Einde van 2010

Dit wordt mijn allerlaatste berichtje van 2010. Hoe lang het wordt hangt van mijn inspiratie af, maar ik zal zoveel mogelijk proberen te herinneren van de laatste twee weken.



Eerst en vooral, mijn nieuwe familie is echt super. Ik voel me er goed thuis en ze laten mij ook vrij. Ik kan doen wat ik wil, met wie ik wil en tot waneer ik wil. Maar ik moet wel mijn whereabouts invullen, zodat ze me altijd kunnen vinden in geval van nood.



Eerst was er het einde van de surflessen, twee weken geleden. En dat moest natuurlijk gevierd worden. Dus stond er na de surfles een tafel vol met doces, salgados en refrigerantes. Gewoon allemaal een beetje babbelen, mensen nog aan het regelen hoe ze zo snel mogelijk aan een surfbord konden raken, want een maandeenhalf zonder surf is véél te lang. Ik moest me daar geen zorgen over maken, want ik heb een bord klaarstaan bij Carol. Mijn huis is net iets te ver van het strand, een half uur met een bord van drie meter onder je arm lopen is nu net iets te veel. Toen iedereen na een uurtje/anderhalf uur vertrokken was, zijn we nog met een deel van de leerkrachten en een stuk of drie van de leerlingen naar een bar geweest om iets te gaan eten.



´s avonds heb ik met de familie een filmmarathon gehouden. Eerst Zoro, daarna Tropo de Elite 2 (met ondertiteling, dus dat kon ik iets beter verstaan) en daarna '1 contra 400' en dan nog één, maar daar moest ik veel te veel moeite doen om mijn ogen open te houden.



Zaterdag overdag heb ik geen idee meer wat ik gedaan heb, maar 's avonds ben ik uitgegaan met mijn zus. Het plan was om naar iemands huis te gaan, rustig. Maar toen we om 1h werden opgepikt, ging het richting Givclub. Een dancing, behoorlijk klein maar echt gezellig. Ik had wel gedacht dat de Brazilianen iets meer ritme in hun lichaam hadden, maar daar stond iedereen gewoon stil. Kvond dat wel behoorlijk raar, maar tzal mss aan de muziek gelegen hebben...

Daarna zijn we nog richting Ilha de Porchat geweest, waar je een zicht hebt over Santos, SV en guaruja. Ik had het al overdag gezien, maar rond vijf uur is dat toch een heel ander beeld. Vooral nu met Kerstmis, aangezien dat alle huizen versierd zijn met lichtjes.



Maandag ben ik dan met Veera naar het strand geweest, ook al was het niet echt zonnig. Maar het was één van de enige momenten dat het even regenloos was. Na twee uur zijn we wel naar het winkelcentrum geweest, want het begon nogal donker te worden. We waren nog maar pas binnen toen de wolken het begaven. Rond wes uur naar huis gegaan, gelukkig had ik deze keer een paraplu mee.
Twee dagen ervoor had ik hem niet mee, aangezien de hemel helderblauw was. Maar rond zes uur 's avonds begon het behoorlijk bewolkt te worden. Dus ik begon snel naar huis te wandelen (50min van mijn huis), maar dat was veel te laat. Dus toen het begon te gieten ben ik rap op de bus gesprongen. Ik kreeg dan een telefoontje van mijn mama om te vragen of ik een paraplu meehad, of ze anders achter mij moest komen met een paraplu. Toen ik zei dat ik al op de bus zat, is ze me staan opwachten aan de bushalte met een parapluutje speciaal voor mij. Als dat niet lief is!

's avond ben ik dan naar een vriendin geweest, een gezellig avondje bij haar thuis. Filmpje, koken, nog een filmpje. Proberen te gaan slapen, maar veel te veel te vertellen. uiteindelijk zijn we ooit wel eens in slaap gesukkeld.
Overdag dan met haar meegeweest naar de surfschool, want de inschrijvingen voor januari begonnen en ze mocht dus werken. het was echt een zalige sfeer, met Augustus die daar ook was. Kheb nog nooit zoveel gelachen in mijn leven. In de namiddag een Lan-house opgezocht om even te skypen met een paar mensen om dan naar huis te gaan om mij klaar te maken.

Want 's avond ben ik met Veera naar een bar geweest, echt een gezellig bartje. De foto's volgen nog. Veera is ook veranerd van gezin, en we hadden nogal veel te vertellen. En intercambistas onder elkaar, dat is de perfecte moment om weer ons Engels te trainen, want soms wordt je het Portugees echt wel beu. En dat trok natuurlijk aandacht. De tafel naast ons was een verjaardag aan het vieren, en we werden bij hen uitgenodigd. We hebben daar dan ook de grootste tijd van de avond doorgebracht, echt open mensen. En we hebben er natuurlijk van geporfiteerd om van die overheerlijke taart te eten ;)
Toen die familie wegwas hebben we dan wat bijgepraat.

Woensdag was er dan een verjaardagsfeest van één van de intercambistas van de Rotary. Ik wist dat er een paar rotariërs (of hoe ik ze kan noemen) in Santos zaten, maar ik had ze nog nooit gezien. Veera kende ze, dus nam ze me mee naar dat feestje. Het waren eigenlijk gewoon al de rotariërs en wij. Ze zijn met zes van de States, 5 van Mexico, 1 van Australië en 1 van Frankrijk. Er zijn nog andere, maar die waren niet aanwezig. WE zijn dus eerst zelfgemaakte taart gaan eten met hun in een gezellige bar, waar ze overheerlijke Acaí hebben, en verchrikkelijk veel verschillende sucos of milkshakes. Om daarna te verplaatsen naar Santos chopp. Ze spraken daar al een hele namiddag over, en ze vinden dat zo een speciale bar, maar ik vond de plaats zelf nit echt speciaal, nogal kaal. Maar het was echt één van de beste avonden die ik hier al gehad heb, zeker voor herhaling vatbaar. We zijn een hele avond bezig geweest met reizen plannen (als die ook effectief zullen doorgaan), want ondertussen kennen we genoeg mensen waar we een gratis slaapplaats hebben.

Donderdag ben ik gewoon rustig thuisgebleven, even bekomen. En het was ook weer verschrikkelijk slecht weer. Je wilt eigenlijk gewoon niet buitenkomen.
Vrijdag ben ik overdag naar een shopping geweest met iemand van mijn school (eigenlijk de eerste keer sinds ik férias heb, maar ik doe liever met andere Brazilianen). 's Avonds ben ik dan naar het huis ven Veera geweest. Ze was alleen thuis, en we hebben de Moulin Rouge eens bekeken, voor mij was het de eerste keer. toen kwamen de ouders thuis, en hebben we een uur zitten babbelen, echt gezellige mensen. Jammer dat ze daar maar kan blijven tot januari, aangezien de ouders maar de helft van de keren in Santos zijn. Daarna hebben wee nog wat foto's zitten bekijken van elkaar. Wat over ons leven in België\Finland verteld, en hebben we onze huisjes\stad\land zitten showen met Google Earth. Rond twee uur dan toch in ons bed gekropen om om zes uur te moeten opstaan.

We zijn met ons AFS-comitee naar HopiHari geweest, een pretpark te vergelijken met Bellewaerde (foto's volgen). Veera, Thais, Durval (gaat in 2012 naar Nieuw-Zeeland), Giovanni (2011 naar Frankrijk) en mijn zus. Onze bus vertrok om 7h (uiteindelijk werd dit 8h) richting HopiHari. Toen we daar aankwamen rond 11h begon het direct te regenen. Ik ga echt nog geloven dat het aan mij ligt, al die regen! Want het heeft nog nooit zoveel geregend sinds ik hier ben. Maar we hebben ons nog steeds geamuseerd. De attracties zijn hier behoorlijk hetzelfde als Bellewaerde, maar de splash is hier echt super. Als je naar beneden valt met je bootje in het water, spat het meeste water gewoon langs de boot weg. Maar hier eindig je in een 'tunnel', waardoor echt al het water op je terechtkomt ==> DOORWEEKT. Vooral omdat ze het bootje op de top van de 'heuvel' liet wachten, met een straal recht boven mijn hoofd.

's Avonds gingen we dan normaal vertrekken richting Itariri, waar ik nu zit. Maar de reis ging dan toch niet door. We zijn uiteindelijk zondag vertrokken.

Een andere dinsdag, twee weken geleden, ben ik gaan eten bij Tijs en Bie. Tijs is van de scouts (Tielt) en hij werkt hier in Santos. Ze wonen hier dus ook, maar in de vier maanden dat ik hier was heb ik ze nooit tegengekomen. Een week daarvoor was ik in Praiamar opzoek naar een galakleedje, toen Bie me plots aansprak. Was eigenlijk wel even verschieten :) Het was eigenlijk wel eens raar om een avondje ndl te spreken, en ik vond het echt gezellig. Mag zeker nog eens gebeuren. Ze hebben trouwens een prachtig uitzicht vanop het dak van hun gebouw.

Kheb de indruk dat ik een week ben vergeten, waar er nog veel is in gebeurd, maar het komt eigenlijk op hetzelfde neer, als dat ervoor al is verteld.

Ik heb trouwens gemerkt dat het hier doodnormaal is om mij zo laat mogelijk in te lichten. Vrijdag werd er mij bijvoorbeeld doodleuk gemeld dat ik de dag erna zou vertrekken voor een week\twee weken naar Itariri. Ik had ondertss al plannen gemaakt voor zondag , maandag en dinsdag. Dus ik zei dat wel, maar ik heb ze dan maar afgelast. Uiteindelijk ging het reisje dan toch niet door, dus alles kon dan toch doorgaan. We zouden de donderdag naar hier komen, om het Kerstfeest te vieren. Toen ik dus zondag mijn planning aan het vertellen was, zeiden ze dat we toch 's avonds al zouden vertrekken. Uiteindelijk zijn Patricia en ik vertrokken zondagavond, en zijn mijn broer en ouders nu op weg naar hier. Dus eigenlijk kon ik gewoon meegeweest zijn met hun, en doen wat ik wilde doen. Want gisteren en vandaag hebben we hier niet echt veel gedaan. Gisterenavond zijn we drie uurtjes naar Peruibe geweest en vandaag hebben we nog helemaal niets gedaan. Dusja, dat is wel even een teleurstelling.

Maar ik zal het wel allemaal een andere keer kunnen doen, dus het is nu geen wereldramp.

23 december, donderdag, is er een feest hier dichtbij. Een hele dag lang, in een fazenda. Ik heb een paar foto's van de plaats gezien, en het kan al niet foutlopen. Vrijdag en zaterdag zijn dan een familiefeest, en ik heb al een hoop kerstmutsen gezien. We zullen daar blijkbaar een hele dag mee rondlopen. Zondag of maandag zullen we dan terugkeren naar Santos, en Nieuwjaar kan ik dan aan het strand vieren. Eerst met mijn zus, en daarna kan ik nog weggaan met vrienden.

Dan heb ik nog vijf dagen om mij voor te bereiden op mijn reisje. En zes januari is het richting SP om te vertrekken voor een maandlang richting Noordoosten. Ik zie het volledig zitten! De Belgen zullen trouwens overheersen, want we zijn met zeven ;)

Al de mensen die nu in de blok zitten, ik denk af en toe aan jullie. Doe dat zo goed mogelijk (en stop met die waarheidsspelletjes op fb!) en geniet toch van de Feestdagen.

Aan de anderen: Zalig Kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. Ik weet dat er een paar willen skypen op Kerstmis of op nieuwjaar, ofzo. Maar ik vrees dat dit niet zal lukken :(
Hier moet ik feesten met mijn eigen familie en vrienden hier. Ik hoor jullie misschien wel nog voor ik vertrek op reis.

Bjo
Charlotte

Adres

Aangezien ik veranderd ben van gezin, heb ik ook een nieuw adres:

Rua dom Duarte Leopoldo Silva 170/21
Marapé
11070-131
Sanots - SP
Brasil

En anders is het hier nog altijd super.
Ik ben volop aan het genieten van de vakantie, maar het weer mag wel iets beter.
December zal snel voorbij gaan met de feesten en Januari zit helemaal volgeboekt met mijn noordoost-reis. Ik zie het volledig zitten.
Dan heb ik één of twee weken school, om dan daarna carnaval te gaan vieren.
En daarna gaat het veel te snel gaan. School, alledaagse leven, surf, uitgaan...
In juni dan nog een reisje met mijn school, en dan moet ik al naar huis :(

Bjo
Charlotte

Korte update

Even snel iets over mijn nieuwe familie:

Voor het ogenblik voel ik me behoorlijk goed in deze familie. Natuurlijk is het nog niet toppie, maar dat kan ik ook niet verwachten.

Mijn familie is dus iets armer, en af en toe (ook al ben ik hier nog maar twee dagen). Het huis is behoorlijk klein, en de katruimte is ook niet al te groot waardoor ik mijn kleren echtin de kast heb moeten proppen.
Ze hebben hier ook niet de gewoonte om samen aan tafel te eten, ze hebben hier dan ook geen tafel ;D

De ouders zijn echt heel open, en zeer geïnteresseerd. En elke keer als ik hier iets vraag, is het antwoord: Natuurlijk mag je dat, je moet hier niets vragen, dit is hier jouw huis.
Maar toch zal ik nogaltijd behoorlijk wat vragen, totdat ik zeker weet wat er allemaal mag, en wat niet.
Mijn zus is behoorlijk actief: Ze volgt fotografie, speelt gitaar (Mss vraag ik wel of ze het mij niet een beetje wil leren, want Leo houdt zich niet aan zijn belofte ;D) en nog zoveel meer dat ik niet weet. Vrijdagavond gingen we normaal uitgaan, maar de regen was weeral spelbreker.
De broer heb ik al een paar keer zien rondlopen in huis, maar die slaapt meestal en die zie ik dus niet. Nu slaapt hij in de kamer van de ouders, want vroeger sliep hij in de kamer bij Patricia. Maar nu heb ik zijn plaats gepikt, onderaan in het stapelbed.
Als ik het juist verstaan heb, zullen we verhuizen naar een iets groter huis, maar dat ben ik absoluut niet zeker.

