Ik ben dat in mijn vorig bericht vergeten zeggen. Ik zou graag iedereen willen bedanken voor de kaartjes dat ik krijg. Het is echt heel leuk om wat nieuws te horen! Zodra ik hier deftige kaartjes vindt, begin ik er ook eens aan.
Tchau
Charlotte
dinsdag 31 augustus 2010
maandag 30 augustus 2010
Mijn eerste maand!
Oi!
Jaja, zoals de titel al zegt, zit ik hier nu exact 1 maand. En ik kan het zelf eigenlijk ook niet geloven. Het voelt alsof ik hier nog maar 2 weken ben!
Het gaat hier dus allemaal een beetje te vlug voorbij volgens mij!
Het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog gezet heb, en om eerlijk te zijn, ik heb geen idee hoe ik er moet aan beginnen. Er is weer van alles gebeurd. Het zal niet allemaal chronologisch zijn, maar ik zal dus proberen het belangrijkste te vertellen.
Gisteren ben ik dus mijn broer gaan uitzwaaien in de luchthaven. Hij is weer vertrokken naar Holland (Groningen), waar hij Internationale Communicatie studeert. Gisteren heb ik dus gemerkt hoe moeilijk het is voor de familie om afscheid te nemen van hun zoon/broer. Toen besefte ik dat het waarschijnlijk ook zo was een maand geleden, maar toen dacht ik daar eigenlijk niet zo over na. Ik was gewoon doodcontent dat ik eindelijk mocht vertrekken naar Santos.
Het uur voor Adler moest inchecken heeft mijn mama hem denk ik niet meer losgelaten. Het was de laatste keer in (minimum) twee maand, dat ze hem kon aanraken. En toen hij dan uiteindelijk moest inchecken begonnen de traantjes te rollen. En weg was hij!
De dag ervoor waren we naar São Sebastião geweest, meer specifiek praia Maresias. Een super mooi strand, met prachtige golven. Alleen was het wat te koud om in het water te gaan. (Als je foto's wilt zien, zal je op facebook moeten kijken. Want het lukt mij niet om hier foto's te uploaden) Mijn vader, Heidi en ik zijn een strandwandeling gaan maken, zodat ik een paar foto's kon nemen, en genieten van het mooie uitzicht met een waterijsje (mangosmaak) in de hand :D
Daarna zijn we iets gaan eten in een behoorlijk sjiek restaurant (mijn mama heeft daar connecties) en dan reden we weer terug. Ondertussen had ik (alweer) veel te veel gegeten, en besloten de avondmaaltijd over te slaan. Ik had eigenlijk ook behoorlijk last van mijn keel ('t voelde aan als een keelontsteking, maar dan zonder koorts), ik dacht dus: Laten we vroeg in bed kruipen. Maar dat plan werd dus gedwarsboomd, we gingen nog iets gaan eten in de pizzaria Van Gogh! Ik ben wel meegegaan met hun, maar ik heb niets gegeten, gewoon genoten van hun gezelschap. Hier is het dus ook de gewoonte om te wachten als er geen tafeltjes meer vrij zijn, we stonden met zowat twintig buiten te wachten, totdat er plaats was.
Eum, Nu ga ik een hele sprong maken. En we zijn weer terug bij woensdag 17 augustus. Ik ben toen namelijk met school naar Altas Horas geweest, een Braziliaanse show, waar wij dus als publiek mochten aanwezig zijn. Dat was echt super, ik heb daar dus 'Capital inicial' leren kennen, echt een goeie groep. Er was dan ook nog een Amerikaanse band, met als kopman een fantastische trombonist! Nog nooit zo'n schone solo gehoord! Er waren dan nog een paar andere gasten, maar daar heb ik niet te veel van begrepen, het was nl. allemaal in het Portugees, en toen kon ik daar echt nog niet veel van verstaan. Nu begint dat echt al te beteren.
En dan ben ik de zaterdagavond op tv gekomen ;D Ik viel echt op in dat publiek, met mijn blonde haar. Ik had nooit gedacht dat dit zo opviel. Gelukkig hebben ze niet te veel op mij ingezoomd, want ik was niet altijd even enthousiast. Ze hadden daar dus een publiekopwarmer, en iedereen lag daar echt plat van het lachen, behalve ik dan. Ik heb dan af en toe maar eens gedaan alsof ik moest lachen (toen ik zag dat er camera's in de buurt kwamen)
Jaja, zoals de titel al zegt, zit ik hier nu exact 1 maand. En ik kan het zelf eigenlijk ook niet geloven. Het voelt alsof ik hier nog maar 2 weken ben!
Het gaat hier dus allemaal een beetje te vlug voorbij volgens mij!
Het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog gezet heb, en om eerlijk te zijn, ik heb geen idee hoe ik er moet aan beginnen. Er is weer van alles gebeurd. Het zal niet allemaal chronologisch zijn, maar ik zal dus proberen het belangrijkste te vertellen.
Gisteren ben ik dus mijn broer gaan uitzwaaien in de luchthaven. Hij is weer vertrokken naar Holland (Groningen), waar hij Internationale Communicatie studeert. Gisteren heb ik dus gemerkt hoe moeilijk het is voor de familie om afscheid te nemen van hun zoon/broer. Toen besefte ik dat het waarschijnlijk ook zo was een maand geleden, maar toen dacht ik daar eigenlijk niet zo over na. Ik was gewoon doodcontent dat ik eindelijk mocht vertrekken naar Santos.
