn we weer het water ingedoken, maar toen het weer begon te gieten, is iedereen naar binnengevlucht. Maar Michelle en ik besloten om in het zwembad te blijven, we waren toch al nat. We hebben daar nog een groot uur gezeten, en nog serieus gebabbeld. Toen iedereen plots buitenkwam, en vertrok om te gaan eten. We waren duidelijk het uur wat uit het oog verloren, dus nog rap naar de kamer gelopen, in kleren gesprongen en ze achterna gelopen. ’s Avonds zijn we nog naar het strand geweest waar we normaal naartoe gingen, om wat foto’s te nemen, en naar een plaatstelijk marktje. Ook nog naar een winkelcentrum geweest, waar Michelle en ik op zoek gingen naar een pull voor haar, want ze had het namelijk niet zo warm in haar topje. Aangezien we maar 20 minuten de tijd hadden, moesten we ons echt haasten. Maar natuurlijk vind je hier in Brazilie nergens een pull. Dan hebben we in de laatste minuut dan maar een T-shirt met mouwtjes gekocht, betaalt en de winkel uitgespurt om nog op tijd aan de afgesproken plaats te staan. Om dan te horen dat we nog een half uur meer kregen.Toen we weer aankwamen in het hotel, zijn er veel direct gaan slapen, wat wel jammer was, want het was de laatste avond van 6 mensen. Je kon namelijk de helft van de trip doen ipv de hele. En er waren twee die ’s ochtend om vijf uur al vertrokken, dus ze hebben eigenlijk geen deftig afscheid gehad.

20 januari – Fortaleza richting Jeri(coacoara)

Om in Jeri-stad te raken, moesten we de bus achterlaten in een bijgelegen dorp, want de bus geraakte niet door de woestijn. We werden verdeeld in vier jeeps, om 40min door een bulterige woestijn te rijden. Het werd al snel duidelijk dat dit één van de beste stadjes ging worden. En nu heb ik geen hulp meer aan de blog van Michelle, want die zat ondertussen al weer thuis. Dus is het nogal moeilijk om alles te herinneren. We hadden de namiddag vrij, want we waren behoorlijk vroeg aangekomen. We zijn het stad en het strand gaan verkennen, en het zag er zeker niet slecht uit. Het strand zelf was behoorlijk vuil, maar op de duin was het uitzicht gewoon prachtig. De winkeltjes waren ook heel gezellig, en de stad zat vol met toeristen. ’s Avonds mochten we ook nog wat rondwandelen, en daarna zijn we in het bedje gekropen, want eens iets langer slapen zou wel deugd doen. Vandaag was het ook de verjaardag van Stephanie (mijn zus), en ik heb dan ook de perfecte cadeau voor haar gevonden, in Jeri. Ze zal wel nog vijf maandjes moeten wachten om het te kunnen openen.

21 januari – Jericoacoara

We vertrokken onder een bewolkte hemel met Buggies door Jeri. Door duinen reden we, en stopten af en toe om van het zicht te genieten. Om in de namiddag uiteindelijk aan te komen aan een meer. De bar daar was supergezellig, met de tafels, stoelen, ligstoelen, hangmatten in het water. We zijn daar drie uurtjes gebleven, en dan zijn we weer richting hotel geweest met de buggies. Onze dag was zeer goed gevuld! Dit was denk ik de beste dag van de reis.
’s Avonds was er Forró-klas, dit is een soort van dans met twee. En daarna gingen we naar een feestje gaan. Maar Rangel heeft de sfeer wat verpest door bijna iemand naar huis te sturen, niemand had dan nog veel zin in een feestje. Dus na wat rond te hangen in het stadje, gingen de meesten richting hotel. Daar hebben we nog vertoppertje zitten spelen (Jipjip, we zijn allemaal tussen de 15-19) En daardoor zijn we een huge tarantula tegen het lijf gelopen. Dat was wel even verschieten, maar wie er duidelijk geen schrik van had was Kayla, ze ging hem bijna vastnemen. We hebben haar kunnen tegenhouden.