Gisteren naar een gala van AFS in Americana geweest (3 uurtjes van Santos), en daar in een gastgezin geslapen. Ze waren echt super, en zeer open. We zijn altijd zelkom, en ik weet nu al waar ik een deel van mijn vakantie zal doorbrengen.
Ze hebben me daar ook als maquillagepop gebruikt, foto's volgen. Charlotte met gelakte nagels, gestijld haar, gemaquilleerde ogen, kleedje, hakken... is toch behoorlijk zeldzaam ;D

Bjo
Charlotte

Na vier maanden

Oie pessoas!

Het wordt weer eens tijd voor een bericht, want het is alweer een tijd geleden.

Mijn vakantie is sinds vrijdag begonnen (Woehoew!) en het worden dus een grote twee maanden vakantie. En het zal niet direct een makkelijke start worden, want ik heb besloten om te veranderen van gezin. Ik weet dat het voor mezelf echt nodig was dat ik veranderde, want ik was mijzelf niet meer in dat huis. Het valt moeilijk uit te leggen wat er precies niet ging, maar ik voelde mij daar echt niet goed. Let op, ik heb daar echt super momenten gehad en mijn eerste vier maanden waren hier echt super. Ik heb veel dingen met hun gedaan, zij hebben mij hier fantastisch opgevangen, dankzij hun heb ik veel leren kennen. Ze hebben mij meegenomen naar verschillende plaatsen in Brazilië en me voorgesteld aan vele mensen. Dus ik ben ze echt heel dankbaar, maar het voelde niet juist aan. Dus Adler (want ik weet dat je meeleest): Ik ben jullie dankbaar!

Het was nogal een plots afscheid, ook al speelden de gedachten om te veranderen al even in mijn hoofd. Maar het was minder moeilijk dan verwacht, Cynthia heeft het echt goed aangepakt. Ik ben nog altijd welkom in het huis en ik zal zeker contact houden, want ik heb zelf geen gedag kunnen zeggen tegen Erich. En ik blijf surflessen volgen samen met Heidi, dus haar zie ik nog minstens drie keer in de week.

Zoals Cynthia het ook heeft gezegd: Het kan altijd tegenvallen in mijn nieuwe gezin (en dat weet ik zelf ook), maar het zal zeker een nieuwe ervaring worden. Een nieuw type van gezin, andere Braziliaanse gewoonten, andere regels, …

Ondertussen weet ik al iets meer over mijn (eventueel) nieuwe gezin. Ik werkende vader (soort van politie, als ik het juist verstaan heb) een huismoeder, een zus van mijn oude (Ze gaat blijkbaar redelijk vaak uit, ze leert Engels en Frans, wil ook graag op AFS maar ze hebben het geld er niet voor, heeft een hele grote vriendengroep, …) en een kleinere broer van 13 jaar.

Ze wonen ook in canal 1, maar iets verder van het strand. Het huis is ook iets kleiner, want het zijn niet de rijkste mensen, maar ze komen zeker niets te kort. Het zijn evangelisten, maar niet praktiserend (als dit het juiste woord is)

Vrijdag zal ik spreken met die mensen, en waarschijnlijk ook intrekken. Zaterdag ben ik al een hele dag weg naar Americana voor een AFS gala-avond. Het kleedje ben ik vandaag ook gaan kopen, morgen zal ik het gaan afhalen (er waren nog een paar aanpassingen nodig, of ik liep de hele avond mijn BH te showen) Veera is nog altijd op zoek naar haar kleedje, maar ze is dan ook redelijk kieskeurig. Ik geef toe, de kleedjes kunnen hier wel mooier. Het is hier verschrikkelijk moeilijk om iets te vinden zonder glittering…

Terug naar het gala. In Americana blijven we dan één nacht slapen in een gastfamilie daar, Veera en ik. Nikodem zal met een andere AFS’er een andere familie onveilig gaan maken. En ’s middags vertrekken we dan weer richting Santos.

Ondertussen woon ik bij AFS-vrijwilligers. Marisa, counselor van Nikodem, en haar zoon, Durval. Durval zal in 2012 ofwel Australië ofwel Nieuw-Zeeland gaan verkennen. Het zijn echt schatten van mensen, en ik heb nog nooit zoveel gebabbeld als de afgelopen twee dagen. Vanavond ben ik naar een bijeenkomst geweest, samen met Durval. Elke week komt hij samen met andere jongeren om te babbelen. Deze familie heeft het meer voor ‘Espiritismo’. En dit was ook weer een ervaring op zich. Deze keer ging het over Euthanasie, en waarom je daar ‘nee’ moet tegen zeggen. Zij geloven namelijk in reïncarnatie, en dit zou heel het systeem verwarren. (Maar dit is zeker niet de enige reden)

Na het babbelen, werden ze elk om de beurt een kamer ingeloodst. En op één of andere manier (nogal moeilijk om uit te leggen) wordt er energie overgeleverd aan jou en kan jij ook je negatieve energie kwijt. Soms werkt het, soms werkt het niet. Je moet je er voor openstellen.

Ik had dat wel eens willen meemaken, maar jammergenoeg was het te gevaarlijk. Aangezien ze dit nog nooit gedaan hadden bij mij, wisten ze niet hoe ik er op ging reageren. En misschien was mijn reactie wel behoorlijk groot, en konden ze het niet onder controle krijgen. Yeah, right. Ieder zijn eigen geloof!

Morgen ga ik mee met Durval naar zijn school, het is maar een uurtje of zo, en hij zal mij een rondleiding geven. Blijkbaar hebben ze daar nogal veel labo’s, enzo. ’s Middags ga ik mijn kleedje gaan afhalen en dan naar die zalige surflessen (en ik ben al behoorlijk goed, al zeg ik het zelf)

’s Avond komt een familielid van Marisa en Durval en gaan we er een Rummikubavond van maken, bem legal!

Nu is het 11h30 bij mij, en zit ik eigenlijk in het donker op mijn bed, met mijn laptop op mijn schoot nog rap deze blog te schrijven, want anders zou er weer helemaal niets van komen. Maar kga nu toch wel pc’tje afsluiten en slapen, want mijn oogjes beginnen toe te vallen en anders zou ik toch alleen maar onzinnige praat neerpoten.

Bjs

Charlotte

Domme weetjes (2)

Domme weetjes (nummer 2)

· In België (Europa denk ik zelf) wordt <3 gezien als het teken voor een hartje, als je een bericht stuurt naar iemand, maar hier kennen ze dat niet. Ook X (als kusje) kennen ze niet. Ik kreeg van iedereen berichtjes die altijd werden afgesloten met ‘bjs S2’ en het heeft toch wel even geduurd (tot dat ik het eindelijk vroeg aan iemand) wat S2 wilt zeggen. Als je goed kijkt, kan je daar inderdaad wel een hartje inzien.

· Namen van de films worden altijd verportugeest (geen idee hoe ik het anders moet uitdrukken), waardoor je soms gewoon niet door hebt over welke film ze het hebben. Vb: Final destination = Jogos mortais (letterlijke vertaling: dodelijke spelletjes)

· Als je richting Campinas rijdt, heb je echt het gevole dat je je in het Zuiden van Frankrijk bevindt (in de zomer), maar dan zonder de wijngaarden. Echt helemaal hetzelfde uitzicht.

· Als je in de auto zit, is het uitzicht altijd prachtig en ik zou er graag wat fotootjes van nemen, maar ik kan ze moeilijk in het midden van de weg laten stoppen, omdat ik even een mooi fotokader zie…

· Als je hier wilt leren babbelen met mensen, dan moet je niet alleen Portugees leren, maar ook gebarentaal. Ik ben zeker dat de mensen hier een heel verhaal kunnen vertellen aan elkaar, zonder ook maar één woord te zeggen. Wat soms ook voor hilarische beelden zorgt.

· De mensen kunnen hier ook niet leven zonder airco, ook al is het nog helemaal niet zo warm. In klas zit ik dus met mijn dikste pull aan, en nog zit ik soms te bevriezen. Ik haat dus airco! Maar ik zal deze zomer misschien ook wel blij zijn, dat er hier overal airco is.

· Je hebt hier soms stadjes, die werden opgericht door de immigranten. Dus als je dan zo een stadje binnenwandelt, heb je echt niet meer het gevoel in Brazilië te zijn. Vb: Toen ik in Holambra was, zat ik gewoon in mijn buurlandje Nederland. Niets anders dan traphuisjes, bloemen, bloemen, pannenkoekenhuisjes, Vrouwen gekleed in van die boerinnenkleertjes met klompen, molens, molens, bloemen, …

· De meeste straten die je hier ziet, zijn 1-richting. En als het al 2-richtingsverkeer is, zit er meestal een kanaal of fietspad of iets anders tussen. Dus als je dan wel eens een gewone straat met twee richtingen tegenkomt, verschiet je wel even. Dus als ik ooit overreden zou worden door een auto, zal de reden wellicht zijn dat ik niet door had dat het een tweerichtingsstraat was.

· Je ziet hier ook heel veel mensen vuilnisbakken doorzoeken op zoek naar blikjes. Dan zie je hier mensen rondlopen met vijf vuilniszakken vol blikjes. Ze zullen daar wellicht een beetje geld voor krijgen, maar dat is toch maar een raar zicht. Ik ben zelf al gestalkt geweest door iemand, hij bleef naast mij lopen, totdat mijn blikje eindelijk leeg was, zodat hij het kon meenemen. Plezant is wat anders.

· Dat heb ik waarschijnlijk al gezegd, maar ze houden hier verschrikkelijk veel van uiteten. Maar dat is dan wel anders dan bij ons. Hier is het spotgoedkoop om ergens te gaan eten, en het zijn hier ook dagdagelijkse gerechten die je bestelt. Carne, Arroz, Feijão, farofa (vlees, rijst, bonen en farofa)

· De zon is hier verschrikkelijk sterk, dus je moet er echt voor opletten. Zelf al is de zon nergens te zien, omdat de wolken ervoor zitten, factor 30-50 is toch aan te raden. (Vooral als je zo wit bent als mij)

· Iedere keer als ik iemand zeg dat het hier weer prachtig weer is, of ik publiceer het op facebook, duurt het maar een uurtje of het begint te onweren/stortregenen… Dus vanaf nu spreek ik helemaal niet meer over het weer.

· Als je hier op het strand komt, lopen er nogal veel verkopers rond. Met ijsjes, queijo (gesmolten kaas), milho verde (maïs), scampi’s op een stokje, slechte chips, cashewnoten… Negeren is de oplossing, want vanaf je zegt ‘nee, danku’, blijven ze aandringen.

· De zee verschilt hier echt van dag op dag. De ene dag heb je echt supergolven, de andere dag helemaal niet. De ene dag is de zee rustig, de andere dag kan je amper blijven rechtstaan omdat je echt de zee wordt ingetrokken. En soms komt de zee echt wel ver en blijkbaar wordt dat in de zomer nog erger.

· Mijn skype hier in Brazilië doet ook behoorlijk raar, meestal is het behoorlijk rustig en wordt ik door niemand opgebeld (wat ik volkomen niet erg vind, want voor mij is veel skypen niet echt nodig), maar eens ik dan aan het skypen ben, moet plots iedereen met mij skypen. Deze week heb ik dan ook véél te véél geskyped. Daarom wordt er de komende week, helemaal niet geskyped.

· De vork wordt hier ook anders vastgehouden dan in België. Ze houden dat hier vast alsof het een balpen is, en de manier waarop ik mijn vork vasthoud, is blijkbaar onbeleefd. Dus probeer ik vanaf nu het ‘juist’ vast te houden, waardoor mijn rijst de helft van de keren terug op mijn bord belandt ipv in mijn mond =D

· De volgende week hebben we voorexamens, maar dat stelt hier absoluut niet veel voor. We mogen voor elk examen, een A4 spiekbrief meenemen en dan staan al de formules eigenlijk gewoon op je examen zelf, want dat moet je natuurlijk niet vanbuiten leren. De Bron: Neem hier maar een voorbeeld aan! Alhoewel, volgens mij leren die mensen hier wel niet veel bij.

· De gsm wordt hier ook helemaal niet vaak gebruikt, tenzij tijdens de lessen. En ze houden ook absoluut niet van berichten sturen, want als je een bericht krijgt, willen ze altijd zien van wie het is. Volgens hen krijg je alleen maar berichten van je lief, en ze moeten het bericht zien, voor ze geloven dat het niet zo is. Maar er is helemaal geen sprake van een vriendje.
En ze vergeten eigenlijk zelf, dat ze minstens elke dag een bericht naar mij sturen, om te vragen hoe het met me gaat, of om te zeggen hoe blij ze zijn dat ik voor Brazilië heb gekozen. Geloof me: DIE MENSEN HIER KAN JE GEWOON NIET BEGRIJPEN!

En er zijn nog zoveel domme weetjes, waar ik op dit ogenblik niet kan opkomen, maar je hebt er wel genoeg voor de komende maand.

En het leven gaat hier zijn gewone gangetje, de afgelopen week is er niets spectaculairs gebeurd, dus er is dan ook niet veel te melden

Xx
Charlotte

Maand 3 is over!

Oi pessoas!

Ik weet dat het nog niet zolang geleden is, maar vandaag heb ik tijd om iets te schrijven. En ik kan niet garanderen dat ik de volgende week tijd zal hebben. Ik was van plan vanmiddag weer van het strand en het goed weer te genieten, maar een warmteonweer heeft stokken in de wielen gestoken (als dat het juiste spreekwoord/gezegde is).