Het uur voor Adler moest inchecken heeft mijn mama hem denk ik niet meer losgelaten. Het was de laatste keer in (minimum) twee maand, dat ze hem kon aanraken. En toen hij dan uiteindelijk moest inchecken begonnen de traantjes te rollen. En weg was hij!
De dag ervoor waren we naar São Sebastião geweest, meer specifiek praia Maresias. Een super mooi strand, met prachtige golven. Alleen was het wat te koud om in het water te gaan. (Als je foto's wilt zien, zal je op facebook moeten kijken. Want het lukt mij niet om hier foto's te uploaden) Mijn vader, Heidi en ik zijn een strandwandeling gaan maken, zodat ik een paar foto's kon nemen, en genieten van het mooie uitzicht met een waterijsje (mangosmaak) in de hand :D
Daarna zijn we iets gaan eten in een behoorlijk sjiek restaurant (mijn mama heeft daar connecties) en dan reden we weer terug. Ondertussen had ik (alweer) veel te veel gegeten, en besloten de avondmaaltijd over te slaan. Ik had eigenlijk ook behoorlijk last van mijn keel ('t voelde aan als een keelontsteking, maar dan zonder koorts), ik dacht dus: Laten we vroeg in bed kruipen. Maar dat plan werd dus gedwarsboomd, we gingen nog iets gaan eten in de pizzaria Van Gogh! Ik ben wel meegegaan met hun, maar ik heb niets gegeten, gewoon genoten van hun gezelschap. Hier is het dus ook de gewoonte om te wachten als er geen tafeltjes meer vrij zijn, we stonden met zowat twintig buiten te wachten, totdat er plaats was.
Eum, Nu ga ik een hele sprong maken. En we zijn weer terug bij woensdag 17 augustus. Ik ben toen namelijk met school naar Altas Horas geweest, een Braziliaanse show, waar wij dus als publiek mochten aanwezig zijn. Dat was echt super, ik heb daar dus 'Capital inicial' leren kennen, echt een goeie groep. Er was dan ook nog een Amerikaanse band, met als kopman een fantastische trombonist! Nog nooit zo'n schone solo gehoord! Er waren dan nog een paar andere gasten, maar daar heb ik niet te veel van begrepen, het was nl. allemaal in het Portugees, en toen kon ik daar echt nog niet veel van verstaan. Nu begint dat echt al te beteren.
En dan ben ik de zaterdagavond op tv gekomen ;D Ik viel echt op in dat publiek, met mijn blonde haar. Ik had nooit gedacht dat dit zo opviel. Gelukkig hebben ze niet te veel op mij ingezoomd, want ik was niet altijd even enthousiast. Ze hadden daar dus een publiekopwarmer, en iedereen lag daar echt plat van het lachen, behalve ik dan. Ik heb dan af en toe maar eens gedaan alsof ik moest lachen (toen ik zag dat er camera's in de buurt kwamen)
Wat het Portugees betreft: Mijn mama heeft dus besloten dat er vanaf 1 september geen Engels meer wordt gesproken! En ik denk wel dat ik het zal overleven. Het zal mij alleszins helpen met het leren spreken. Ik zal dus ook zo veel mogelijk in het Portugees moeten antwoorde, maar ik mag er wel nog af en toe wat Engels aan toevoegen. En ik heb ook nieuws gekregen van AFS Santos, 25-26 september heb ik, met de andere AFS'ers in Santos, Portugese lessen. Ze zijn daar ook vroeg mee! Tegen dan kunnen we al behoorlijk wat zeggen ;D
Het weekend ervoor zal ik naar Americana gaan, om daar een weekend te hebben met alle AFS'ers van de staat São Paulo. Ik zal daar dus Margot (een Belgisch meisje) terugzien. En 12 september ga ik met Veera in Nicho naar een weeshuis, waar wij met de kindjes daar zullen spelen. We moeten elk een spelletje in elkaarsteken, dat typisch is voor ons land. Alle hulp is welkom! Wat is nu typisch Belgisch?! Ik heb nu dus nog geen enkel idee.
Ondertussen blijven de surflessen dus doorgaan, en ik zie niet echt vooruitgang. Mijn leerkracht zegt daarentegen, dat hij dat wel ziet. Ik zal hem maar geloven zeker! En ik heb Veera (het Finse meisje) kunnen overtuigen om ook naar de lessen te komen. Het was eigenlijk niet zo moeilijk om haar te overtuigen, wie wil er hier nu niet leren surfen? Dus vanaf vorige vrijdag volgen zij en Júlia (haar Braziliaanse zus) ook surflessen.
De zaterdag ervoor kreeg ik dus telefoon van Veera, om te vragen of we niet konden afspreken. De AFS-vrijwilligers hadden nl een meeting, en wij hadden dus niets te doen. En we zijn dan maar gaan winkelen. Echt supergezellig! het was echt tof om eens met iemand te babbelen die een beetje hetzelfde meemaakt. Over school/vrienden/familie/thuisland... En natuurlijk kwamen we allebei het winkelcentrum uit met een zak vol nieuwe kleren. Maar voor we buiten geraakten, mochten we ons eerst paraderen. We stonden nl aan de kassa van Renner, en toen ze wisten dat we van Finland en Beglië kwamen, heeft de kassierster alle werknemers (zo'n dertigtal denk ik) bijeengeroepen, om ons te laten zien. Daar stonden we dan mooi!
Ik denk dat ik nu ondertussen het belangrijkste van mijn laatste twee weken heb verteld. Als ik nog op iets kom, zal ik het jullie laten weten.