22 januari – Jericoacoara

Vandaag hadden we een dagje vrij, dus zijn we eerst weer wat gaan rondwandelen in de stad. Daarna zijn Benoit, Saco, Margot, Duygu, Kayla, Gudrun en ik vertrokken om te gaan paardrijden. Een anderhalf uur de duinen verkennen op een paard, er zijn wel minder plezante dingen te doen. Ik heb er echt tenvolle van genoten, al waren er wel duizenden irritante kleine muggen die ons plezier wat kwamen bedreven. Iedereen was letterlijk bedekt met muggenbeten, en we wouden eerst langsgaan bij Bruna (de verpleegster die mee was), maar dan moesten we vertellen over het paardrijden, en we zijn te weten gekomen dat dit eigenlijk niet mocht. Maar na een paar uur waren ze allemaal verdwenen, dus we maakten ons zorgen voor niets. Daarna zijn Sarah en ik nog eens de duin opgeklommen, genieten van het uitzicht. Daarna zijn we nog het zwembad ingedoken. Er stond ook een massagetafel en daar werd ik eerst door vijf mensen tegelijk gemasseerd, met alle massagemateriaal dat ze daar konden vinden. ’s Avonds heb ik Kayla en Lisi nog een ‘echte’ massage gegeven (alle technieken geleerd door Danny ;D), en daarna zijn we nog met een paar naar een sorveteria geweest, het plan was om Açai te eten, maar uiteindelijk aten we bijna allemaal een banana split.

23 januari – Jericoacoara richting Natal

Het was weer tijd voor een ellenlange busrit richting Natal, waar we de zes nieuwe studenten gingen ontvangen. Toen we uiteindelijk (veel te laat) toekwamen, stonden ze al allemaal te wachten. Cecilie (Groenland), Daniele (Italia, D ken ik al), Will (States), Anni (Denemarken), Maria Fe (Mexico) en Liarnys (Venezuela). We zijn nog rap iets gaan eten, en daarna is iedereen direct zijn bed in gekropen. Nadat Sarah en ik tenminste waren bekomen van onze slappelach. Ze had mij namelijk laten struikelen, waardoor mijn teenslipper er nogal hilarisch uitzag. Kheb nog nooit iemand zo hard zien lachen eigenlijk. Maar uiteindelijk zijn we wel in slaap gesukkeld.

24 januari – Natal

Eerst zijn we een fort gaan bezoeken, ik vond dat zelf niet zo interessant. Daarna zijn we een strandje gaan opzoeken, met behoorlijk sterke golven. Aangezien de lunch nogal duur was, hebben we een kleinigheidje gedeeld met vier mensen, en zijn we daarna naar een mercado gegaan. Daar hebben we twee ananassen gekocht, en ze laten snijden. Een gezonde, goedkope lunch (in totaal 1euro)
Daarna zijn we naar het hotel geweest, waar ons hebben opgemaakt, om gewoon iets te gaan eten.

25 januari – Natal richting Aracajú

Weer eens een dagje onderweg naar Aracajú, daar zijn we om 2 uur ’s nacht toegekomen, hebben we nog avondeten gekregen (hamburger), ik heb het gehouden bij een pot cornflakes en een stuk watermeloen. En daarna het bedje in, want ’s ochtend moesten we er om 5u30 uit.

26 januari- Aracajú richting Itacaré

Aracajú was eigenlijk gewoon een nachtstop, want de buschauffeurs moesten ook kunnen slapen. Daarna was het dus richting Itacaré. ’s Avonds zijn we wat in de stad gaan wandelen, en hebben we de zaligste bar tegengekomen. We hadden even weer het gevoel in België te zijn, er was een DJ die Dubstep draaide, het was de eerste keer dat ik dit te horen kreeg in Brasil. We stonden daar allemaal mooi te dansen met een suco in ons handen, want alcohol was de hele reis verboden.

27 januari – Itacaré

Vandaag was het weer richting strand, in de regen. Maar waarom niet, in de zee word je toch nat. Het was echt een heel mooi strand, en niet veel volk (wrs door de regen). De zee was maar 50-100m breed, en zat tussen twee bergen/rotsen. De golven waren ook zeer sterk,waardoor de zee gevaarlijk was, maar dat hield ons niet tegen het water in te kruipen. Daar zijn we een Braziliaan tegengekomen, die een maand of twee in Brugge heeft gewoond. Wat is de wereld toch klein. De meeste zijn dan om 14u richting hotel teruggekeerd, maar ik ben met een zestal andere gebleven op het strand, tot 16u. Daarna nog in het zwembad en het Turks stoombad gezeten, en ook vijf minuutjes gesquached met Benoit, de eerste keer in mijn leven. ’s Avonds weer het stadje verkend, jammer genoeg was de DJ er niet meer. Genoten van een Suco de maracuja (Ik ben daar namelijk verslaafd aangeworden, op deze reis), en nog wat souvenirtjes gekocht.