Zondag ben ik naar Bienal 29 geweest, een tijdelijk tentoonstelling in SP. Ik ben meegeweest met de unief van mijn familie. Het museum zelf was niet interessant, want de gids ging voor mij iets te snel. Maar het was wel goed dat ik zo wat oudere mensen kon leren kennen, want mijn klasgenoten zullen toch altijd kinderachtig blijven. Daarna zijn we naar een Boliviaans marktje geweest, echt supergezellig. Ik had echt het gevoel in Bolivië te zijn, want mistens 90% van de mensen die daar rondliepen waren Bolivianen. Dat zijn echt nog gezellige mensen, en het is hilarisch hoe die mensen dansen =) Heel anders dan hier in Brazilië! We hebben daar geluncht, Er stond ‘Saltenhas’ op het menu. Daarna zijn we nog naar Memorial da América Latina geweest, en dan was het weer richting Santos. Ik denk dat ik nu ook wat meer met Heidi naar haar lessen op de unief zal gaan, want die mensen van haar klas zijn echt wel tof.

Maandag had ik dan weer een ‘gewone’ lesdag. In Chemie had ik een prova, poepsimpel, maar toch slaagden ze er in klas weer in om er twee uur over te doen. Ik mocht me dus weer iets minder dan twee uur bezighouden (Ik was al klaar in vijf-tien minuten). En de laatste twee uur zijn we met wiskunde een trabalho de pesquisa gaan houden op straat (een enquête). Het ging over bullying (hier proberen ze het Engels te houden, maar het is buling geworden) Ik mocht mensen gaan aanspreken, om uiteindelijk tien resultaten te bekomen. Het is nu niet dat mijn Portugees zo goed is, dat ik op straat iedereen kan gaan aanspreken, zonder problemen te hebben met vertalingen. Uiteindelijk is het mij wel gelukt, en ik was sneller klaar dan bepaalde andere mensen, wat eigenlijk wel een beetje voldoening gaf.

’s Middags ben ik dan gaan lopen aan het strand, en ik dacht dat ik geen zonnecrème nodig had aangezien het bewolkt en regenachtig was. Maar daar had ik het dus goed fout, dus toen ik thuiskwam was ik mooi verbrand. Ondertussen heb ik al weer mijn originele huidskleur.

Dinsdag kwam Christophe dan op bezoek. Één van de redenen waarom ik die nacht dus helemaal niet had geslapen! Ik heb Christophe een beetje mijn stad getoond, het centrum (Gonzaga) en dan mijn huisje. Dan hebben we eens gekeken wat er allemaal in zijn valies zat voor mij. En geloof me, daar had ik redelijk veel werk mee. Dank u voor wat er allemaal inzat! Ik zal er zeker van genieten. Daarna een typisch Braziliaanse maaltijd gegeten en dan wat bijpraten en wachten op de taxi die mooi op tijd kwam.

Woensdag weer naar SP geweest, opnieuw met de unief. Naar een gastronomische beurs. Mijn mama moest daar een palestra houden. Daarvoor moesten we aanschuiven om het ingangsbadge te kopen. Het eerste probleem was al bij de administratie, waar je je gegevens moest ingeven. Aangezien ik geen Braziliaanse ben, heb ik geen CPF-nummer, waardoor ik me eigenlijk niet kon inschrijven. Dan hebben ze mij maar met drie medewerkers geholpen, en hebben we uiteindelijk het nummer van mijn vader gebruikt (die niet mee was) Dan moesten we opnieuw gaan aanschuiven om te betalen. Aangezien die medewerkers mij hadden geholpen, hadden ze ook mijn kaart bijgehouden, en zonder die kaart kon je niet betalen. Maar zogezegd was dit geen probleem, als ik het cpf-nummer gaf die had opgegeven, zouden ze mijn gegevens wel terugvinden. Na een uur te staan wachten, en nog altijd geen oplossing gevonden te hebben, vroeg ik of het mss niet beter was gewoon mijn gegevens opnieuw in te geven. Maar dat vonden ze geen goed idee. Na het tweede uur waren we het echt beu aan het worden (we stonden in totaal al meer dan drie uur aan te schuiven) En heb ik me dan toch maar opnieuw mijn gegevens ingevuld, en mijn eigen kaart bijgehouden. Uiteindelijk (na vier uur!) had ik dan eindelijk kunnen betalen. Dit was dus de Braziliaanse chaos, waar ik waarschijnlijk nog vaak mee ga geconfronteerd worden. Op de beurs zelf heb ik een sessie ‘bierdegustatie met chocolade’ en ‘champagnedegustatie’ gevolgd, daarvoor moet ik dus in Brazilië zijn =)

Anders is er niet zoveel gebeurd, vooral genoten van het goede weer aan het strand. Mijn eerste Nederlandse boek al uitgelezen en alle Belgische muziek een naampje gegeven.

Tchau
Charlotte

een vierde

Zoals de titel zegt zit ik ondertussen al aan ¼ van mijn jaar :O Dat besef ik dus nog niet helemaal, maar dat zal wel nog komen (zo’n week voor mijn vertrek hier)

Het wordt tijd dat ik weer eens iets van mij laat weten. Eigenlijk valt er niet zoveel te vertellen, want ik leef hier ook maar een gewoon leven. Eigenlijk kan je het vergelijken met een gewoon schooljaar in België, maar gewoon veel leuker! Natuurlijk ook in een andere taal, een andere cultuur, met mensen die je nog maar drie maanden kent (jips, ik zit hier al bijna drie maanden), beter weer, andere familie, een mooi strand met een prachtige tuin, andere hobby’s, een land die je altijd maar beter leert kennen, andere mentaliteit, andere mentaliteit… (Kzal stoppen voor ik in herhaling val)

Als ik dit nu zelf zit te schrijven, merk ik toch wel dat er een groot verschil is. Maar ik wou eigenlijk zeggen dat ik hier ook mijn alledaagse leven heb, dus dat er niet altijd iets speciaals gebeurt. En ik wil jullie ook niet bezighouden met domme verhalen, dat alleen voor mij iets betekenen.

Wat is er nu precies allemaal gebeurd:

• Ik ben dus naar school geweest, zoals elke dag. Om 6u30 opstaan, om 7u10 op mijn schoolbus, 7u30 starten officieel de lessen, om 10u10 eerste pauze, iedereen gaat iets vettig gaan kopen in het shopje, om 10u25 ‘beginnen’ we weer, om 11u05 tweede pauze, opnieuw wordt er van alles gekocht, 11u20 weer les, om 13u (eindelijk) gedaan, en dan mijn schoolbus terug naar huis.

In het begin was dat dus heel saai voor mij, ik kon geen Portugees en kon dus niet meebabbelen met de klasgenoten. Ik zat wel bij hun, maar was eigenlijk nooit echt aan het luisteren. Maar nu kan ik echt al meebabbelen, ook al moet ik nog altijd behoorlijk wat moeite doen om alles te verstaan. Als Brazilianen namelijk babbelen, gaat dat veel te snel, en het woord ‘articuleren’ staat niet in hun woordenboek.

• Dinsdag (19/10) ben ik naar de cine geweest met een paar vrienden. Eigenlijk was het plan om met Veera alleen naar de cinema te gaan, maar kheb er een paar van mijn klas uitgenodigd. Ze waren aan het zeggen dat ze nog niet wisten wat te doen deze namiddag, dus heb ik ze een beetje gered :D Alhoewel, die weten hier nooit op voorhand wat ze van plan zijn te doen.

We zijn naar ‘comer, rezar, amar’ gaan kijken (eat, pray, love) En ik heb eigenlijk niet zoveel van de film zelf gezien. De popcorn is hier supergoedkoop en we hadden er dan ook allemaal veel te veel gekocht. Het was zo’n roodgekleurde zoete popcorn, nogal plakkerig en het maakte vlekken op je kleren. Op een gegeven moment is er een soort van popcorngevechtje ontstaan, waardoor onze kleren vol rode plekken zaten en mijn vingertoppen eruitzagen alsof ze in Iso Betadine waren gedopt. Toen we eindelijk uit de filmzaal kwamen, was het personeel al behoorlijk vies aan het kijken naar ons, en ze hadden dan ons slagveld niet gezien.

Ik ben dan nog even een shoppingcentre binnen gewandeld,en ik heb me een duikbril en badmuts aangeschaft. Hier is het namelijk verplicht zo’n potsje op je hoofd te plaatsen. Ik zie er dus verschrikkelijk sexy uit met die badmuts op mijn hoofd, echt verschrikkelijk.

• Mijn surflessen deze week waren een ramp, ik ben veranderd van surfbord. Een kleiner en dunner bord, wat dus een hele aanpassing is. En het lukt me niet echt om aan te passen, ik moet precies weer opnieuw leren hoe ik moet rechtstaan op zo’n bord. Behoorlijk frustrerend! Maar ik heb nu een nieuwe leerkracht, Augusto helpt wel nog af en toe, maar nu is Carol vooral mijn leerkracht. Echt een toffe, en ik kom er echt nog goed mee overeen. Wel grappig dat ze behoorlijk kortaf is tegen iedereen, maar tegen mij niet. Ik dacht dan, het zal liggen aan het feit dat ik een buitenlandse ben, maar tegen Veera is ze ook behoorlijk kortaf. Carol probeert ook haar Engels wat te verbeteren, dus kheb beloofd om haar daarbij te helpen. En in ruil zal zij mijn Portugees wat ‘perfectioneren’ ( lees als: per zin dat ik zeg, kan ze er wel tien fouten uithalen :D)

• Vrijdag ging ik dan normaal naar de cinema gaan met Guilherme ’s avonds, alles was al geregeld, maar ik had er natuurlijk niet mee rekening gehouden dat we naar de cinema in São Vicente gingen gaan. Dat is het stadje naast Santos, waar ik ook naar school ga. Mijn mama heeft het absoluut niet voor dat stadje, veel te gevaarlijk, dus mijn cinema’tje ging niet door.

• Zoals beloofd heb ik vandaag dan DE spaghettisaus van België gemaakt voor mijn familie hier. Dank aan pap voor het recept (ik had er geen rekening mee gehouden dat dit ook voor in de diepvries was, ze waren dus nogal verschoten van de hoeveelheid saus) De saus viel in de smaak hier, maar ik vind eigenlijk dat hij op niets trekt. Volgende keer beter dan maar!
Groenten zijn hier trouwens heel goedkoop, maar champignons helemaal niet. Voor 400 gram, 17 reais (=8euro) moeten betalen. Ik heb gezegd dat de champignons geen must waren, maar toch werden ze gekocht. Toen de mama hoorde hoeveel ze kosten, was ze duidelijk niet echt zo blij.

Vanavond ga ik normaal uit, maar Zulu (het verjaardagsfeestje waar we naartoe gingen) heeft catapora (chickenpocks) dus dat gaat niet door. Ze zijn nu nog iets anders aan het plannen, en het hangt er van af wat ze van plan zijn, maar normaal ga ik wel mee. En anders maak ik hier vanavond lekkere wafels! Njammie!

Tchau
Charlotte

oktober

Oi!

Hier ben ik dan eindelijk weer. Ik weet dat het te lang geleden is, maar het is nogal druk geweest.


Dinsdag 28/9: Twas niet echt mijn dagje (hoofdpijn, slecht geslapen...) en mijn klasgenoten waren al heeltijd véél te luid en kinderachtig bezig. En toen Mirella ze al een half uur probeerde stil te krijgen, zonder enig resultaat heb ik mij eens gemoeid, ik was het zelf ook beu. Dan heb ik de klas maar even gevraagd of het echt zo moeilijk is om gewoon voor een half uur stil te zitten, te zwijgen en te luisteren naar de leerkracht. En raar maar waar, ze luisterden gewoon :) Na nog geen vijf seconden zat iedereen klaar om te beginnen met de les, eigenlijk wel hilarisch.
Achteraf kwam Leo naar mij (in naam van de gasten), om er zeker van te zijn dat ik ze toch nog altijd tof vond, want ze wilden niet dat ik hen haatte. Kheb ze dan maar gerustgesteld, en gezegd dat ik vandaag niet echt goed gezind was. Ge moest de opluchting op zijn gezicht zien, super!

Voor de rest is er niet echt iets speciaal gebeurd die week. Een gewone schoolweek, met dan wel het verschil dat leo mij elke keer vroeg of ik goedgezind was. Ondertussen is het grappige er al af, en vraagt hij dit niet meer elke morgen :D

De vrijdag had ik geen school, omdat het de zondag verkiezingen waren en mijn school als stemplaats werd gebruikt en alles moest worden klaargezet --> Uitslapen! En het is twaalf uur geworden, het was dus duidelijk nodig om nog eens uit te slapen :)

Zaterdag en zondag had ik dan eindelijk het AFS-weekend met ale afs'ers van de regio SP1, dat waren er zo'n vijftien. (3 Belgjes, 5-6 Duitsers, een Italiaan, een Turk, een Ijslander, een Finse, hmmm mss wel nog een Duitser dat ik vergeten ben) Het weekend zelf was eigenlijk oersaai, maar het deed deugd om weer eens Nederlands te babbelen, en dat hebben we daan ook genoeg gedaan :) Kdenk dat we af en toe wat asociaal deden, maar 's avonds hebben we dat goedgemaakt door de ganse avond te kaarten met nen hilarischen Duitser en den Turk. Toen we naar onze kamer gingen ,waren we al zo moe dat we gewoon heeltijd plat lagen van het lachen terwijl het waarschijnlijk helemaal niet zo grappig was. Uiteindelijk hebben we dan toch toegegeven aan onze vermoeidheid, en zijn we ons bedje ingekropen. Ook al was het onmogelijk om te slapen: De matras was superslecht, het was ijskoud en de dieren konden hun snavel/bek maar niet houden... Resultaat: Doodmoe de dag erna. In de voormiddag weer eens saaie sessies, om dan in de namiddag terug naar Santos te gaan, 4 uur op een bus (Eerst naar Campinas en dan richting Santos) In het station van Campinas nog een donut en Brownie gedeeld met Yaêl (één van de twee andere Belgen).
's Avonds was het dan het verjaardagsfeest van mijn zus Heidi die achttien werd, hier niet echt zo'n speciale verjaardag (15 daarentegen is één groot feest!). We zijn naar een pizzeria geweest met het gezin, een ander gezin, Veera en Carol (een vriendin van Heidi). Het was wel tof, maar ik viel echt bijna in slaap, doodmoe was ik! Na de pizza kwam dan de taart, chocoladetaart! Njammie! En dan richting huisje, SLAPEN! Twas dus behoorlijk laat geworden,en ik moest 's morgens weer uit mijn bedje om 6u30, mijn opdracht die dag was om te proberen in leven te blijven, wat nogal moeilijk was, maar het is mij gelukt.