Deze week op school heb ik dus een testweek (examens), maar ik ben niet verplicht om eraan deel te nemen. Maar ik heb besloten om dat dus wel te doen, ik zou anders toch maar zitten vervelen in klas. Ik heb vandaag dus mijn eerste test gehad, fysica, en dat was dus echt simpel! Hier krijgen we zelf de formules op ons examen, en moeten we niets omvormen. Gewoon wat cijfertjes invullen, en uitrekenen. Ik heb hier nog geen rekenmachine, dus dat wordt even hoofdrekenen, maar dat gaat nog redelijk vlot. En dan maar indienen. Na twintig minuutjes was ik dus klaar, Bolinho deed er maar drie kwartier over, en de rest van de klas was toch wel al klaar in een anderhalfuur! :D
Morgen heb ik Biologie en Engels, nog twee makkelijke vakken. Maar ik denk dat geschiedenis/sociologie/filosofie/literatuur en Portugees wat minder vlot gaan gaan.
Ooh, iets vergeten. Ik heb hier dus eindelijk een oplader gevonden voor mijn i-Pod (ik was die natuurlijk vergeten), en ik heb mijn klasgenoten dus laten luisteren. En ze zijn hier dus heel zot aan het komen van 'Alors on danse-Stromae', dus de volgende dag had iedereen dat al gedownload. Ik kan het mij niet meer echt herinneren, maar ik dek dat ik het die dag wel 57 keer gehoord heb! Kga dat dus echt beu worden?
En ze zijn hier ook helemaal weg van mijn koptelefoon! Dus iedereen wil hem eens opzetten, waardoor ik niet naar de muziek kan luisteren! Gelukkig hebben we dan Murilo (goeie maat van in mijn klas) die er voor zorgt dat ik heb weer veilig terugkrijg :D
Tchau
Muitos Beijos
Charlotte
zondag 22 augustus 2010
Adres
Voor de mensen die mij een briefje/pakketje/kaartje/... willen sturen, wat natuurlijk altijd mag :D, dit is mijn adres:
Charlotte Baudot
Rua Dr. Guilherme Álvaro - n°81/Apt. 14
Santos, São Paulo 11070-370
Brasil
Charlotte Baudot
Rua Dr. Guilherme Álvaro - n°81/Apt. 14
Santos, São Paulo 11070-370
Brasil
dinsdag 17 augustus 2010
Update n° 6
Oi!
Het wordt duidelijk nog eens tijd dat ik jullie iets laat weten. De afgelopen dagen is er namelijk behoorlijk veel gebeurd.
Eerst zal ik iets meer zeggen over mijn tweede eerste schooldag (en ik hoop dat het de laatste was). Toen ik woensdagochtend samen met mijn mama toekwam op school werden we heel hartelijk ontvangen door Ulyssee, de schoolcoördinator van Verde. Wat blijkt, hij spreekt vloeiend Engles (een groot verschil met Leão XIII), blijkt hij ook wel mijn leerkracht Engels te izjn. Maar hij is duidelijk niet de enige die engels kan, de helft van mijn leerkrachten en klasgenoten spreken zelf Engels. Of dit positief of negatief is, ben ik eigenlijk niet helemaal zeker. Ik heb ze dan ook gebraagd om zo veel mogelijk in het Portugees te spreken en enkel in noodgevallen Engels te gebruiken, maar daar gaan zij dan weer niet akkoord mee, want ze vinden mijn de perfecte persoon om hun Engels mee te oefenen. Iedereen in school denkt dat mijn Engels perfect is, ze zouden een s moeten weten! :D
Maar soit, ik ben behoorlijk aan het afwijken.
Ik werd dus eerst rondgeleid in mijn nieuwe school, wat eigenlijk niet zoveel tijd in beslag nam, want zo groot is ze dus niet. Ik dnek dat er in totaal misschien 8 klassen zijn, als ik de kleuterschool niet meereken. Daarna werd ik de leraarskamer ingeduwd en alle leerkrachten begonnen zich voor te stellen. Er had zelf iemand moeite gedaan om zicht voor te stellen in mijn moedertaal, maar ik begreep er werkelijk niets van. Blijkbaar was er iets misgelopen met de communicatie, want de helft van mijn school dacht dus dat ik van Bulgarije kwam, en Bulgaars kan ik nu net niet verstaan :p
En toen ging de bel! Mijn eerste lessen gingen beginnen en Ulyssee bracht me naar de klas. het was duidelijk dat ze al op de hoogte gebracht waren van mijn komst, want de banken waren zo geschikt dat ik in het midden zat en iedereen rond mij, goed dat ik geen last heb van claustrofobie. Maar voor de rest werd ik echt heel goed opgevangen, vooral dan door de 4 andere meisjes. Het eerst wat ze deden was me waarschuwen voor de jongens :D
Maar ook de 11 jongens zijn super, zelf de leerkracht Engels heeft ontdekt dat ze dus wél Engels knnen spreken. Hij was me dus zeer dankbaar! Als het mij lukt, zal ik straks een foto van mijn klas uploaden (samen met nog wat andere pics)
Dat was dus mijn eerste schooldag, nu moet ik het nog over mijn eerste surflessen hebben. Ik heb zo het gevoel dat dit een te lang bericht gaat worden, sorry daarvoor...