28 januari – Itacaré

Weer eens richting een strand, maar deze keer met de bus, ietsje verder weg. De bus kon jammer genoeg niet tot aan het strand. Waardoor we nog even mochten gaan wandelen, wat wel een prachtig zicht gaf. Daar zijn we een paar surfborden gaan huren, maar ik bakte er niet veel van. De golven waren niet goed, en het was nogal een raar bord (die mij schaafwonden op mijn arm heeft gegeven). Daarna nog wat gezond, wat niet zo’n slim idee was, want daar ben ik voor de eerste keer op de reis verbrandt geweest. Daarna zijn Sarah en ik nog wat gaan wandelen, tot we aan een nogal kiezige rivier kwamen, waar we gewoon niet over durfden. Zie dat het water vergiftigd was ^^
’s Avonds dan voor de laatste keer nog eens het stadje gaan verkennen, en dan het bed in.

29 januari – Itacaré richting Porto seguro

Het ritje was gelukkig niet zo lang, en toen we aankwamen in de pousada (soort van hotel) konden we nog wat genieten van de tuin. Al liggend op kussens in het gras, hebben de Belgen eens een landmomentje gehad. De eerste keer dat alle Belgen eens allemaal samen zaten. Daarna zijn we iets gaan eten, en ’s nacht zijn we dan nog uitgegaan. We zijn beland in ‘The Beach’, waar er een band aan het spelen was. Het was een mooie wit/blauwe bar, met zand als grond. Daar heeft iedereen zich eens goed laten gaan, en rond vier uur zijn we weer naar het hotel vertrokken.

30 januari – Porto seguro

Volgens de reisgids zijn we vandaag een strand gaan bezoeken, maar daar herinner ik me niets meer van. Maar het zal wel, anders klopt de rest van de planning niet meer. Het zal dus even zalig geweest zijn als de andere dagen, anders zou het mij wel opgevallen zijn. Aangezien ik ook vaak geen foto’s heb genomen, heb ik daardoor ook geen deftige tijdslijn.
’s Avonds gingen we normaal uitgaan, dus iedereen kroop na het eten even in bed, om wakker genoeg te zijn om te feesten. De reis was nogal uitputtend, dus de verantwoordelijken besloten niet weg te gaan, aangezien iedereen toch lag te slapen. De meesten stonden dus klaar om 12u, om te horen dat er toch niet werd uitgegaan.

31 januari- Porto Seguro

Eerst hadden we een citytour, want hier zijn de eerste Portugezen aangestrand. Het oude gedeelte van de stad bezocht, en daarna het lager gedeelte. Nadat iedereen zijn souvenirs had gekocht, zijn we richting Axé Moi geweest, een soort van bar aan het strand van Porto Seguro. Daar werden er dansvoorstellingen gegeven, en iedereen kon ook mee dansen. Daarna werden er een paar mensen op het podium geroepen voor een wedstrijd, en Pieter (een Belg) moest daaraan deelnemen, natuurlijk. Hij heeft dan ook gewonnen, samen met een andere vrouw. Als laatste moest hij een liefdesverklaring afleggen, zodat hij een kus van haar won. Maar in het Portugees lukte dat duidelijk niet zo goed, maar die kus heeft hij toch wel gekregen. Daarna werd er nog wat verder gedanst, totdat we weer moesten vertrekken richting hotel. Op de busparking hebben we de mensen die verjaarden tijdens de reis nog verrast met bloem en eieren. Blijkbaar is het de gewoonte in Brazilie om de jarige te besmijten met ei en bloem. Ook al waren er nog niet veel die van deze traditie hadden gehoord. Maar het is altijd tof om eens een eiergevecht te houden.
En ook deze avond gingen we normaal uitgaan, maar door een klein incidentje is dat niet doorgegaan. Toen werd iedereen naar zijn kamer gaan, maar omdat wij niets verkeerd hadden gedaan bleven we in de tuin zitten. Na een tijdje, is mijn kamer toch naar boven gegaan. Net op tijd, want toen kwam Rangel al tierend op de rest af, heel vies dat ze nog steeds beneden zaten. En toen is er een hele discussie ontstaan. Lisabelle, Margot en ik stonden nog boven, op het balkon te luisteren, en te zwaaien naar de andere om ze te doen lachen. Het was een behoorlijk hilarisch zicht. Toen iedereen gekalmeerd was, en naar de kamer waren gegaan, zijn Lisabelle en ik nog opzoek geweest naar een paar verslagen van de discussie, want we konden niet alles horen. Na een paar uur dan toch in bed gekropen.