's Middags heb ik dan een dutje gedaan, want 's avonds ben ik met Thais naar het winkelcentrum geweest. Eerst iets gaan eten in de Mc Do en daarna alle winkels binnengewandeld. Nadat we uitgepraat waren en Thais zag dat ik mijn ogen bijna niet meer kon openhouden, zijn we met de bus naar huis geweest en ben ik rechtstreeks in bed gekropen ook al was het nog maar 8u30.

Dinsdag ben ik dan naar Natura geweest, een bedrijf/fabriek die natuurlijke verzorgingsproducten maakt en verkoopt. Het was eigenlijk alleen voor het derde (hier is dit het laatste) jaar, maar er waren nog drie plaatsjes vrij. Dus gingen André, Bolinho en ik mee. We hebben eigenlijk vooral een hele dag op de bus of in de Mc Donalds (twee keer op één dag vond ik iets te veel, dus heb ik de stop om 4u30 maar overgeslaan) gezeten, en toch wel iets meer dan een uur in Natura zelf :) Maar het was echt leuk, en het was de eerste keer dat ze echt portugees met me babbelden, zonder Engels te gebruiken. Ik was daar dolgelukkig mee!

Dit verlengd weekend (ik had nu maandag en dinsdag geen school) ben ik naar familie geweest, in Mogi-Mirim, een half uurtje van Campinas. Een prachtig huis, en naast het huis heeft de tante haar eigen clinica, het is bijna helemaal af, en het ziet er echt prachtig uit! Het huis zelf was ook niet mis, en ze hadden er een zwembad. Helaas was het water nog wat koud, omdat het de laatste dagen niet echt prachtig weer was geweest, wij hadden gelukkig wel de stralende zon :d
De zaterdag zijn we naar het grootste shoppingcentre van Latijns-Amerika geweest in Campinas, de zondag eigenljk gewoon thuisgebleven. Maar de kleinkindjes waren er, Flávinha (5) en Gustavo (7), echt schatjes! De maandag zijn we dan (Agua da) Lindoia en Serra Negra gaan bezoeken, drie toffe dorpjes. En daar heb ik dan ook voor de eerste keer in mijn leven op een paard gereden (allz, kdenk toch dat het mijn eerste keer was), en dat was echt wel tof. In 't begin wat schrik omdat het beest direct begon te lopen (ik weet de juiste term niet), en ik nog niet wist hoe ik moest dirigeren, maar uiteindelijk is alles vlot gegaan. 's Avonds nog wat met de kindjes gespeeld, en dan gaan slapen.

Vanaf woensdag had ik dan weer school, joepie! En het viel eigenlijk wel nog goed mee, absoluut niet saai, zoals gewoonlijk. Donderdag moest ik dan voor de hele school, in het Portugees, babbelen over mijn ervaringen van mijn eerste twee maanden en een half (jaja, ik zit hier ondertussen al zo lang, tijd vliegt!). Het is behoorlijk vlot gegaan, maar ik was verschrikkelijk zenuwachtig. Ik ben al niet zo goed in het babbelen voor een publiek, laat staan als je dit in het Portugees moet doen, een taal dat ik nog niet zo goed onder de knie hebt (maar het begint te vlotten) Ik wist eigenlijk niet echt wat te zeggen (ook al zou het in het Ndl geweest zijn), maar gelukkig stelden ze veel vragen, waar ik gewoon kon op antwoorden.
En daarna was het weer foto-time, we zijn namelijk een fotonovela aan het maken in Engels, van het boekje van The OC. Ik denk dat we gisteren tien deftige foto's hebben getrokken, die iets te maken hebben met het boek, en voor de rest alleen maar domme foto's. Ik denk dat we op het einde van mijn jaartje hier wel klaar zijn.

Vandaag had ik dan Simulado, zoals het woord dus zegt, is dat een 'voorbeeld' van een vestibular. Een proef dat je op het einde van je ensino médio moet maken, zodat je naar de unief zou kunnen. Een soort van baccalauréat, maar dan de Braziliaanse versie. En moeilijk! We hadden vier uur, en het waren 39 bladzijden, met liters tekst en dan multiplechoice-vragen. Ik heb nog nooit zo vaak mijn woordenboek uitgehaald als vandaag, maar ik denk toch wel dat het uiteindelijk een beetje gelukt is.

Nu ga ik weer eens gaan surfen =) Het surfen gaat ondertussen beter en beter, en het is echt super! Jammer dat ik het maar drie dagen in de week heb, kzou echt elke dag kunnen surfen. Khou er wel wat blauwe plekken aan over, maar dat kan mij nu niets schelen.
Vanaf volgende week ga ik ook drie dagen in een week gaan zwemmen in een academia (gym), waar ik een baan voor mij alleen heb.

Tchau
Charlotte

Week 8

Oi!

En er is weer een week voorbij gevlogen, het gaat hier allemaal behoorlijk (te) snel. Ik ben sinds een weekje of twee begonnen met een dagboek (je moet je daar niet te veel bij voorstellen) te schrijven. En dat zal ook veel handiger zijn om mijn blog te schrijven, het zal in ieder geval iets ordelijker staan.

Vorige week zondag (19/9), ben ik met Erich en Heidi naar Museu de Pesca en het Aquario geweest. Dit ligt aan de andere kant van het strand, en we zijn daar te voet naar toe gedaan. De wandeling deed eigenlijk wel deugd, en het weer zat ook goed mee. Na de ‘lange’ wandeling kwamen we dus aan in Museu de Pesca, en in de eerste zaal zie je dus allemaal opgezette vissen, aangenaam is anders, maar eigenlijk wel interessant. Toen we naar boven gingen zag ik dan een mega groot skelet (de reden dat ik eigenlijk naar dat museum wou), het is (één van de) grootste skeletten van een walvis dat je kan vinden, en als je daar dan voorstaat dan is dat inderdaad wel ‘huge’. Het lukte me zelf niet om een foto te nemen van het hele beest, alleen maar in stukjes.
(ps: de foto’s kan je vinden op fb of de link die in mijn vorig blogbericht staat)
Nadat we klaar waren met het museum zijn we dus naar het Aquario geweest, maar dat was eigenlijk niet zo speciaal. In België en Frankrijk heb je er die tien keer mooier zijn, maar de kleine Nemo’tjes waren wel schattig :)
In het terugkeren voelde ik wel dat ik nood had aan suiker, we hadden namelijk nog niet voor middag gegeten en het was al 4u. In combinatie met de warmte en wandeling zorgde dat dus dat ik me zwak voelde. Dus zijn we iets gaan drinken in een bar aan het strand, eigenlijk wel gezellig.

’s Avonds heb ik dan een moord gepleegd, een vogeltje moest eraan geloven. Het was niet echt een moord, eerder doodslag. Ik wou de rolluik toedoen omdat ik ging slapen en door ze te sluiten heb ik dus een vogeltje gedood. Mijn familie reageerde nogal hysterisch/raar, dus ik begon te lachen door hun reactie, wat behoorlijk ongepast was. Maar na een half uur waren de gemoederen toch bedaard. Toen zei ik hen: Als ze mij volgend jaar vragen in België wat me het meest is bijgebleven van mijn jaar, zal ik antwoorden dat ik een vogel gedood heb. En ze vonden dit hilarisch, en hebben zeker een kwartier plat gelegen van het lachen. Om daarna te vragen of ik kon herhalen wat ik had gezegd, omdat ze het niet hadden verstaan. Soms begrijp ik die mensen in Brazilië toch nog niet hoor, en ik denk ook niet echt dat dit mogelijk is.

Maandag was ik dan ziek, ik had last van mijn maag (waarschijnlijk omdat ik zondag te veel agua de coco en verse lasanha in mijn maag had gepropt :D) en ik ben dus thuisgebleven. Aangezien ik met mezelf heb afgesproken om alleen nog maar tijdens het weekend op facebook of msn te gaan, kon ik me daar niet mee bezighouden, dus werd het maar de tv. Maar toen begon het plots te onweren, dus was de tv ook geen optie meer. De bliksem zat namelijk behoorlijk dicht, en we hadden schrik dat de bliksem ons huisje ging vinden. Dus heb ik me maar beziggehouden met het invullen van de Zweedse puzzels, sudoku’s, rebussen en kleurplaatjes in ‘het boek’. Goed dat jullie met onweer rekening hebben gehouden :D

Van dinsdag-vrijdag is er eigenlijk niet echt iets gebeurd, gewoon school, kinderachtige klasgenoten, te makkelijke lessen…

Zaterdag en zondag heb ik dan eindelijk mijn Portugese lessen gehad, georganiseerd door AFS. Het waren de mensen die volgend jaar vertrekken, of die vorig jaar op afs zijn geweest die ons Portugees leerden. Het was eigenlijk wel interessant, en ik heb toch iets bijgeleerd, maar het meest wist ik toch al. Na de lessen lukt het me toch meer om met tijden te werken, daarvoor werd alles in de tegenwoordige tijd verteld. De zaterdagavond moesten we een klein sprookje lezen, ik mocht ‘As Roupas Novas do Rei’ lezen, een sprookje van Andersen, en de zondag mochten we dat dan in het Portugees gaan uitleggen aan de rest. En dat is me nog behoorlijk gelukt. Natuurlijk met verschrikkelijk veel fouten, maar ik kon me toch verstaanbaar maken.


’s Avonds zijn we iets gaan eten in Gonzaga, in één van de drie shoppingcentres daar. Eerst een derde van een pizza (ik was al aan het denken, is dit hier alles wat ik krijg vanavond, want ik had behoorlijk honger), maar daarna zijn we nog een dessertje gaan eten. Ik mocht kiezen welk ijs ik wou (doce de leite), dus ik dacht dat we gewoon een bolletje ijs gingen eten (njammie). Maar wat we op ons bord kregen was tien keer beter. Hoewel België het land van de chocolade is, heb ik hier in Brazilië toch wel de lekkerste Moelleux au chocolat ooit gegeten. Maar dat was dus verschrikkelijk zwaar, ik heb gisterenavond genoeg chocolade gegeten voor de volgende weken.

Vandaag begint mijn schoolweek dan weer, behoorlijk saai. De mensen werken hier echt veel te traag. We krijgen hier bijvoorbeeld een blad oefeningen van Chemie, dat ik makkelijk in tien minuten kan maken. Na tien minuten stond ik dus op, en liep naar het raam, om naar de kleuters te kijken die aan het voetballen waren (beter dan op mijn blad te kijken), en de leerkracht was dus vies op mij dat ik mijn oefeningen niet aan het maken was. Na haar tirade heb ik haar dan ook heel vriendelijk gezegd dat ik al klaar was, wat ze natuurlijk niet geloofde. Dus wou ze dit zien, en is ze mijn oefeningen beginnen verbeteren, toen ze zag dat het inderdaad klopte wat ik zei, en mijn oefeningen juist gemaakt waren, wist ze plots niet meer wat zeggen. Ik weet trouwens niet waarom, maar sinds vorige week doet ze behoorlijk kortaf tegen mij, hoewel ze daarvoor echt supervriendelijk was. Ik heb niet echt het gevoel dat ik iets verkeerd heb gedaan, maar misschien waait dit wel over.

Woensdag gaan Cynthia, Heidi en ik naar een markt waar alles aan 3reais is, supergoedkoop, dus ga ik me weer eens vanalles aanschaffen.

Até logo
Charlotte

Foto's

Twee links naar mijn fotoalba op picasa, zodat de mensen zonder facebook de foto's ook kunnen bekijken:

• album augustus: http://picasaweb.google.com/baudot.charlotte/MinhaVidaBrasileiraAgosto?authkey=Gv1sRgCJPCp-iegOjY3wE&feat=directlink
• album september: http://picasaweb.google.com/baudot.charlotte/MinhaVidaBrasileiraAgosto?authkey=Gv1sRgCJPCp-iegOjY3wE&feat=directlink

Xx

Charlotte

Week 7

Week 7

Het is alweer 10 dagen geleden dat ik wat info over mijn dagelijkse leven op mijn blog heb gezet (als je de ‘domme weetjes’ niet meerekent). En er is dus weer heel wat gebeurd.

Vorige week zaterdag had ik dus nog mijn laatste twee theaters, ik en mijn mama gingen daar dus naartoe. Mijn gastpapa had het al opgegeven, en Heidi ging naar een soort van verjaardagsfeestje van een vriendin. Het eerste theater ‘La Razón Blindada’ was zeer interessant, het ging over het leven in 1 of andere gevangenis in Ecuador. Dat de gevangenen proberen overleven door theater te schrijven, met het weinige dat ze weten over bepaalde bekende schrijvers. En het laatste theater (een half uur later), was ‘La odisea’. Gebaseerd op het verhaal van de Odissee, maar dan toegepast op het leven in Latijns-Amerika. Heel mooi, vooral het decor en de dansen, maar véél te langdradig. Het was al twee uur bezig, en toen kregen we een pauze en ging het normaal nog twee uur langer duren. Maar aangezien we alletwee doodmoe waren, zijn we maar in de pauze naar huis gegaan. Misschien wel jammer, maar ik denk dat ik gewoon ging in slaap gevallen zijn tijdens het tweede deel. Maar nu zitten de theaters er op, en kan het gewone leven weer doorgaan.