Om eerlijk te zijn had ik nooit gedacht dat het zo vlot ging gaan. Ik dacht dat ik eerst een hele les ging leren hoe ik precies moet rechtstaan op zo'n plank, om het dan een dag later in praktijk om te zetten, maar het was dus direct het water in. Ik heb samen met twee andere les, we zijn alledrie beginners, dus we bakten er allemaal niets van. Ik was al blij dat ik 1 keer kon rechtstaan, ook al was het maar voor 2 seconden. Bekomen van mijn val kom ik weer boven water en hoorde ik een overdonderend applaus. Ik was geslaagd voor de eerste stap, de volgende dag volgden Angel en Pedro mijn voorbeeld.
Ondertussen lukt het ons al alledrie om 5 seconden te blijven rechtstaan:
-seconde 1: Wow, ik sta recht!
-seconde 2: Charlotte, vergeet niet door uw knieën te buigen!
-seconde 3:Rustig blijven, of ge gaat vallen!
-seconde 4: Droga, ik vind geen evenwicht...
-seconde 5: PLONS
Let maar op volgend jaar, want dan kom ik de Belgische golfjes onveilig maken :D
Laar met school en surfen vul ik natuurlijk niet al mijn dagen, dankzij de vele huiswerken verveel ik me zeker nooit. Het is gewoon erger dan De Bron, nooit gedacht dat ik dit ging zeggen :D
En om af te sluiten zal ik mijn weekend een bespreken. Samen met mijn broer, zus en vader ben k naar rio geweest (neenee, niet de stad maar de staat). We zijn daar mijn tantes, oma en nicht gaan opzoeken. Echt een superleuke familie. Ik sta er nog altijd versteld van hoe vriendelijk en open die mensen zijn, ook al kennen ze me langs geen kanten. We zijn zaterdagochtend rond 10u vertrokken, en om 16u30 arriveerden we al. En voor hun is dat dan nog maar een lorte afstand, er staat me nog wat te wachten dus! Gelukkig is het uitzicht hier vel beter dan in België, en kon ik de hel rit genieten van de bergen!
s' Avonds waren we dan van plan om uit te gaann maar dat hebben we uiteindelijk toch niet gedaan. We gingen starten met een filmpje, maar alle films waren dus al uitverkocht. Dus zin we maar een ijsje gaan kopen, en thuis een filmpje bekeken. Daarna zijn we dus thuis gebleven, maar dat kan natuurlijk ook gezellig zijn. De dag erna, zijn we dan met de hele familie naar een restaurant geweest. All-in vlees! Dat is dus een restaurant waar er zo'n 20-tal kelners rondlopen met elk hun vleesbrochette, en ze komen dus rond en ze geven je het vlees dat je wilt. Als je niet snel genoeg 'não, obrigado' zegt, ligt je bord al snel boordevol. En daarna was het tijd om terug te keren richting het zeetje. Het dagelijkse leven begon weer :D
Tot binnenkort
Tchau
Charlotte
Het wordt duidelijk nog eens tijd dat ik jullie iets laat weten. De afgelopen dagen is er namelijk behoorlijk veel gebeurd.
Eerst zal ik iets meer zeggen over mijn tweede eerste schooldag (en ik hoop dat het de laatste was). Toen ik woensdagochtend samen met mijn mama toekwam op school werden we heel hartelijk ontvangen door Ulyssee, de schoolcoördinator van Verde. Wat blijkt, hij spreekt vloeiend Engles (een groot verschil met Leão XIII), blijkt hij ook wel mijn leerkracht Engels te izjn. Maar hij is duidelijk niet de enige die engels kan, de helft van mijn leerkrachten en klasgenoten spreken zelf Engels. Of dit positief of negatief is, ben ik eigenlijk niet helemaal zeker. Ik heb ze dan ook gebraagd om zo veel mogelijk in het Portugees te spreken en enkel in noodgevallen Engels te gebruiken, maar daar gaan zij dan weer niet akkoord mee, want ze vinden mijn de perfecte persoon om hun Engels mee te oefenen. Iedereen in school denkt dat mijn Engels perfect is, ze zouden een s moeten weten! :D
Maar soit, ik ben behoorlijk aan het afwijken.
Ik werd dus eerst rondgeleid in mijn nieuwe school, wat eigenlijk niet zoveel tijd in beslag nam, want zo groot is ze dus niet. Ik dnek dat er in totaal misschien 8 klassen zijn, als ik de kleuterschool niet meereken. Daarna werd ik de leraarskamer ingeduwd en alle leerkrachten begonnen zich voor te stellen. Er had zelf iemand moeite gedaan om zicht voor te stellen in mijn moedertaal, maar ik begreep er werkelijk niets van. Blijkbaar was er iets misgelopen met de communicatie, want de helft van mijn school dacht dus dat ik van Bulgarije kwam, en Bulgaars kan ik nu net niet verstaan :p
En toen ging de bel! Mijn eerste lessen gingen beginnen en Ulyssee bracht me naar de klas. het was duidelijk dat ze al op de hoogte gebracht waren van mijn komst, want de banken waren zo geschikt dat ik in het midden zat en iedereen rond mij, goed dat ik geen last heb van claustrofobie. Maar voor de rest werd ik echt heel goed opgevangen, vooral dan door de 4 andere meisjes. Het eerst wat ze deden was me waarschuwen voor de jongens :D
Maar ook de 11 jongens zijn super, zelf de leerkracht Engels heeft ontdekt dat ze dus wél Engels knnen spreken. Hij was me dus zeer dankbaar! Als het mij lukt, zal ik straks een foto van mijn klas uploaden (samen met nog wat andere pics)
Dat was dus mijn eerste schooldag, nu moet ik het nog over mijn eerste surflessen hebben. Ik heb zo het gevoel dat dit een te lang bericht gaat worden, sorry daarvoor...