1 februari – Porto Seguro richting Vila Velha

Weer eens een lange, slaperige busrit richting Vitoria, dat was het plan toch. Benoit (een Belg) had ervoor gezorgd, dat er een paar andere intercambistas aan het hotel gingen staan. Rangel, de verantwoordelijke wist ervan, en Benoit had ook alle info van hem gekregen. En vijf minuten voor aankomst komen we te weten dat we niet in vitoria slapen, maar in Vila Velha, de thuisstad van Benoit. Daar stonden ze dan aan het hotel in Vitoria. We zijn dan nog iets gaan eten in het shoppingcentre, om dan te gaan slapen in het hotel. Eerst hebben we nog wat boven op het dak gezeten, aan het zwembad, en daarna zijn we gaan slapen.

2 februari – Vila Velha richting Rio de Janeiro

De laatste busrit van onze officiële reis, richting de laatste stad RIO! Het was ook de verjaardag van Bruna, de verpleegster. En ze was al een paar dagen bezig dat ze cake wou, en ballonnen en verrassingen, nogal kinderachtig. We waren eerst van plan de bus vol te proppen met ballonnen, maar omdat het ‘team’ ons had teleurgesteld qua uitgaan nzo, hadden we besloten niets te doen. We hebben ze natuurlijk gelukkige verjaardag gewenst, maar gewoon niets speciaal gedaan. Want bij de andere verjaardagen was er ook niets speciaal. ’s Avonds zijn we nog iets gaan eten in Rio (we zaten aan Copacabana), en daar zijn we een Andere groep AFS’ers tegengekomen. Zij deden alleen maar de Rio-reis, en ze waren juist toegekomen. De dagen in Rio, hebben we bijna alles met hun gedaan. ’s Avonds heb ik op een marktje aan het strand nog een verjaardagcadeau gekocht voor Charlotte (stiefzus), want zij was vandaag jarig, ook zij zal nog een kleine vijf maandjes moeten wachten om dit te openen.

3 februari – Rio de Janeiro

Het viel duidelijk op dat iedereen actiever was dan anders, we zaten dan ook in RIO! In de voormiddag was het een bezoek aan het historisch centrum van Rio, daarna zijn we iets gaan eten in één van de shoppings. Pão de Açúcar gaan bezoeken, en daarna zijn we naar het ‘Hard Rock’-café geweest. Waar iedereen wel een T-shirt heeft gekocht en een duur drankje heeft geconsumeerd. ’s Avonds weer naar het marktje geweest, waar ik weer een paar souvenirs heb gevonden (of laat ons zeggen, waar ik weer veel te veel geld heb uitgegeven)

4 februari – Rio de Janeiro

Vandaag was het dan tijd om eindelijk de Cristo Redentor te bezoeken, iets waar iedereen al behoorlijk lang naar uitkeek. ’s Morgens vroeg vertrokken, en nogal goed dat we vroeg zijn vertrokken, anders gingen we lang staan wachten voor we het treintje konden nemen. Nu ging het heel vlot. De cristo is echt nóg groter dan dat ik me inbeelde, en het heeft toch wel een speciaal gevoel. Natuurlijk zijn er verschrikkelijk veel foto’s genomen. Om dan weer het treintje naar beneden te nemen. We zijn dan nog Maracanã gaan bezoeken, hét voetbalstadion van Rio. Het was wrs de eerste keer dat de gids daar werkte, want het was echt verschrikkelijk. Ik had bijna medelijden met haar. Het bezoek was nogal teleurstellend, want het was nu niet echt een schoon stadion, aangezien ze alles aan het afbreken zijn voor de spelen of de worldcup.
En als laatste zijn we nog naar het copacabana-strand geweest, want je kan moeilijk naar Rio gaan zonder aan het strand te liggen. Het strand zelf is heel mooi, maar de zee is verschrikkelijk vuil. Ik kruip nooit meer in mijn leven dat water in (Ook al komt het waarschijnlijk door de afgelopen regendagen). Liarnys en ik zijn iets vroeger naar het hotel teruggekeerd, en we zijn daar nog het zwembad ingedoken, op het dak van het hotel. Daarna voor de laatste keer gaan eten, en nog eens hetzelfde marktje afgeslenterd, nu toch wel niets meer gekocht. Het was de laatste avond, dus we dachten dat we nog eens gingen mogen uitgaan. Maar er was dus helemaal niets, alleen Rangel die wou regelen hoe iedereen naar huis ging. Een betere laatste avond, konden we ons niet indenken. We zijn dan ook nogal laat gaan slapen, want we hebben ons nog in een kamer verzameld, er moest afscheid genomen worden (want er vertrokken er veel in Rio zelf), en de valiezen moesten gemaakt worden.