Alhoewel, mijn mama had van een collega gehoord dat er de zondag een orkest speelde in het Teatro Municipal, dus zijn we daar naartoe gegaan. Eindelijk iets dat ik helemaal kon begrijpen! Het heeft echt deugdgedaan, en de muziek was ook heel mooi. De JET blijft natuurlijk de beste! Ik heb een paar prachtige solo’s gehoord, en vooral de solo van de sax en de piano waren formidabel. Op het einde had je dan natuurlijk nog het bisnummer, en dat was echt hilarisch. De spelers begonnen door het publiek te lopen, of te dansen op het podium (terwijl ze aan het spelen waren), echt een goed einde.

Kben ook een dag gaan shoppen met mijn zus, ik weet wel niet meer wanneer dit was. Alles loopt hier door elkaar. Allz, een dag kan je het niet noemen, het was eerder een uurtje. Ik ging vooral kijken voor een paar t-shirts, want ik had er geen meer over. Ze zaten allemaal in de wast, al twee weken fzo! Ik moet nogal lang wachten tegen dat mijn kleren terug gewassen en gestreken zijn. Mijn zus ging dus mee met mij, maar ik was nogal opgejaagd. Ik kan er niet echt tegen dat er iemand op mijn vingers staat te kijken. Ik heb dus rap vier t-shirts gekocht, en dan huiswaarts gekeerd. Ik zal maandag wel eens alleen gaan shoppen.

Eum, dan keren we even terug. De donderdag na onze vrije dagen, was er dus echt niemand op school. We waren in totaal met 13 van de 69, dus hebben we maar naar ‘Fahrenheit 9/11’ gekeken. Een interessante documentaire, maar volgens mij alleen maar op het negatieve van Bush ingezoomd. Aangezien ik vandaag dus met alle klassen samen zat, was ook Giulia van de partij. Een meisje die veel te geïnteresseerd is in België en mij echt overdondert met vragen. Ik heb geen enkele keer echt pauze, want zij komt altijd af. Vandaag is ze te weten gekomen dat we een koning hebben, en ondertussen weet heel de school dat al. Ze vindt dit echt wonderbaarlijk. Ze ging er dus vanuit dat wij dus een soort van dictatuur hebben, aangezien de koning alle macht heeft. Dus heb ik weer mogen uitleggen dat dit niet het geval is… En het werd dus een lange schooldag.

Vorige week vrijdag ben ik niet naar school gegaan omdat er normaal een excursie was gepland naar een unief in SP, weeral een studiebeurs. Aangezien ik al zo’n beurs gehad heb in mijn vorige school, ik veel geld zou moeten betalen voor het vervoer en er niemand meeging van mijn klas, ben ik ook maar niet gegaan. Maar blijkbaar ging dat dus niet door, maar niemand die het nodig vond om mij in te lichten. Maar ik heb vrijdag overleefd, en het was eigenlijk een behoorlijk toffe dag. ’s Avonds was er een verjaardagsfeestje van iemand van mijn klas, in een pizzeria. Maar aangezien ik er niet kon naartoe gebracht worden, is dit niet doorgegaan. Maar het was nu geen ramp, want ’s avonds heb ik nog een anderhalfuurtje met Romanie gebabbeld. Het deed deugd haar nog eens te horen na anderhalve maand. (Ja, Heline, jouw skypegesprek was ook super! En de dagelijkse chatgesprekken met Celien zijn ook overheelijk! )

Zondag hadden we een AFS-activiteit, en zijn we naar een weeshuis geweest. Dit was echt super, en heeft een grote indruk op mij achtergelaten. Eerst werden we rondgeleid in het huis, en mochten we per vier de baby’tjes gaan bezoeken. Eerst de handjes wassen en dan eens in de wiegjes kijken. Zo schattig! Dan zijn Veera en ik de speelzaal binnengewandeld, en even met de kleinste gespeeld en toen heb ik een baby’tje mogen vasthouden. Het was nog maar 20 dagen oud, en het zag er echt zo fragiel uit. Veera durfde het eerst niet overnemen van mij omdat ze bang was om het kindje te breken, maar uiteindelijk heb ik haar kunnen overtuigen. Het baby’tje is er heelhuids vanaf gekomen. Het zat in het weeshuis, omdat de staat dacht dat de ouders niet in staat waren om deftig voor het kindje te zorgen. Daarna hebben we gekleurd/geschilderd met de 3-jarigen, en we hebben vooral veel handjes gewassen. Elke keer iemand zag dat er verf op hun vingers zat, wouden ze hun handen wassen. Het probleem was, dat we bezig waren met vingerverf, dus dat het normaal was! Toen was het tijd voor hun om te eten, en zijn we beginnen opruimen. De kindjes waren er in geslaagd om de vloer te beschilderen ipv het papier, dus kuisen maar!
Daarna was het de beurt aan de ouderen, eerst hebben we een paar domme balspelletjes gespeeld, en toen zijn Veera en ik beginnen babbelen met de meisjes daar. De kappers waren juist op bezoek, dus ze zaten allemaal geduldig te wachten tegen dat ze klaar waren met hun haar. Het was echt een goede training voor ons Portugees, want Engels was deze keer geen optie. Ik heb toen ook gemerkt dat mijn Portugees beter is dan verwacht, en dit deed toch wel deugd.
Als ik mij vergelijk met Veera en Niko (de Duitse afs’er), dan ben ik toch behoorlijk goed. Veera verstaat ook al behoorlijk veel, ook al moest ik toch redelijk vaak als tolk optreden. En Niko verstaat bijna helemaal niets, en hij doet ook niet echt veel moeite. Na vier uur moesten we vertrekken, en de meisjes waren echt teleurgesteld/triestig, dus hebben Veera en ik beloofd om terug te keren. Iets dat we alle twee echt willen doen, alleen gaan we nog moeten regelen hoe precies, want het is redelijk afgelegen.

Daarna werd ik thuis afgezet door Thaïs, en zag ik dat Heidi en Cynthia al vertrokken waren naar het strand, want om 2 uur gingen we het wereldrecord ‘Zo veel mogelijk surfers op één zelfde golf’ breken, en aangezien ik pas thuiskwam om 2u30 waren ze al vertrokken. Dus hebben mijn gastpapa en ik ons gehaast om het misschien toch nog te zien, maar we kwamen juist te laat toe. Maar we hebben niet veel gemist, want juist vandaag waren er bijna geen golven in Santos. Het wereldrecord is dus niet gebroken en staat nog altijd op naam van Zuid-Afrika, maar volgend jaar proberen we opnieuw, want we willen het record namelijk weer op ons naam.

Maandag was het dus weer gewoon school en ik kreeg mijn punten van de testweek terug. Voor Chemie heb ik een A (ze was natuurlijk doodcontent, ik ben namelijk de eerste intercambia met een A, en blijkbaar hebben er al behoorlijk veel op school gezeten), voor wiskunde heb ik een B (ik had twee vragen misverstaan, mijn Portugees is duidelijk nog niet perfect), leerkracht van fysica was te leeg om mij punten te geven, ook al heeft hij mijn toets half verbeterd, ik moest veel definities geven, dus dat was in het Engels te doen. Maar Engels was gelijk aan fout :D Dus ik denk dat ik aan een D kwam, wat niet echt goed is. Voor biologie heb ik een C, en voor literatuur een B. En dan heb ik ook nog mijn punten van Engels teruggekregen en dat leverde een B op. Wat behoorlijk goed is, aangezien ze het over een boek hadden die ik niet gelezen heb. Het was puur gokwerk :D Voor Portugees heb ik ook geen punten gekregen, want we hadden het over syntaxis. En het is nogal moeilijk om een zin te ontleden als je hem niet kan verstaan. Maar ze was echt verwonderd dat ik sommige dingen juist had. Ik kon namelijk het onderwerp/werkwoord/lijdend voorwerp… aanduiden, je moest haar gezicht gezien hebben. Hi-la-risch.

Ik heb me deze week ook boos gemaakt op Ulysses, leerkacht Engels en schoolcoördinator. De school moet namelijk een document invullen ivm kinderbijslag, en ze hebben dit al meer dan twee weken. Vorige week had ik er nog achtergevraagd, en de directrice ging het in mijn brievenbus steken vorige week vrijdag. Dat was dus niet gebeurd, en nu dinsdag had ik het nog altijd niet gekregen. Ik heb hem heel duidelijk gemaakt dat ik het echt nodig had, en hij was echt verschoten, maar het heeft dus niets uitgehaald, want ik heb het nog altijd niet! Woensdag ben ik zelf met de directrice gaan praten, en toen bleek dat ze er nog niet was aan begonnen! De Braziliaans mentaliteit! En ik wil dit document echt zo rap mogelijk in orde, want anders wordt mijn pakketje van mama niet naar Brazilië gestuurd :( En ik verlang echt naar Belgische chocolade! En mama, misschien kan je er ook oude humo's insteken...
En ik ben dus ook te weten gekomen van de directrice dat ze mij expres in de ergste klas hebben gestoken, ze dachten dat ik ze misschien wat kon kalmeren. Maar voor het ogenblik krijg ik er alleen maar barstende koppijn van.

Dinsdag had ik dan afgesproken met Veera, om onze namiddag wat op te fleuren, en we gingen normaal aan het strand wandelen. Maar Veera had het veel te warm, dus zijn we maar de shoppingcentres gaan opzoeken, en hebben we genoten van de airco. Het was weer leuk om al onze problemen aan elkaar kwijt te kunnen. Rond vijf uur dertig ging ik weer naar huis, want ik moest thuis zijn voor het donker was. Aangezien ik alleen thuiskwam, heb ik mijn gastmama laten weten dat ik veilig thuisgekomen was, en ze apprecieerde dat echt.

Woensdag was er dan weer surfles, en daar heb ik een misse beweging gemaakt waardoor mijn pols zeer doet. Ik dacht dat het niet zo erg was, dus ben ik donderdag maar gaan surfen. Dat was jammergenoeg niet zo’n goed idee, want het werd alleen maar erger. Gisteren heb ik dan maar niet gesurft, maar heb ik foto’s genomen van Veera en Angel. Volgende week is het Veera’s beurt om de foto’s te nemen, dus dan zullen jullie me ook zien rechtstaan op een surfbord. Dan ben ik ook weer eens af van dat gezaag :D

Ik heb gisterenavond ook ontdekt dat Angels een bellydancer is. Hij had me namelijk gezegd dat ik eens op youtube ‘Anjomissionario’ moest intypen, en ik kwam dus op filmpjes van hem uit, tijdens performances. Je moet het ook maar eens checken.

Gisteren en vandaag zat/zit ik in een dip(je), en Veera en ik hebben dat proberen op te lossen door chocolade te kopen. De beste die we vonden was toblerone, en we hebben ons daarmee volgepropt :D Ook al is dat nogal duur. Het is duidelijk de periode dat iedereen een dipje heeft, want de vorige dagen ben ik bezig geweest met een aantal afs’ers in Brazilië op te peppen, maar deze keer was het dus mijn beurt. Normaal ging ik dit weekend een weekend met alle afs’ers van de staat SP gehad hebben in Americana, maar dit is dus niet doorgegaan door persoonlijke problemen bij de organisator. Ze hadden expres dit weekend gepland in deze periode, omdat ze weten dat er dan problemen zijn, maar dit ging dus niet door. De grootste reden dat ik in een dip zit, is omdat ik een avondje Tielt (vooral Carlito) verschrikkelijk hard mis. En ik zou er nu alles voor doen om gewoon 1 avondje naar België te kunnen komen, en dan direct weer vertrekken.
Dus toen Leonardo en Murilo me gisterenavond belden om te vragen of ik iets wou gaan eten met hun, was ik echt superblij. Dus rap bellen naar de mama (want ik was alleen thuis) en ik mocht vertrekken. Het was de eerste keer dat ik ’s avonds wegging met vrienden, en ik heb er echt van genoten. We zijn naar een bar geweest en hebben Esfinhas gegeten. Eigenlijk een soort van kleine pizza’s, maar dan met een ander deeg. Ik heb daar ook een flesje bier besteld (1l), en het plan was om het te delen met Leo en Murilo, maar de obers dachten daar dus anders over. Ik was namelijk de enige die 18 was, en die mocht drinken. Geen nood mama/papa, ik heb die fles niet helemaal alleen opgedronken, ook al scheelt het niet veel. Af en toe hebben ze toch eens van mijn glas gedronken, als er niemand in de buurt was. Ik wist echt niet dat dit hier zo grondig gecontroleerd wordt. Ik dacht dus dat ik behoorlijk zat ging zijn, omdat ik al bijna een anderhalve maand geen alcohol meer heb gezien, en ik toch wel 0,8 liter op had, maar dat bier is hier echt niet sterk (als je het eigenlijk bier kan noemen). Na iets langer dan een uurtje was ik alweer thuis, maar dat kon me nu echt niet schelen. Ik was al blij dat ik eens weg ben geweest. En volgens Leo en Murilo wordt dit een wekelijkse traditie :D

Vandaag ging ik normaal met klasgenoten naar het strand, want Flavia was jarig vandaag, maar het weer moest een spelbreker zijn. Als het morgen beter weer is, gaan we dan, anders wordt het volgend weekend.
Het is wel jammer dat het niet doorging, want ik denk echt dat het een oppepper ging zijn, en dat ik van mijn dip verlost ging zijn, maar nu blijf ik er iets langer mee sukkelen. Maar ik zal er wel rap genoeg van verlost zijn. De berichtjes die ik nu krijg zijn zalig om te lezen, en helpen echt. Vooral dan het mooie filmpje van Griet! Ik miste echt haar zangtalent, jammer genoeg heb ik niet de permissie om het te publiceren, dus zal ik er eeuwig alleen van genieten ;D Het is wel raar hoe ik nu plots mensen hoor die ik anderhalve maand niet heb gehoord, gewoon omdat ik op fb gezegd heb dat ik in de put zit. Ik ben wel blij van ze te horen, maar ik zou ook af en toe iets van hun willen horen, als ik in een positieve stemming ben.