Om eerlijk te zijn had ik nooit gedacht dat het zo vlot ging gaan. Ik dacht dat ik eerst een hele les ging leren hoe ik precies moet rechtstaan op zo'n plank, om het dan een dag later in praktijk om te zetten, maar het was dus direct het water in. Ik heb samen met twee andere les, we zijn alledrie beginners, dus we bakten er allemaal niets van. Ik was al blij dat ik 1 keer kon rechtstaan, ook al was het maar voor 2 seconden. Bekomen van mijn val kom ik weer boven water en hoorde ik een overdonderend applaus. Ik was geslaagd voor de eerste stap, de volgende dag volgden Angel en Pedro mijn voorbeeld.
Ondertussen lukt het ons al alledrie om 5 seconden te blijven rechtstaan:
-seconde 1: Wow, ik sta recht!
-seconde 2: Charlotte, vergeet niet door uw knieën te buigen!
-seconde 3:Rustig blijven, of ge gaat vallen!
-seconde 4: Droga, ik vind geen evenwicht...
-seconde 5: PLONS
Let maar op volgend jaar, want dan kom ik de Belgische golfjes onveilig maken :D
Laar met school en surfen vul ik natuurlijk niet al mijn dagen, dankzij de vele huiswerken verveel ik me zeker nooit. Het is gewoon erger dan De Bron, nooit gedacht dat ik dit ging zeggen :D
En om af te sluiten zal ik mijn weekend een bespreken. Samen met mijn broer, zus en vader ben k naar rio geweest (neenee, niet de stad maar de staat). We zijn daar mijn tantes, oma en nicht gaan opzoeken. Echt een superleuke familie. Ik sta er nog altijd versteld van hoe vriendelijk en open die mensen zijn, ook al kennen ze me langs geen kanten. We zijn zaterdagochtend rond 10u vertrokken, en om 16u30 arriveerden we al. En voor hun is dat dan nog maar een lorte afstand, er staat me nog wat te wachten dus! Gelukkig is het uitzicht hier vel beter dan in België, en kon ik de hel rit genieten van de bergen!
s' Avonds waren we dan van plan om uit te gaann maar dat hebben we uiteindelijk toch niet gedaan. We gingen starten met een filmpje, maar alle films waren dus al uitverkocht. Dus zin we maar een ijsje gaan kopen, en thuis een filmpje bekeken. Daarna zijn we dus thuis gebleven, maar dat kan natuurlijk ook gezellig zijn. De dag erna, zijn we dan met de hele familie naar een restaurant geweest. All-in vlees! Dat is dus een restaurant waar er zo'n 20-tal kelners rondlopen met elk hun vleesbrochette, en ze komen dus rond en ze geven je het vlees dat je wilt. Als je niet snel genoeg 'não, obrigado' zegt, ligt je bord al snel boordevol. En daarna was het tijd om terug te keren richting het zeetje. Het dagelijkse leven begon weer :D
Tot binnenkort
Tchau
Charlotte
dinsdag 10 augustus 2010
Update n° 5
Oi!
In mijn laatste bericht sprak ik over mijn eerste schooldag, en hoe goed die was verlopen.
En ik hoop dat ik morgen hetzelfde kan zeggen.
Jaja, ik verander van school. Ik zal niet langer naar Leão XIII gaan, maar naar 'Verde que te quero verde'. Deze school ligt niet meer in Santos, maar in São Vicente, een stad hiernaast.
Het goede nieuws is, dat het dichter ligt en dat de school later begint, zodat ik een half uurtje langer kan blijven liggen in mijn bed!
Wie geïnteresseerd is, kan altijd de site eens gaan bezoeken (www.escolaverde.com.br) Het is wel in een taaltje die ik nu al meer dan een week onder de knie probeer te krijgen. En ik zie toch al een beetje evolutie. Ik begin meer en meer te verstaan, en mijn Portugese woordenschat wordt ook iets uitgebreider.
Donderdag ben ik met mijn zus en haar uniefvrienden naar de cinema gegaan. Het was de slechtste film ooit (Predators), maar ik heb me goed gemauseerd met de mensen! Zoals sommigen misschien al hebben gelezen op facebook (want daar zit ik af en toe een kort berichtje op) heb ik me voor het eerst gesmeten met het eten hier. Samen met mijn zus heb ik een lekker pizza gegeten, alleen was het in de vorm van een cornetto! Dit had ik dus nog nooit gezien, en het is ook wel niet het handigste om te eten.
Vrijdag ben ik dan met mijn school naar USP geweest, een universiteit in Sao Paulo. En als ik iedereen moet geloven is het één van de beste van Latijns-Amerika. Ik kan ze misschien niet helemaal ongelijk geven, want de unief was echt wel gigantisch! Eerst zijn we daar naar een beurs geweest, waar alle verschillende studies een standje hadden met wat uitleg. En toch weet ik nog steeds niet wat ik zal gaan studeren :D
Daarna zijn we even gaan wandelen op het terrein, waar we genoten van de vele mini-voetbalmatchen, baskettrainingen, tenniswedstrijden, muziekgroepen, ... Hadden we dit maar in België...