5 februari – Rio richting SP

’s Ochtends werd er nog eens afscheid genomen van iedereen, laatste keer alle valiezen in de bus geplaatst (en ik was bijna mijn rugzak met AL mijn schoenen kwijt dankzij de buschauffeur, gelukkig teruggevonden), en dan maar vertrekken richting SP. Onze reis zat erop, iedereen was behoorlijk down. We hebben ons natuurlijk nog geamuseerd op de bus, gezongen, gelachen, gepraat. Maar dan kwamen we aan in SP en werd bijna iedereen gedumpt aan Rodoviaro Tientê, we bleven nog met 10 over, diegene die werden opgehaald aan het hotel, of diegene die nog naar een andere rodoviario moesten. Wij mochten blijven wachten tot de laatste om te vertrekken. Om 7u mijn bus genomen richting Santos, met een leeg gevoel, want ik wou de mensen niet achterlaten. Wel zalig ontvangen door mijn moeder, met een superknuffel.


Ondertussen is mijn school opnieuw begonnen, en het is echt plezanter dan ervoor. Mijn Portugees is veel verbeterd en ik ben opener geworden door de reis. Met de meeste vrienden heb ik ook alweer afgesproken, want ik had ze een grote maand niet meer gezien. Volgende week beginnen de surflessen weer, en mijn uitgaansleven kan ook weer opgang komen. Zolang ik niet ziek ben (wat gisteren het geval was)

Ik ben ondertussen ook voor de eerste keer naar de kapper geweest hier in Brasil, en ik ben er zelf wel content mee. En ik was blij mijn strand weer eens terug te zien.

Maar om eerlijk te zijn, zijn de vorige dagen wel behoorlijk saai geweest in vergelijking met de reis die ik juist achter de rug heb. Gelukkig ben ik zeker dat ik vriendschappen heb gemaakt voor het leven, dat ik veel slaapplaatsen heb in verschillende landen. Op facebook wordt er veel met elkaar gesproken, de groep was echt zalig. Ik ben nog nooit zo close geweest met mensen, als deze maand, en dat wordt wel even afkicken. Het was een maandlang iedereen knuffelen, met iedereen lachen, met iedereen dom doen. Hier in Brasil is dat niet zo makkelijk, dus het is wel even back to ‘normal’. Gelukkig wonen de meesten dicht bij SP, dus we zien elkaar zeker nog terug. Het begint al 26 februari, dan ga ik naar SP om met Michelle een dagje rond te hangen. En dit wordt zeker niet de enige keer.

Dat was zeker mijn langste blogbericht ooit, en ik zal je geruststellen, je zal nooit meer een langer krijgen! Ik heb er ook meer dan twee uur aangezeten, dus dat doe ik nooit meer opnieuw!

Binnen een kleine vijf maand ben ik terug, het leven gaat hier nogal véél te rap vooruit! Ik ga er dus ten volle van proberen genieten, dus sorry als je niet zoveel van mij zal horen. Ik zal blij zijn terug in België te zijn, mijn natuurlijke habitat, waar ik iedereen goed ken. Maar anderzijds wil ik hier absoluut nog niet weg.