Tot binnenkort
Tchau
Charlotte

Kort weetje

Voor de mensen die iets meer willen weten over Brazilië.
Op canvas heb je de donderdagavond 'beginners voor Brazilië', blijkbaar behoorlijk interessant.

Beijos
Charlotte
(beter Celien :D)

Domme weetjes

Elke keer als er mij hier weer iets opvalt in Brazilië, denk ik, dit moet ik zeker in mijn blog zetten, maar het komt er natuurlijk nooit van. Dus heb ik besloten om eens een bericht met alleen maar domme weetjes te plaatsen. En ik zal er waarschijnlijk weer een hoop vergeten, maar ik zal af en toe een nieuwe ‘domme weetjes’ publiceren.


· De eerste keer dat ik de mensen hier zag bellen, dacht ik gewoon dat het de mode was. Mensen roepen in hun gsm, en het antwoord is ook altijd voor de hele omgeving te horen. Maar ik heb nu toch al een paar weken door, dat er hier een soort van walkie-talkie (of hoe dat ook geschreven wordt) in de gsm is gebouwd. Zo kan je naar 1 of 2 vastgelegde nummers gratis ‘bellen’. Ik weet eigenlijk nog altijd niet hoe het precies zit, maar dat interesseert mij ook niet echt.

· Hier in school is het ook normaal dat je tijdens de pauze (ik heb er twee) iets koopt in de shop. Ze verkopen er snacks (Bauru, maravelha, coixinho, pastel …), allemaal behoorlijk vettig. En echt iedereen eet dit hier elke dag, ik snap niet hoe sommige meisjes hier graatmager blijven. Ik kan het me zelf niet voorstellen om die dingen om tien uur te eten, voor mij is dit een soort van middagmaal. Ik hou het dan maar bij een ‘gewone koek’.

· Die ‘gewone koek’ is hier eigenlijk ook niet echt gewoon. Het is behoorlijk moeilijk om normale koeken te vinden, zoals in België. De smaken van de koeken zijn nogal raar. Je kan er kopen met pizzasmaak, of met kaassmaak. Fruitige smaken kennen ze hier niet, als je gelukt hebt kan je soms ‘original’ vinden, maar dat is dan ook behoorlijk droog.

· Elke keer als ik hier op straat loopt, wordt er naar mij geroepen. Ondertussen ben ik dat al gewoon, en negeer ik dat gewoon. Maar ik heb achter al die weken eindelijk door wat ze roepen. Ik dacht dat ze gewoon Ôla! Of zoiets riepen, maar eigenlijk was het dus ‘loira’ = blond. Er lopen hier nochtans genoeg blonde mensen rond (ook al is het allemaal fake), ik vraag me dus echt af hoe ze van zo ver kunnen zien dat het bij mij niet fake is.

· In het Portugees moet je soms echt opletten met je uitspraak, en het leggen van klemtonen. Want coco (met ergens een paar accenten) betekend namelijk twee dingen. Het kan kokos beteken, maar het kan ook kaka betekenen (er is een verschil in schrijfwijze, qua accenten) Dus voor het ogenblik laat ik nog altijd mijn mama kokos bestellen, tot ik zeker weet hoe ik het moet uitspreken.

· Ze hebben hier ook een raar formaat van flesjes. In plaats van de gewone inhouden te hebben (500ml, 1.5l …) werken ze hier met 290ml, 600ml, 3.3l … Jip inderdaad, ze hebben hier reuze grote flessen frisdrank. Brazilië is dan ook een ‘family country’, waardoor ze hier alles in megaformaat hebben (dat is toch hun uitleg). En probeer maar eens een glas guaranna uit te gieten met zo’n fles, dat lukt mij dus niet zonder te morsen.

· Het zijn hier ook verkiezingen op 3 oktober, en je kan dit echt overal zien. De straten staan vol met affiches, de pauzes hier bestaan uit promotiefilmpjes van politici, er rijden auto’s rond met luidsprekers op hun dak, je ziet hier (letterlijk) 100den mensen met grote vlaggen zwaaien langs de straten, om de aandacht te trekken… Echt niet normaal!

· De promotiefilmpjes zijn hier dan ook nog eens hilarisch. Als je het niet zou weten, zou je zelf niet denken dat het voor de politiek is. Voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=HK4p35wYgXI Elke keer je dat hoort, blijft dit echt eeuwig in je kop zitten, verschrikkelijk. Ik ken dat de mensen hier stemmen op het meest opvallende filmpje, en niet op de beste politicus. Vooral de armeren, die de verkiezingen niet echt kunnen volgen. Want ook in Brazilië ben je verplicht om te stemmen van je 18, je mag beginnen stemmen op je 16de.

· De laatste week vragen er nogal veel mensen aan mij wat ‘Moa ven toh’ wil zeggen. (Voor de mensen die niet zouden weten waarom, de AFS-pull van Midwest heeft als achterkant ‘Moa ven toh’) Dat is dus onmogelijk uit te leggen, en ze blijven het maar vragen. Dank u wel ontwerper!

· Het is hier dus ook de gewoonte om, zonder te vragen, in andermans schooltas, pennenzak … te zitten. En ik vind dat dus hatelijk, vooral omdat er een paar persoonlijke spullen in mijn schooltas zitten, of in mijn schrift, dat ik echt niet stuk/kwijt wil. (Souvenirtjes/cadeautjes/kaartjes vanuit België) En je moet ook elke keer na kijken of alles nog steeds in uw etui zit, want ze durven er ook wel iets uitnemen, zonder het terug te geven.

· Ik heb hier dus ook een schrift moeten kopen, om notities te kunnen nemen in klas. En het is dus onmogelijk om een gewoon neutraal schrift te kopen. Ofwel staat het vol met hartjes/vloemetjes/tekenfiguren (in het roze), ofwel vind je pokémonschriften, schriften met auto’s, dinosaurussen… voor de jongens. Daarom dat mijn letters ook op zo’n mooi papier geschreven zijn, want een cursusblok kennen ze hier ook niet.

· …


Ik weet dat er nog verschrikkelijk veel ‘domme weetjes’ zijn, maar op dit ogenblik kan ik op niets meer komen. Jullie horen binnenkort nog iets van mij, want er is weer vanalles gebeurd.

Ik heb juist ontdekt dat ik Statistieken kan bekijken hier op mijn blog. Ik weet dus hoeveel mensen mijn blog lezen, en dat zijn er verschrikkelijk veel. Ik kan zelf zien vanuit welk land, en heb een paar rare ontdekkingen gedaan:

• In Nederland (wrs Adler), Canada, Verenigde Staten, Oostenrijk, Colombia en China wordt mijn blog ook gevolgd. Dat is natuurlijk tof om te zien, maar ik ben eigenlijk wel redelijk nieuwsgierig naar wie dit leest. Dus reageren op mijn blog mag altijd!

cultuurweek

Oi!

Nu wordt het tijd voor een iets serieuzer bericht, met deftige info.
Ondertussen zit ik al in het midden van mijn cultuurweek, en heb ik al vier theaters, 1 film, een museum en een tempel achter de rug (info volgt straks), en er volgen nog minstens twee theaters.

Hier in Santos is het dus een theaterfestival, Mirada, waardoor we dus heel goedkoop naar theater kunnen gaan. Ik betaal hier bijvoorbeeld maar 5reais (= 2,23 euro), de rest van de familie moet maar de helft betalen. Er zijn internationale en nationale theatergroepen, maar mijn mama is enkel geïnteresseerd in het buitenland. Ondertussen ben ik al naar 1 Mexicaans, een Spaans en twee Argentijnse theaterstukken geweest. Er volgt nog eentje uit Bolivië en nog eentje uit Colombia.

Over het Mexicaanse theater heb je al de uitleg gehad, en die was niet zo positief. Het Spaanse theater vond ik wel super. ‘El Foc del Mar’ do ‘Xarxa Teatre’ Dit was in openlucht, en het was eigenlijk vooral spektakel. Eerst liepen de acteurs (verkleed in een spookachtig wit kleed, met vanalles opgeschilderd) rond in het publiek, er werd muziek gespeeld en er kwam ‘vuurwerk’ aan te pas. Toen ze eindelijk, na drie kwartier, het podium opkwamen stelden ze, al dansend, een standbeeld in elkaar, echt mooi en kleurrijk. En als kers op de taart, schoot er vuur uit de constructie, en uiteindelijk lieten ze het beeld afbranden. Er zit waarschijnlijk betekenis achter deze actie, maar die ken ik niet. Het was gewoon heel tof om naar die dansen te kijken, en om de muziek te horen en de sfeer in het publiek was zeker oké. De helft van de mensen stond mee te dansen. (Er staat een filmpje op fb, en er zijn ook wat foto’s te zien)

Dan zijn we zondagochtend vertrokken naar São Paulo, ik had geen idee waarom we naar SP gingen. Ik dacht dat het theater daar te doen was, maar dit was dus niet het geval. We zijn met vrienden van hun naar het Museu de Lingua Portuguesa geweest, echt practig! Ik heb vooral genoten van de tijdelijke tentoonstelling over Fernando Pessoa, één van de belangrijkste dichters in de Portugese literatuur. Een dichter met heel wat heteroniemen. Na de tijdelijke tentoonstelling hadden we dan een film over de ontwikkeling van de taal, en het Portugees. En daarna een soort compilatie van belangrijke gedichten en quotes van Portugese dichters. Daarna gingen we in het museum zelf, en kon ik daar een beetje kijken naar de ontwikkeling van het Europees Portugees naar het Braziliaans Portugees.

Daarna zijn we iets gaan eten in een Mongools restaurant, en dan zijn we nog naar de boeddhistische tempel, Templo zu Lai. Echt heel mooi, en je zou echt vergeten dat je in Brazilië zit. Daar heb ik Boeddha bedankt voor alles in de wereld (met de bijhorende bewegingen en wierook) en heb ik een wens mogen doen. Daar heb ik ook nog een papiertje gekregen met een weetje over mezelf, jammer genoeg is het in een onverstaanbare taal.

Dan ging het vliegensvlug richting Santos, om nog op tijd te zijn voor ‘Mujeres Terribles’ door Marta Bianchi en Noemi Frenkel. Dit was het eerste Argentijns theater, en daar heb ik toch wel van genoten. Het was een dialoog tussen twee vrouwen, en ze annaliseerden brieven. Het was wel behoorlijk moeilijk om alles te volgen, want soms liep alles door elkaar, maar ik ben ervan overtuigd dat ik alles toch begrepen heb.

Gisterenavond zijn we dan naar ‘Espia a una mujer que se mata’ geweest, en dit was dus afschuwelijk! Waarschijnlijk omdat ik er niets van verstond, en het één en al chaos was. Iedereen zat maar te roepen op elkaar, en de Braziliaanse ondertiteling strookte ook niet echt met wat er aan de hand was. Mijn hoofd stond al op ontploffen, en zij hebben het alleen maar erger gemaakt.
Daarna zijn we wel naar een heel goede Italiaan geweest, en daar heb ik kunnen genieten van een overheerlijke pizza (de lekkerste die ik al gegeten heb, en ondertussen zit ik zeker al aan pizza 10 hier in Brazilië), samen met een glaasje rode wijn (Argentijnse Malbec)

Toen ik thuiskwam ging ik normaal mijn blog schrijven, maar ik zag me er geen doen meer aan, dus heb ik maar gewacht tegen vandaag. Ik heb dan maar naar de match Stosur-Clijsters gekeken, en heb me weer veel te veel ingeleefd. De familie hier verklaart mij zot voor het ogenblik. Het positieve aan het uurverschil is dat ik hier de avondmatchen kan bekijken, wanneer jullie ondertussen al lang in jullie bedje zitten. En ik heb dus kunnen zien hoe Clijsters met veel moeite heeft kunnen winnen. De Braziliaanse commentaar is eigenlijk wel grappig om te horen,want ze zijn vol lof over Clijsters. Zelf in andere tennismatchen zijn ze heeltijd bezig over Clijsters en Jada.

Vanaf morgen zijn mijn vrije dagen achter de rug, en moet ik weer naar school. Ik krijg dan waarschijnlijk ook mijn punten terug, dus we zullen dan zien hoe zwaar ik gebuisd ben voor mijn vakjes.

Miet, Michèle en Olivier: PROFICIAT!!!! Jullie gaan super dokters worden!
Kymentie en Lien: Kvind het echt jammer voor jullie, want jullie hebben er alleszins tijd genoeg ingestoken.

@ Miet: Ik heb je nu op alle mogelijke manieren geproficiateerd :D In levende lijve zal het wat moeilijk zijn. Maar volgend jaar in juli zal ik je persoonlijk proficiat wensen omdat je er in 1e zit door zal zijn!

Tchau

Ode aan Maxime!

Mijn leven in Brasil is wat minder saai
Al dit heb ik te danken aan Maxime
X is de persoon die mijn sleutel heeft
Ik moet te weten komen wie dit precies is
Maar daarvoor moet ik opdrachten zien te vervullen
En wie anders dan de Ambitieuze spinaap is mijn opdrachtgever?