Op de terugweg zijn we iets gaan eten in de Mc Donalds, waar ik mijn eerste frietjes in Brazilië heb gegeten. Ik heb ervan genoten, maar hetgene wat ik echt mis, is een gewone aardappel. Blijkbaar eten ze dat hier niet. Dus Het is nu al duidelijk wat ik op mijn bord wil hebben als ik 3 juli terugkom (papa/mama genoteerd in de agenda? :p)
Zaterdag ben ik met mijn familie nieuwe belichting gaan zoeken, want ze zijn het huis aan het herinrichten. Ze hebben hier in Santos zelf dus al minstens 10 lampenwinkels! Daarna zijn we iets gaan eten in een bar, en dat is dus ook weer een ervaring. Hier bestel je niet elk je eigen plat, maar ze werken hier met familieporties.
's Avonds hadden we een familie-avond en hebben we de Braziliaanse versie van Monopoly gespeeld, banco imobiliário.
Om twaalf uur heeft mijn mama een speciale chocolademelk gemaakt om vaderdag te vieren. Dat is dus chocolademelk (met echte Belgische cacaopoeder), een beetje koffie, een soort van Braziliaanse drank en notenijs. Echt om te smullen, ik zorg er zeker voor dat ik het recept vanbuiten ken, zodat jullie er ook eens van kunnen genieten.
Toen hebben we ook het cadeau gegeven (bergschoenen) en ik heb hem dan nog een blikken doos met een assortiment Belgische koekjes gegeven. En hij was erg blij, maar hij zijn dat zijn grootste cadeau is, dat het zijn eerste vaderdag is met drie kinderen :D
Op vaderdag zelf zijn we naar vrienden geweest om het te vieren. Die mensen zijn echt super! Als lunch hebben we daar feijoada gegeten, en goed nieuws voor mij: want ik vind dat dus wel lekker! De Belgische bonen zijn gewoon niet te vreten!
Na het eten zijn mijn zus, Amanda en ik het internet beginnen uitpluizen. Amanda kon de verhalen over het AFS-avontuur en mijn nieuwe avontuur niet weerstaan. En ze is nu toch wel duidelijk ook in de ban van AFS. Ik probeerde haar te overtuigen om naar België te gaan, maar de taal schrikt haar een beetje af.
Gisteren ben ik dan voor de laatste keer naar Leão XIII geweest, en heb ik daar afscheid genomen van mijn klasgenoten. Alle telefoonnummers, e-mailadressen opgeslaan, zodat we zeker in contact kunnen blijven. En mijn leerkracht Engels heeft me nog eens meegenomen naar alle andere klassen, waar iedereen zich één voor één mocht voorstellen aan mij (wat behoorlijk lang duurde, aangezien er niet zoveel mensen Engels kunnen)
Vandaag had ik een dagje vrij. Mijn nieuwe school verwacht mij pas morgen, want ze wilden vandaag de leerlingen voorbereiden op mijn komst. Ik heb me dan maar beziggehouden met foto's nemen, zodat ik jullie de volgende keer wat Brazilië kan laten zien (en zodat ik van het gezaag van bepaalde mensen zou af zijn :p)
Zoals jullie dus kunnen zien, gaat het meeste van mijn nieuws over eten :D
Maar dit is hier dan ook één van de belangrijkste dingen voor de Brazilianen. Ik zou niet weten hoe ze zouden reageren als ze eens een week op water een brood moeten leven. Kdenk dat ze hier zot worden.
En ik zal zo rap mogelijk iets laten weten over mijn nieuwe klasgenoten.
Tchau
Xx
Charlotte
In mijn laatste bericht sprak ik over mijn eerste schooldag, en hoe goed die was verlopen.
En ik hoop dat ik morgen hetzelfde kan zeggen.
Jaja, ik verander van school. Ik zal niet langer naar Leão XIII gaan, maar naar 'Verde que te quero verde'. Deze school ligt niet meer in Santos, maar in São Vicente, een stad hiernaast.
Het goede nieuws is, dat het dichter ligt en dat de school later begint, zodat ik een half uurtje langer kan blijven liggen in mijn bed!
Wie geïnteresseerd is, kan altijd de site eens gaan bezoeken (www.escolaverde.com.br) Het is wel in een taaltje die ik nu al meer dan een week onder de knie probeer te krijgen. En ik zie toch al een beetje evolutie. Ik begin meer en meer te verstaan, en mijn Portugese woordenschat wordt ook iets uitgebreider.
Donderdag ben ik met mijn zus en haar uniefvrienden naar de cinema gegaan. Het was de slechtste film ooit (Predators), maar ik heb me goed gemauseerd met de mensen! Zoals sommigen misschien al hebben gelezen op facebook (want daar zit ik af en toe een kort berichtje op) heb ik me voor het eerst gesmeten met het eten hier. Samen met mijn zus heb ik een lekker pizza gegeten, alleen was het in de vorm van een cornetto! Dit had ik dus nog nooit gezien, en het is ook wel niet het handigste om te eten.
Vrijdag ben ik dan met mijn school naar USP geweest, een universiteit in Sao Paulo. En als ik iedereen moet geloven is het één van de beste van Latijns-Amerika. Ik kan ze misschien niet helemaal ongelijk geven, want de unief was echt wel gigantisch! Eerst zijn we daar naar een beurs geweest, waar alle verschillende studies een standje hadden met wat uitleg. En toch weet ik nog steeds niet wat ik zal gaan studeren :D
Daarna zijn we even gaan wandelen op het terrein, waar we genoten van de vele mini-voetbalmatchen, baskettrainingen, tenniswedstrijden, muziekgroepen, ... Hadden we dit maar in België...