Welgeteld 7471 woorden!

links voor de foto's:

Augustus: http://www.facebook.com/album.php?aid=72644&id=1143696513&l=80ac8ac73c
September: http://www.facebook.com/album.php?aid=79428&id=1143696513&l=1d345520dd
oktober: http://www.facebook.com/album.php?aid=91029&id=1143696513&l=eaa16f6382
november: http://www.facebook.com/album.php?aid=93645&id=1143696513&l=f7ed7d052c
December: http://www.facebook.com/album.php?aid=97429&id=1143696513&l=d8ff330965 Reis: http://www.facebook.com/album.php?aid=106329&id=1143696513&l=661e66d7caBjo


Bjo
Charlotte

Einde van 2010

Dit wordt mijn allerlaatste berichtje van 2010. Hoe lang het wordt hangt van mijn inspiratie af, maar ik zal zoveel mogelijk proberen te herinneren van de laatste twee weken.



Eerst en vooral, mijn nieuwe familie is echt super. Ik voel me er goed thuis en ze laten mij ook vrij. Ik kan doen wat ik wil, met wie ik wil en tot waneer ik wil. Maar ik moet wel mijn whereabouts invullen, zodat ze me altijd kunnen vinden in geval van nood.



Eerst was er het einde van de surflessen, twee weken geleden. En dat moest natuurlijk gevierd worden. Dus stond er na de surfles een tafel vol met doces, salgados en refrigerantes. Gewoon allemaal een beetje babbelen, mensen nog aan het regelen hoe ze zo snel mogelijk aan een surfbord konden raken, want een maandeenhalf zonder surf is véél te lang. Ik moest me daar geen zorgen over maken, want ik heb een bord klaarstaan bij Carol. Mijn huis is net iets te ver van het strand, een half uur met een bord van drie meter onder je arm lopen is nu net iets te veel. Toen iedereen na een uurtje/anderhalf uur vertrokken was, zijn we nog met een deel van de leerkrachten en een stuk of drie van de leerlingen naar een bar geweest om iets te gaan eten.



´s avonds heb ik met de familie een filmmarathon gehouden. Eerst Zoro, daarna Tropo de Elite 2 (met ondertiteling, dus dat kon ik iets beter verstaan) en daarna '1 contra 400' en dan nog één, maar daar moest ik veel te veel moeite doen om mijn ogen open te houden.



Zaterdag overdag heb ik geen idee meer wat ik gedaan heb, maar 's avonds ben ik uitgegaan met mijn zus. Het plan was om naar iemands huis te gaan, rustig. Maar toen we om 1h werden opgepikt, ging het richting Givclub. Een dancing, behoorlijk klein maar echt gezellig. Ik had wel gedacht dat de Brazilianen iets meer ritme in hun lichaam hadden, maar daar stond iedereen gewoon stil. Kvond dat wel behoorlijk raar, maar tzal mss aan de muziek gelegen hebben...

Daarna zijn we nog richting Ilha de Porchat geweest, waar je een zicht hebt over Santos, SV en guaruja. Ik had het al overdag gezien, maar rond vijf uur is dat toch een heel ander beeld. Vooral nu met Kerstmis, aangezien dat alle huizen versierd zijn met lichtjes.



Maandag ben ik dan met Veera naar het strand geweest, ook al was het niet echt zonnig. Maar het was één van de enige momenten dat het even regenloos was. Na twee uur zijn we wel naar het winkelcentrum geweest, want het begon nogal donker te worden. We waren nog maar pas binnen toen de wolken het begaven. Rond wes uur naar huis gegaan, gelukkig had ik deze keer een paraplu mee.
Twee dagen ervoor had ik hem niet mee, aangezien de hemel helderblauw was. Maar rond zes uur 's avonds begon het behoorlijk bewolkt te worden. Dus ik begon snel naar huis te wandelen (50min van mijn huis), maar dat was veel te laat. Dus toen het begon te gieten ben ik rap op de bus gesprongen. Ik kreeg dan een telefoontje van mijn mama om te vragen of ik een paraplu meehad, of ze anders achter mij moest komen met een paraplu. Toen ik zei dat ik al op de bus zat, is ze me staan opwachten aan de bushalte met een parapluutje speciaal voor mij. Als dat niet lief is!

's avond ben ik dan naar een vriendin geweest, een gezellig avondje bij haar thuis. Filmpje, koken, nog een filmpje. Proberen te gaan slapen, maar veel te veel te vertellen. uiteindelijk zijn we ooit wel eens in slaap gesukkeld.
Overdag dan met haar meegeweest naar de surfschool, want de inschrijvingen voor januari begonnen en ze mocht dus werken. het was echt een zalige sfeer, met Augustus die daar ook was. Kheb nog nooit zoveel gelachen in mijn leven. In de namiddag een Lan-house opgezocht om even te skypen met een paar mensen om dan naar huis te gaan om mij klaar te maken.