Vele opdrachten zal ik dit jaar ontvangen
Allemaal even hilarisch
Niemand begrijpt waar hij de inspiratie blijft halen
Spijtig genoeg zijn ze ook niet altijd even haalbaar
Tijs bijvoorbeeld heb ik niet kunnen bereiken
Een schildpad banaan eten geven is dan weer iets makkelijker
En dit bewijzen via foto’s is geen probleem
Lady Gaga immiteren zal me ook wel lukken
Alleen moet ik wel nog een Alejandro, Roberto en Fernando vinden.
Nee, ik zal niet opgeven!
Tegen drie juli weet ik wie mijn sleutels heeft!

Zoals je misschien al kon merken uit dit mislukte Achrosticon, zal ik van Maxime dit jaar verschillende opdrachten krijgen.
Elke keer als ik een opdracht tot een goed einde breng, krijg ik een tip over de persoon wie mijn sleutels bezit. Maxime heeft namelijk een paar weken voor mijn vertrek mijn sleutels weten te bemachtigen, het was een soort wraakactie.
Hoewel ik niet echt geloof dat mijn sleutels nog niet terecht zijn, anders zou ik al lang een boze mail van de papa hebben gekregen, vind ik het wel tof dat ik deze opdrachten krijg.

Dus dank u Maxime!

(Tevreden? Verdien ik nu geen extra tip in mijn mailbox?)

Examenweek

Oi!

Eerst wil ik mij verontschuldigen voor alle dt-fouten, die/dat-fouten en andere tikfouten. Alleen in mijn vorig klein berichtje kan je ze allemaal terugvinden :s
Ik probeer zo goed mogelijk in het Nederlands te schrijven, maar dat is af en toe wel lastig. Het belangrijkste is dat jullie begrijpen wat ik wil vertellen.

Deze week was dus mijn examenweek, en dat is toch voor de helft goed verlopen. Wiskunde, chemie, fysica, Engels, literatuur en Biologie zijn goed gegaan. Portugees, sociologie, aardrijkskunde, geschiedenis en filosofie waren een ramp! Ze geven je zo een moeilijke vragen en teksten, dat mijn woordenboek zelf de vertaling van al die woorden niet weet, dan is het ook behoorlijk moeilijk om ze te beantwoorden :D Maar eigenlijk doen mijn punten er niet echt toe, aangezien ik deze examens vrijwillig gemaakt heb.

Voor de rest was mijn schoolweek wel behoorlijk saai, want de eerste twee lesuren hadden we geen school. Ik kon niets anders dan zo vroeg komen, want ik kon niet zonder schoolbus op school geraken. Maar we waren met een stuk of drie in onze klas die met hetzelfde probleem zaten. Ik heb me af en toe kunnen bezig houden met Bolinho en Flávia wat uitleg te geven, genetica is toch niet echt hun ding, en kansrekenen al helemaal niet. Anders heb ik me beziggehouden met wat brieven te schrijven, dus misschien vind je binnen een week of drie wel een brief in je postbus. Normaal duurt het maar 10 werkdagen, om de brieven in België te krijgen, maar met al de feestdagen nu, kan dat iets langer duren.

De mensen in mijn school hebben ook kennis gemaakt met ‘het boek’, en ze waren er allemaal laaiend enthousiast over en ook een beetje jaloers dat zij niet zoiets hadden. Voor de mensen die niet weten wat ‘het boek’ is: Heline, Celien, Romanie, Lies, Rilana, Steffi, Melisa, Lien, Kymentie en Miet hebben een soort van Bijbel gemaakt met verschillende weetjes over Brazilië (vb: de hotties, Rio, drank en eten, dieren …), persoonlijke berichten, herinneringen, bezighouding (sudoku, zweedse puzzels, rebus, …), verjaardagen, adressen en een hele hoop foto’s! Echt super, elke keer dat ik het opnieuw lees, lig ik nog steeds plat van het lachen :D Iedereen vraagt zich hier af, hoe lang jullie daar aan bezig zijn geweest, en eigenlijk zou ik dat ook wel eens willen weten :D Dus nog eens, BEDANKT!!!!

Ik had gehoopt dat de Stromae-hype rap ging verdwijnen, maar dit is dus niet het geval, ze blijven er elke dag te veel naar luisteren. Ik kan het gewoon niet meer verdragen! Maar ondertussen is het niet alleen Stromae, ook Das Pop en Mumford & Sons werd al behoorlijk vaak gedownload. Die groepen mogen dus behoorlijk blij zijn, want ik zorg hier voor gratis reclame :D


Gisteren ben ik samen met mijn mama naar een Mexicaans theater geweest, “De Monstruos y Prodigios – La História de los Castrati” van Quem são os bárbaros? Niet dat ik er veel van verstond, want het was in het Spaans, we hadden wel Portugese ondertiteling, maar die was meestal niet zichtbaar :S In het begin was het dus behoorlijk saai, maar naar het einde kon je niet anders dan kijken. Wat een chaos! Eerst werd er een kanon afgeschoten, ik vraag me nog altijd af hoe het mogelijk is dat er daar niemand in het publiek een hartinfarct heeft gekregen. Daarna begonnen ze allemaal door elkaar te zingen, met een mengeling van alle liedjes dat je je kan voorstellen. Plots stond er iemand in het publiek op en begon echt te roepen tegen de acteurs, en toen ontstond een discussie, en ik heb ook mijn eerste foodfight meegemaakt, gelukkig zat ik hoog genoeg in het publiek en heb ik zelf geen eten op mij gekregen. Het was dus absoluut mijn favoriete stuk niet, maar dit heb ik dan ook weer meegemaakt.

Vanochtend ben ik dan met mijn mama naar de film geweest, Nosso Lar, echt een sublieme film! Ik had het verhaal op voorhand wat opgezocht, zodat ik er iets van zou kunnen verstaan en dit ging idd beter. Ik verstond bijna alles, dus ik was behoorlijk trots op mezelf :DDe filmmuziek was echt super, vooral piano en de overgangen van de verschillende scènes zat ook heel goed in mekaar. Ik heb echt nog nooit zo genoten van een film, alhoewel ik er hier genoeg te zien krijg.
Vanavond ga ik nog naar een ander theater, deze keer is het Boliviaans en de rest van de week staan er mij nog twee andere te wachten. Ik hou jullie zeker nog op de hoogte van deze stukken, ik hoop dat ze iets beter zijn.

Dan nog iets vertellen over mijn surflessen van deze week. En die waren behoorlijk pijnlijk, en lastig. Woensdag is er niets misgelopen, en heb ik een hele goeie golf gepakt. Ik stond echt megalang recht, ik (en de andere mensen) konden het echt niet geloven ;D Donderdag had ik privéles want Veera en Júlia konden niet komen. Dus het was echt een uur aan een stuk heeltijd peddelen, rechtstaan, vallen. Peddelen, merken dat het toch geen goeie golf was, dus opnieuw peddelen… En ik heb dan ook nog een surfbord tegen mijn hoofd gekregen, waardoor ik nu met een ei op mijn hoofd zit :D Gelukkig doet het wel geen zeer, en heb ik nergens last van. Ook heb ik een massa’s grote blauwe plek op mijn been, maar geen idee hoe dat komt.En vrijdag heeft de surfleerkracht besloten om een heel uur te peddelen :S Zo diep mogelijk in de zee, draaien rond hem, en weer helemaal terug naar het strand peddelen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Ik voelde mijn armen niet meer!

Gisteren heb ik me ook bezig gehouden met mijn kast eens op orde te zetten, want dit was wel nodig. En ik heb me ook een doos aangeschaft om al mijn herinneringen van Brazilië in te steken (cinematickets, plannetjes van steden, en nog andere brol :D)

Tchau
Muitos Beijos
Charlotte

Bedankt!

Ik ben dat in mijn vorig bericht vergeten zeggen. Ik zou graag iedereen willen bedanken voor de kaartjes dat ik krijg. Het is echt heel leuk om wat nieuws te horen! Zodra ik hier deftige kaartjes vindt, begin ik er ook eens aan.

Tchau
Charlotte

Mijn eerste maand!

Oi!


Jaja, zoals de titel al zegt, zit ik hier nu exact 1 maand. En ik kan het zelf eigenlijk ook niet geloven. Het voelt alsof ik hier nog maar 2 weken ben!
Het gaat hier dus allemaal een beetje te vlug voorbij volgens mij!


Het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog gezet heb, en om eerlijk te zijn, ik heb geen idee hoe ik er moet aan beginnen. Er is weer van alles gebeurd. Het zal niet allemaal chronologisch zijn, maar ik zal dus proberen het belangrijkste te vertellen.

Gisteren ben ik dus mijn broer gaan uitzwaaien in de luchthaven. Hij is weer vertrokken naar Holland (Groningen), waar hij Internationale Communicatie studeert. Gisteren heb ik dus gemerkt hoe moeilijk het is voor de familie om afscheid te nemen van hun zoon/broer. Toen besefte ik dat het waarschijnlijk ook zo was een maand geleden, maar toen dacht ik daar eigenlijk niet zo over na. Ik was gewoon doodcontent dat ik eindelijk mocht vertrekken naar Santos.
Het uur voor Adler moest inchecken heeft mijn mama hem denk ik niet meer losgelaten. Het was de laatste keer in (minimum) twee maand, dat ze hem kon aanraken. En toen hij dan uiteindelijk moest inchecken begonnen de traantjes te rollen. En weg was hij!


De dag ervoor waren we naar São Sebastião geweest, meer specifiek praia Maresias. Een super mooi strand, met prachtige golven. Alleen was het wat te koud om in het water te gaan. (Als je foto's wilt zien, zal je op facebook moeten kijken. Want het lukt mij niet om hier foto's te uploaden) Mijn vader, Heidi en ik zijn een strandwandeling gaan maken, zodat ik een paar foto's kon nemen, en genieten van het mooie uitzicht met een waterijsje (mangosmaak) in de hand :D

Daarna zijn we iets gaan eten in een behoorlijk sjiek restaurant (mijn mama heeft daar connecties) en dan reden we weer terug. Ondertussen had ik (alweer) veel te veel gegeten, en besloten de avondmaaltijd over te slaan. Ik had eigenlijk ook behoorlijk last van mijn keel ('t voelde aan als een keelontsteking, maar dan zonder koorts), ik dacht dus: Laten we vroeg in bed kruipen. Maar dat plan werd dus gedwarsboomd, we gingen nog iets gaan eten in de pizzaria Van Gogh! Ik ben wel meegegaan met hun, maar ik heb niets gegeten, gewoon genoten van hun gezelschap. Hier is het dus ook de gewoonte om te wachten als er geen tafeltjes meer vrij zijn, we stonden met zowat twintig buiten te wachten, totdat er plaats was.


Eum, Nu ga ik een hele sprong maken. En we zijn weer terug bij woensdag 17 augustus. Ik ben toen namelijk met school naar Altas Horas geweest, een Braziliaanse show, waar wij dus als publiek mochten aanwezig zijn. Dat was echt super, ik heb daar dus 'Capital inicial' leren kennen, echt een goeie groep. Er was dan ook nog een Amerikaanse band, met als kopman een fantastische trombonist! Nog nooit zo'n schone solo gehoord! Er waren dan nog een paar andere gasten, maar daar heb ik niet te veel van begrepen, het was nl. allemaal in het Portugees, en toen kon ik daar echt nog niet veel van verstaan. Nu begint dat echt al te beteren.
En dan ben ik de zaterdagavond op tv gekomen ;D Ik viel echt op in dat publiek, met mijn blonde haar. Ik had nooit gedacht dat dit zo opviel. Gelukkig hebben ze niet te veel op mij ingezoomd, want ik was niet altijd even enthousiast. Ze hadden daar dus een publiekopwarmer, en iedereen lag daar echt plat van het lachen, behalve ik dan. Ik heb dan af en toe maar eens gedaan alsof ik moest lachen (toen ik zag dat er camera's in de buurt kwamen)

Wat het Portugees betreft: Mijn mama heeft dus besloten dat er vanaf 1 september geen Engels meer wordt gesproken! En ik denk wel dat ik het zal overleven. Het zal mij alleszins helpen met het leren spreken. Ik zal dus ook zo veel mogelijk in het Portugees moeten antwoorde, maar ik mag er wel nog af en toe wat Engels aan toevoegen. En ik heb ook nieuws gekregen van AFS Santos, 25-26 september heb ik, met de andere AFS'ers in Santos, Portugese lessen. Ze zijn daar ook vroeg mee! Tegen dan kunnen we al behoorlijk wat zeggen ;D

Het weekend ervoor zal ik naar Americana gaan, om daar een weekend te hebben met alle AFS'ers van de staat São Paulo. Ik zal daar dus Margot (een Belgisch meisje) terugzien. En 12 september ga ik met Veera in Nicho naar een weeshuis, waar wij met de kindjes daar zullen spelen. We moeten elk een spelletje in elkaarsteken, dat typisch is voor ons land. Alle hulp is welkom! Wat is nu typisch Belgisch?! Ik heb nu dus nog geen enkel idee.

Ondertussen blijven de surflessen dus doorgaan, en ik zie niet echt vooruitgang. Mijn leerkracht zegt daarentegen, dat hij dat wel ziet. Ik zal hem maar geloven zeker! En ik heb Veera (het Finse meisje) kunnen overtuigen om ook naar de lessen te komen. Het was eigenlijk niet zo moeilijk om haar te overtuigen, wie wil er hier nu niet leren surfen? Dus vanaf vorige vrijdag volgen zij en Júlia (haar Braziliaanse zus) ook surflessen.

De zaterdag ervoor kreeg ik dus telefoon van Veera, om te vragen of we niet konden afspreken. De AFS-vrijwilligers hadden nl een meeting, en wij hadden dus niets te doen. En we zijn dan maar gaan winkelen. Echt supergezellig! het was echt tof om eens met iemand te babbelen die een beetje hetzelfde meemaakt. Over school/vrienden/familie/thuisland... En natuurlijk kwamen we allebei het winkelcentrum uit met een zak vol nieuwe kleren. Maar voor we buiten geraakten, mochten we ons eerst paraderen. We stonden nl aan de kassa van Renner, en toen ze wisten dat we van Finland en Beglië kwamen, heeft de kassierster alle werknemers (zo'n dertigtal denk ik) bijeengeroepen, om ons te laten zien. Daar stonden we dan mooi!