Op de terugweg zijn we iets gaan eten in de Mc Donalds, waar ik mijn eerste frietjes in Brazilië heb gegeten. Ik heb ervan genoten, maar hetgene wat ik echt mis, is een gewone aardappel. Blijkbaar eten ze dat hier niet. Dus Het is nu al duidelijk wat ik op mijn bord wil hebben als ik 3 juli terugkom (papa/mama genoteerd in de agenda? :p)
Zaterdag ben ik met mijn familie nieuwe belichting gaan zoeken, want ze zijn het huis aan het herinrichten. Ze hebben hier in Santos zelf dus al minstens 10 lampenwinkels! Daarna zijn we iets gaan eten in een bar, en dat is dus ook weer een ervaring. Hier bestel je niet elk je eigen plat, maar ze werken hier met familieporties.
's Avonds hadden we een familie-avond en hebben we de Braziliaanse versie van Monopoly gespeeld, banco imobiliário.
Om twaalf uur heeft mijn mama een speciale chocolademelk gemaakt om vaderdag te vieren. Dat is dus chocolademelk (met echte Belgische cacaopoeder), een beetje koffie, een soort van Braziliaanse drank en notenijs. Echt om te smullen, ik zorg er zeker voor dat ik het recept vanbuiten ken, zodat jullie er ook eens van kunnen genieten.
Toen hebben we ook het cadeau gegeven (bergschoenen) en ik heb hem dan nog een blikken doos met een assortiment Belgische koekjes gegeven. En hij was erg blij, maar hij zijn dat zijn grootste cadeau is, dat het zijn eerste vaderdag is met drie kinderen :D
Op vaderdag zelf zijn we naar vrienden geweest om het te vieren. Die mensen zijn echt super! Als lunch hebben we daar feijoada gegeten, en goed nieuws voor mij: want ik vind dat dus wel lekker! De Belgische bonen zijn gewoon niet te vreten!
Na het eten zijn mijn zus, Amanda en ik het internet beginnen uitpluizen. Amanda kon de verhalen over het AFS-avontuur en mijn nieuwe avontuur niet weerstaan. En ze is nu toch wel duidelijk ook in de ban van AFS. Ik probeerde haar te overtuigen om naar België te gaan, maar de taal schrikt haar een beetje af.
Gisteren ben ik dan voor de laatste keer naar Leão XIII geweest, en heb ik daar afscheid genomen van mijn klasgenoten. Alle telefoonnummers, e-mailadressen opgeslaan, zodat we zeker in contact kunnen blijven. En mijn leerkracht Engels heeft me nog eens meegenomen naar alle andere klassen, waar iedereen zich één voor één mocht voorstellen aan mij (wat behoorlijk lang duurde, aangezien er niet zoveel mensen Engels kunnen)
Vandaag had ik een dagje vrij. Mijn nieuwe school verwacht mij pas morgen, want ze wilden vandaag de leerlingen voorbereiden op mijn komst. Ik heb me dan maar beziggehouden met foto's nemen, zodat ik jullie de volgende keer wat Brazilië kan laten zien (en zodat ik van het gezaag van bepaalde mensen zou af zijn :p)
Zoals jullie dus kunnen zien, gaat het meeste van mijn nieuws over eten :D
Maar dit is hier dan ook één van de belangrijkste dingen voor de Brazilianen. Ik zou niet weten hoe ze zouden reageren als ze eens een week op water een brood moeten leven. Kdenk dat ze hier zot worden.
En ik zal zo rap mogelijk iets laten weten over mijn nieuwe klasgenoten.
Tchau
Xx
Charlotte
dinsdag 3 augustus 2010
School
Gisteren was het dus zover, mijn eerste dag school!
En het was echt super! Ik werd fantastisch ontvangen, en ik zit in een toffe klas.
Ik heb wel nog maar 15 van de 25 leerlingen gezien, want blijkbaar is het niet nodig om de eerste twee dagen naar school te komen :p
Ik heb het geluk om met Maria, een meisje die juist terug is van een half jaar Australië, in klas te zitten. Die helpt me een beetje met alles te verstaan. De andere durven niet echt met me spreken. Ze kunnen wel Engels, maar ze durven het niet.
Maar dat houdt hen wel niet tegen om rond mij te draaien, en constant naar mij te kijken. Blond haar, blauwe ogen, voor hun toch wel iets wat ze bijna nooit zien.
Wat me het meeste opvalt aan de school is dat iedereen zo familiair met elkaar omgaat. Ik kwam vandaag toe op school en de directie komt op mij afgelopen en geeft me een knuffel. Stel je voor dat dit in België gebeurt :D
Ook in klas zijn ze heel familiair met elkaar. Iedereen wordt begroet met een knuffel, zelfs de leerkrachten.
Vandaag ben ik ook naar de politie geweest om mijn Braziliaanse identiteitskaart aan te vragen. En dat was dan ook direct mijn eerste buservaring. Deze is niet echt verschillend van in België, alleen zijn de straten hier in een slechtere staat waardoor het onmogelijk is om recht te blijven staan in de bus.
Wat het weer betreft: Het is duidelijk te merken dat het winter is. Het regent nu al twee dagen aan een stuk en het is hier 'slechts' 18 graden. Ik zit hier met mijn dikste pull aan en nog heb ik het kou :p En ik die dacht dat ik het moeilijk ging hebben met de warmte :D
Tchau!