Want 's avond ben ik met Veera naar een bar geweest, echt een gezellig bartje. De foto's volgen nog. Veera is ook veranerd van gezin, en we hadden nogal veel te vertellen. En intercambistas onder elkaar, dat is de perfecte moment om weer ons Engels te trainen, want soms wordt je het Portugees echt wel beu. En dat trok natuurlijk aandacht. De tafel naast ons was een verjaardag aan het vieren, en we werden bij hen uitgenodigd. We hebben daar dan ook de grootste tijd van de avond doorgebracht, echt open mensen. En we hebben er natuurlijk van geporfiteerd om van die overheerlijke taart te eten ;)
Toen die familie wegwas hebben we dan wat bijgepraat.

Woensdag was er dan een verjaardagsfeest van één van de intercambistas van de Rotary. Ik wist dat er een paar rotariërs (of hoe ik ze kan noemen) in Santos zaten, maar ik had ze nog nooit gezien. Veera kende ze, dus nam ze me mee naar dat feestje. Het waren eigenlijk gewoon al de rotariërs en wij. Ze zijn met zes van de States, 5 van Mexico, 1 van Australië en 1 van Frankrijk. Er zijn nog andere, maar die waren niet aanwezig. WE zijn dus eerst zelfgemaakte taart gaan eten met hun in een gezellige bar, waar ze overheerlijke Acaí hebben, en verchrikkelijk veel verschillende sucos of milkshakes. Om daarna te verplaatsen naar Santos chopp. Ze spraken daar al een hele namiddag over, en ze vinden dat zo een speciale bar, maar ik vond de plaats zelf nit echt speciaal, nogal kaal. Maar het was echt één van de beste avonden die ik hier al gehad heb, zeker voor herhaling vatbaar. We zijn een hele avond bezig geweest met reizen plannen (als die ook effectief zullen doorgaan), want ondertussen kennen we genoeg mensen waar we een gratis slaapplaats hebben.

Donderdag ben ik gewoon rustig thuisgebleven, even bekomen. En het was ook weer verschrikkelijk slecht weer. Je wilt eigenlijk gewoon niet buitenkomen.
Vrijdag ben ik overdag naar een shopping geweest met iemand van mijn school (eigenlijk de eerste keer sinds ik férias heb, maar ik doe liever met andere Brazilianen). 's Avonds ben ik dan naar het huis ven Veera geweest. Ze was alleen thuis, en we hebben de Moulin Rouge eens bekeken, voor mij was het de eerste keer. toen kwamen de ouders thuis, en hebben we een uur zitten babbelen, echt gezellige mensen. Jammer dat ze daar maar kan blijven tot januari, aangezien de ouders maar de helft van de keren in Santos zijn. Daarna hebben wee nog wat foto's zitten bekijken van elkaar. Wat over ons leven in België\Finland verteld, en hebben we onze huisjes\stad\land zitten showen met Google Earth. Rond twee uur dan toch in ons bed gekropen om om zes uur te moeten opstaan.

We zijn met ons AFS-comitee naar HopiHari geweest, een pretpark te vergelijken met Bellewaerde (foto's volgen). Veera, Thais, Durval (gaat in 2012 naar Nieuw-Zeeland), Giovanni (2011 naar Frankrijk) en mijn zus. Onze bus vertrok om 7h (uiteindelijk werd dit 8h) richting HopiHari. Toen we daar aankwamen rond 11h begon het direct te regenen. Ik ga echt nog geloven dat het aan mij ligt, al die regen! Want het heeft nog nooit zoveel geregend sinds ik hier ben. Maar we hebben ons nog steeds geamuseerd. De attracties zijn hier behoorlijk hetzelfde als Bellewaerde, maar de splash is hier echt super. Als je naar beneden valt met je bootje in het water, spat het meeste water gewoon langs de boot weg. Maar hier eindig je in een 'tunnel', waardoor echt al het water op je terechtkomt ==> DOORWEEKT. Vooral omdat ze het bootje op de top van de 'heuvel' liet wachten, met een straal recht boven mijn hoofd.

's Avonds gingen we dan normaal vertrekken richting Itariri, waar ik nu zit. Maar de reis ging dan toch niet door. We zijn uiteindelijk zondag vertrokken.