Ik denk dat ik nu ondertussen het belangrijkste van mijn laatste twee weken heb verteld. Als ik nog op iets kom, zal ik het jullie laten weten.

Deze week op school heb ik dus een testweek (examens), maar ik ben niet verplicht om eraan deel te nemen. Maar ik heb besloten om dat dus wel te doen, ik zou anders toch maar zitten vervelen in klas. Ik heb vandaag dus mijn eerste test gehad, fysica, en dat was dus echt simpel! Hier krijgen we zelf de formules op ons examen, en moeten we niets omvormen. Gewoon wat cijfertjes invullen, en uitrekenen. Ik heb hier nog geen rekenmachine, dus dat wordt even hoofdrekenen, maar dat gaat nog redelijk vlot. En dan maar indienen. Na twintig minuutjes was ik dus klaar, Bolinho deed er maar drie kwartier over, en de rest van de klas was toch wel al klaar in een anderhalfuur! :D

Morgen heb ik Biologie en Engels, nog twee makkelijke vakken. Maar ik denk dat geschiedenis/sociologie/filosofie/literatuur en Portugees wat minder vlot gaan gaan.

Ooh, iets vergeten. Ik heb hier dus eindelijk een oplader gevonden voor mijn i-Pod (ik was die natuurlijk vergeten), en ik heb mijn klasgenoten dus laten luisteren. En ze zijn hier dus heel zot aan het komen van 'Alors on danse-Stromae', dus de volgende dag had iedereen dat al gedownload. Ik kan het mij niet meer echt herinneren, maar ik dek dat ik het die dag wel 57 keer gehoord heb! Kga dat dus echt beu worden?
En ze zijn hier ook helemaal weg van mijn koptelefoon! Dus iedereen wil hem eens opzetten, waardoor ik niet naar de muziek kan luisteren! Gelukkig hebben we dan Murilo (goeie maat van in mijn klas) die er voor zorgt dat ik heb weer veilig terugkrijg :D

Tchau

Muitos Beijos

Charlotte

Adres

Voor de mensen die mij een briefje/pakketje/kaartje/... willen sturen, wat natuurlijk altijd mag :D, dit is mijn adres:

Charlotte Baudot
Rua Dr. Guilherme Álvaro - n°81/Apt. 14
Santos, São Paulo 11070-370
Brasil

Update n° 6

Oi!

Het wordt duidelijk nog eens tijd dat ik jullie iets laat weten. De afgelopen dagen is er namelijk behoorlijk veel gebeurd.

Eerst zal ik iets meer zeggen over mijn tweede eerste schooldag (en ik hoop dat het de laatste was). Toen ik woensdagochtend samen met mijn mama toekwam op school werden we heel hartelijk ontvangen door Ulyssee, de schoolcoördinator van Verde. Wat blijkt, hij spreekt vloeiend Engles (een groot verschil met Leão XIII), blijkt hij ook wel mijn leerkracht Engels te izjn. Maar hij is duidelijk niet de enige die engels kan, de helft van mijn leerkrachten en klasgenoten spreken zelf Engels. Of dit positief of negatief is, ben ik eigenlijk niet helemaal zeker. Ik heb ze dan ook gebraagd om zo veel mogelijk in het Portugees te spreken en enkel in noodgevallen Engels te gebruiken, maar daar gaan zij dan weer niet akkoord mee, want ze vinden mijn de perfecte persoon om hun Engels mee te oefenen. Iedereen in school denkt dat mijn Engels perfect is, ze zouden een s moeten weten! :D
Maar soit, ik ben behoorlijk aan het afwijken.
Ik werd dus eerst rondgeleid in mijn nieuwe school, wat eigenlijk niet zoveel tijd in beslag nam, want zo groot is ze dus niet. Ik dnek dat er in totaal misschien 8 klassen zijn, als ik de kleuterschool niet meereken. Daarna werd ik de leraarskamer ingeduwd en alle leerkrachten begonnen zich voor te stellen. Er had zelf iemand moeite gedaan om zicht voor te stellen in mijn moedertaal, maar ik begreep er werkelijk niets van. Blijkbaar was er iets misgelopen met de communicatie, want de helft van mijn school dacht dus dat ik van Bulgarije kwam, en Bulgaars kan ik nu net niet verstaan :p
En toen ging de bel! Mijn eerste lessen gingen beginnen en Ulyssee bracht me naar de klas. het was duidelijk dat ze al op de hoogte gebracht waren van mijn komst, want de banken waren zo geschikt dat ik in het midden zat en iedereen rond mij, goed dat ik geen last heb van claustrofobie. Maar voor de rest werd ik echt heel goed opgevangen, vooral dan door de 4 andere meisjes. Het eerst wat ze deden was me waarschuwen voor de jongens :D
Maar ook de 11 jongens zijn super, zelf de leerkracht Engels heeft ontdekt dat ze dus wél Engels knnen spreken. Hij was me dus zeer dankbaar! Als het mij lukt, zal ik straks een foto van mijn klas uploaden (samen met nog wat andere pics)

Dat was dus mijn eerste schooldag, nu moet ik het nog over mijn eerste surflessen hebben. Ik heb zo het gevoel dat dit een te lang bericht gaat worden, sorry daarvoor...

Om eerlijk te zijn had ik nooit gedacht dat het zo vlot ging gaan. Ik dacht dat ik eerst een hele les ging leren hoe ik precies moet rechtstaan op zo'n plank, om het dan een dag later in praktijk om te zetten, maar het was dus direct het water in. Ik heb samen met twee andere les, we zijn alledrie beginners, dus we bakten er allemaal niets van. Ik was al blij dat ik 1 keer kon rechtstaan, ook al was het maar voor 2 seconden. Bekomen van mijn val kom ik weer boven water en hoorde ik een overdonderend applaus. Ik was geslaagd voor de eerste stap, de volgende dag volgden Angel en Pedro mijn voorbeeld.
Ondertussen lukt het ons al alledrie om 5 seconden te blijven rechtstaan:
-seconde 1: Wow, ik sta recht!
-seconde 2: Charlotte, vergeet niet door uw knieën te buigen!
-seconde 3:Rustig blijven, of ge gaat vallen!
-seconde 4: Droga, ik vind geen evenwicht...
-seconde 5: PLONS
Let maar op volgend jaar, want dan kom ik de Belgische golfjes onveilig maken :D

Laar met school en surfen vul ik natuurlijk niet al mijn dagen, dankzij de vele huiswerken verveel ik me zeker nooit. Het is gewoon erger dan De Bron, nooit gedacht dat ik dit ging zeggen :D

En om af te sluiten zal ik mijn weekend een bespreken. Samen met mijn broer, zus en vader ben k naar rio geweest (neenee, niet de stad maar de staat). We zijn daar mijn tantes, oma en nicht gaan opzoeken. Echt een superleuke familie. Ik sta er nog altijd versteld van hoe vriendelijk en open die mensen zijn, ook al kennen ze me langs geen kanten. We zijn zaterdagochtend rond 10u vertrokken, en om 16u30 arriveerden we al. En voor hun is dat dan nog maar een lorte afstand, er staat me nog wat te wachten dus! Gelukkig is het uitzicht hier vel beter dan in België, en kon ik de hel rit genieten van de bergen!
s' Avonds waren we dan van plan om uit te gaann maar dat hebben we uiteindelijk toch niet gedaan. We gingen starten met een filmpje, maar alle films waren dus al uitverkocht. Dus zin we maar een ijsje gaan kopen, en thuis een filmpje bekeken. Daarna zijn we dus thuis gebleven, maar dat kan natuurlijk ook gezellig zijn. De dag erna, zijn we dan met de hele familie naar een restaurant geweest. All-in vlees! Dat is dus een restaurant waar er zo'n 20-tal kelners rondlopen met elk hun vleesbrochette, en ze komen dus rond en ze geven je het vlees dat je wilt. Als je niet snel genoeg 'não, obrigado' zegt, ligt je bord al snel boordevol. En daarna was het tijd om terug te keren richting het zeetje. Het dagelijkse leven begon weer :D

Tot binnenkort

Tchau
Charlotte

Update n° 5

Oi!

In mijn laatste bericht sprak ik over mijn eerste schooldag, en hoe goed die was verlopen.
En ik hoop dat ik morgen hetzelfde kan zeggen.
Jaja, ik verander van school. Ik zal niet langer naar Leão XIII gaan, maar naar 'Verde que te quero verde'. Deze school ligt niet meer in Santos, maar in São Vicente, een stad hiernaast.
Het goede nieuws is, dat het dichter ligt en dat de school later begint, zodat ik een half uurtje langer kan blijven liggen in mijn bed!
Wie geïnteresseerd is, kan altijd de site eens gaan bezoeken (www.escolaverde.com.br) Het is wel in een taaltje die ik nu al meer dan een week onder de knie probeer te krijgen. En ik zie toch al een beetje evolutie. Ik begin meer en meer te verstaan, en mijn Portugese woordenschat wordt ook iets uitgebreider.

Donderdag ben ik met mijn zus en haar uniefvrienden naar de cinema gegaan. Het was de slechtste film ooit (Predators), maar ik heb me goed gemauseerd met de mensen! Zoals sommigen misschien al hebben gelezen op facebook (want daar zit ik af en toe een kort berichtje op) heb ik me voor het eerst gesmeten met het eten hier. Samen met mijn zus heb ik een lekker pizza gegeten, alleen was het in de vorm van een cornetto! Dit had ik dus nog nooit gezien, en het is ook wel niet het handigste om te eten.

Vrijdag ben ik dan met mijn school naar USP geweest, een universiteit in Sao Paulo. En als ik iedereen moet geloven is het één van de beste van Latijns-Amerika. Ik kan ze misschien niet helemaal ongelijk geven, want de unief was echt wel gigantisch! Eerst zijn we daar naar een beurs geweest, waar alle verschillende studies een standje hadden met wat uitleg. En toch weet ik nog steeds niet wat ik zal gaan studeren :D
Daarna zijn we even gaan wandelen op het terrein, waar we genoten van de vele mini-voetbalmatchen, baskettrainingen, tenniswedstrijden, muziekgroepen, ... Hadden we dit maar in België...
Op de terugweg zijn we iets gaan eten in de Mc Donalds, waar ik mijn eerste frietjes in Brazilië heb gegeten. Ik heb ervan genoten, maar hetgene wat ik echt mis, is een gewone aardappel. Blijkbaar eten ze dat hier niet. Dus Het is nu al duidelijk wat ik op mijn bord wil hebben als ik 3 juli terugkom (papa/mama genoteerd in de agenda? :p)

Zaterdag ben ik met mijn familie nieuwe belichting gaan zoeken, want ze zijn het huis aan het herinrichten. Ze hebben hier in Santos zelf dus al minstens 10 lampenwinkels! Daarna zijn we iets gaan eten in een bar, en dat is dus ook weer een ervaring. Hier bestel je niet elk je eigen plat, maar ze werken hier met familieporties.
's Avonds hadden we een familie-avond en hebben we de Braziliaanse versie van Monopoly gespeeld, banco imobiliário.
Om twaalf uur heeft mijn mama een speciale chocolademelk gemaakt om vaderdag te vieren. Dat is dus chocolademelk (met echte Belgische cacaopoeder), een beetje koffie, een soort van Braziliaanse drank en notenijs. Echt om te smullen, ik zorg er zeker voor dat ik het recept vanbuiten ken, zodat jullie er ook eens van kunnen genieten.
Toen hebben we ook het cadeau gegeven (bergschoenen) en ik heb hem dan nog een blikken doos met een assortiment Belgische koekjes gegeven. En hij was erg blij, maar hij zijn dat zijn grootste cadeau is, dat het zijn eerste vaderdag is met drie kinderen :D

Op vaderdag zelf zijn we naar vrienden geweest om het te vieren. Die mensen zijn echt super! Als lunch hebben we daar feijoada gegeten, en goed nieuws voor mij: want ik vind dat dus wel lekker! De Belgische bonen zijn gewoon niet te vreten!
Na het eten zijn mijn zus, Amanda en ik het internet beginnen uitpluizen. Amanda kon de verhalen over het AFS-avontuur en mijn nieuwe avontuur niet weerstaan. En ze is nu toch wel duidelijk ook in de ban van AFS. Ik probeerde haar te overtuigen om naar België te gaan, maar de taal schrikt haar een beetje af.

Gisteren ben ik dan voor de laatste keer naar Leão XIII geweest, en heb ik daar afscheid genomen van mijn klasgenoten. Alle telefoonnummers, e-mailadressen opgeslaan, zodat we zeker in contact kunnen blijven. En mijn leerkracht Engels heeft me nog eens meegenomen naar alle andere klassen, waar iedereen zich één voor één mocht voorstellen aan mij (wat behoorlijk lang duurde, aangezien er niet zoveel mensen Engels kunnen)

Vandaag had ik een dagje vrij. Mijn nieuwe school verwacht mij pas morgen, want ze wilden vandaag de leerlingen voorbereiden op mijn komst. Ik heb me dan maar beziggehouden met foto's nemen, zodat ik jullie de volgende keer wat Brazilië kan laten zien (en zodat ik van het gezaag van bepaalde mensen zou af zijn :p)

Zoals jullie dus kunnen zien, gaat het meeste van mijn nieuws over eten :D
Maar dit is hier dan ook één van de belangrijkste dingen voor de Brazilianen. Ik zou niet weten hoe ze zouden reageren als ze eens een week op water een brood moeten leven. Kdenk dat ze hier zot worden.

En ik zal zo rap mogelijk iets laten weten over mijn nieuwe klasgenoten.

Tchau
Xx
Charlotte