Een andere dinsdag, twee weken geleden, ben ik gaan eten bij Tijs en Bie. Tijs is van de scouts (Tielt) en hij werkt hier in Santos. Ze wonen hier dus ook, maar in de vier maanden dat ik hier was heb ik ze nooit tegengekomen. Een week daarvoor was ik in Praiamar opzoek naar een galakleedje, toen Bie me plots aansprak. Was eigenlijk wel even verschieten :) Het was eigenlijk wel eens raar om een avondje ndl te spreken, en ik vond het echt gezellig. Mag zeker nog eens gebeuren. Ze hebben trouwens een prachtig uitzicht vanop het dak van hun gebouw.

Kheb de indruk dat ik een week ben vergeten, waar er nog veel is in gebeurd, maar het komt eigenlijk op hetzelfde neer, als dat ervoor al is verteld.

Ik heb trouwens gemerkt dat het hier doodnormaal is om mij zo laat mogelijk in te lichten. Vrijdag werd er mij bijvoorbeeld doodleuk gemeld dat ik de dag erna zou vertrekken voor een week\twee weken naar Itariri. Ik had ondertss al plannen gemaakt voor zondag , maandag en dinsdag. Dus ik zei dat wel, maar ik heb ze dan maar afgelast. Uiteindelijk ging het reisje dan toch niet door, dus alles kon dan toch doorgaan. We zouden de donderdag naar hier komen, om het Kerstfeest te vieren. Toen ik dus zondag mijn planning aan het vertellen was, zeiden ze dat we toch 's avonds al zouden vertrekken. Uiteindelijk zijn Patricia en ik vertrokken zondagavond, en zijn mijn broer en ouders nu op weg naar hier. Dus eigenlijk kon ik gewoon meegeweest zijn met hun, en doen wat ik wilde doen. Want gisteren en vandaag hebben we hier niet echt veel gedaan. Gisterenavond zijn we drie uurtjes naar Peruibe geweest en vandaag hebben we nog helemaal niets gedaan. Dusja, dat is wel even een teleurstelling.

Maar ik zal het wel allemaal een andere keer kunnen doen, dus het is nu geen wereldramp.

23 december, donderdag, is er een feest hier dichtbij. Een hele dag lang, in een fazenda. Ik heb een paar foto's van de plaats gezien, en het kan al niet foutlopen. Vrijdag en zaterdag zijn dan een familiefeest, en ik heb al een hoop kerstmutsen gezien. We zullen daar blijkbaar een hele dag mee rondlopen. Zondag of maandag zullen we dan terugkeren naar Santos, en Nieuwjaar kan ik dan aan het strand vieren. Eerst met mijn zus, en daarna kan ik nog weggaan met vrienden.

Dan heb ik nog vijf dagen om mij voor te bereiden op mijn reisje. En zes januari is het richting SP om te vertrekken voor een maandlang richting Noordoosten. Ik zie het volledig zitten! De Belgen zullen trouwens overheersen, want we zijn met zeven ;)

Al de mensen die nu in de blok zitten, ik denk af en toe aan jullie. Doe dat zo goed mogelijk (en stop met die waarheidsspelletjes op fb!) en geniet toch van de Feestdagen.

Aan de anderen: Zalig Kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. Ik weet dat er een paar willen skypen op Kerstmis of op nieuwjaar, ofzo. Maar ik vrees dat dit niet zal lukken :(
Hier moet ik feesten met mijn eigen familie en vrienden hier. Ik hoor jullie misschien wel nog voor ik vertrek op reis.

Bjo
Charlotte

Adres

Aangezien ik veranderd ben van gezin, heb ik ook een nieuw adres:

Rua dom Duarte Leopoldo Silva 170/21
Marapé
11070-131
Sanots - SP
Brasil

En anders is het hier nog altijd super.
Ik ben volop aan het genieten van de vakantie, maar het weer mag wel iets beter.
December zal snel voorbij gaan met de feesten en Januari zit helemaal volgeboekt met mijn noordoost-reis. Ik zie het volledig zitten.
Dan heb ik één of twee weken school, om dan daarna carnaval te gaan vieren.
En daarna gaat het veel te snel gaan. School, alledaagse leven, surf, uitgaan...
In juni dan nog een reisje met mijn school, en dan moet ik al naar huis :(

Bjo
Charlotte