Xx
Charlotte
En het was echt super! Ik werd fantastisch ontvangen, en ik zit in een toffe klas.
Ik heb wel nog maar 15 van de 25 leerlingen gezien, want blijkbaar is het niet nodig om de eerste twee dagen naar school te komen :p
Ik heb het geluk om met Maria, een meisje die juist terug is van een half jaar Australië, in klas te zitten. Die helpt me een beetje met alles te verstaan. De andere durven niet echt met me spreken. Ze kunnen wel Engels, maar ze durven het niet.
Maar dat houdt hen wel niet tegen om rond mij te draaien, en constant naar mij te kijken. Blond haar, blauwe ogen, voor hun toch wel iets wat ze bijna nooit zien.
Wat me het meeste opvalt aan de school is dat iedereen zo familiair met elkaar omgaat. Ik kwam vandaag toe op school en de directie komt op mij afgelopen en geeft me een knuffel. Stel je voor dat dit in België gebeurt :D
Ook in klas zijn ze heel familiair met elkaar. Iedereen wordt begroet met een knuffel, zelfs de leerkrachten.
Vandaag ben ik ook naar de politie geweest om mijn Braziliaanse identiteitskaart aan te vragen. En dat was dan ook direct mijn eerste buservaring. Deze is niet echt verschillend van in België, alleen zijn de straten hier in een slechtere staat waardoor het onmogelijk is om recht te blijven staan in de bus.
Wat het weer betreft: Het is duidelijk te merken dat het winter is. Het regent nu al twee dagen aan een stuk en het is hier 'slechts' 18 graden. Ik zit hier met mijn dikste pull aan en nog heb ik het kou :p En ik die dacht dat ik het moeilijk ging hebben met de warmte :D
Tchau!
Xx
Charlotte
zondag 1 augustus 2010
Mijn eerste dagen
Mijn eerste dagen zitten erop en tot nu toe heb ik nog geen spijt van mijn keuze :p
Mijn familie zorgt er echt voor dat ik zo veel mogelijk te zien krijg van Santos.
Gisterenvoormiddag ben ik met mijn zus naar de markt geweest, en we hebben ook een drietal shoppingcentres bezocht. In de namiddag ben ik meegeweest naar de kapper/manicure/pedicure/gezichtverzorging. Ze waren allemaal zot van mijn blonde krullen en blauwe ogen.
Gisterenmiddag was ook de eerste keer dat we met heel het gezin samen zaten, en dan heb ik ook mij doos met chocolade gegeven. Mijn mama is er dol op. Ze heeft ze op een speciale plaats gestoken, zodat niemand er zomaar van kan eten. Ze is bang dat ze er niet lang genoeg zal van kunnen genieten. Ze heeft mij ook al beloogd om eens naar de fabriek in Sao Paulo te gaan, waar ze chocolade maken.
Gisteren was het ook de verjaardag van mijn mama haar stiefmoeder, en 's avonds was er een informeel verjaardagsfeest. Ook al kennen die mensen mij niet, toch kreeg ik van bijna iedereen een knuffel. Zoiets kunnen we ons toch niet voorstellen in België :D
We zijn niet zolang op het feest gebleven, want mijn familie was ervan overtuigd dat ik mijn bed nodig had. Blijkbaar zag ik er toch niet echt zo wakker uit.
Het is dan ook behoorlijk uitputtend om gesprekken te volgen die je helemaal niet kan verstaan. Ze doen heel veel moeite om Engels te spreken, maar ik denk dat het ook belangrijk is dat ze Portugees spreken, zodat ik er iets van kan leren.
Vandaag heb ik een meeting met andere AFS'ers ( een drietal) die in Santos wonen, en we gaan op de hoogte gebracht worden van alles.
En morgen heb ik mijn eerste dag school! Spannend! Mijn mama zal meegaan, om mij een beetje rond te leiden. Het lijkt precies of ik dat al eens eerder meegemaakt hebt. Zo een 15 jaar geleden :D
Ik hoop dat ik snel wat mensen leer kennen en dat ik de taal rap onder de knie heb.
Sorry dat mijn Nederlands niet meer perfect is, maar na twee dagen Engels, zie ik dat mijn Nederlands al achteruit gaat. Ik hoop dat ik 3 juli toch nog een paar woorden Nederlands kan.
Tot binnenkort
Xx
Charlotte
Mijn familie zorgt er echt voor dat ik zo veel mogelijk te zien krijg van Santos.
Gisterenvoormiddag ben ik met mijn zus naar de markt geweest, en we hebben ook een drietal shoppingcentres bezocht. In de namiddag ben ik meegeweest naar de kapper/manicure/pedicure/gezichtverzorging. Ze waren allemaal zot van mijn blonde krullen en blauwe ogen.
Gisterenmiddag was ook de eerste keer dat we met heel het gezin samen zaten, en dan heb ik ook mij doos met chocolade gegeven. Mijn mama is er dol op. Ze heeft ze op een speciale plaats gestoken, zodat niemand er zomaar van kan eten. Ze is bang dat ze er niet lang genoeg zal van kunnen genieten. Ze heeft mij ook al beloogd om eens naar de fabriek in Sao Paulo te gaan, waar ze chocolade maken.
Gisteren was het ook de verjaardag van mijn mama haar stiefmoeder, en 's avonds was er een informeel verjaardagsfeest. Ook al kennen die mensen mij niet, toch kreeg ik van bijna iedereen een knuffel. Zoiets kunnen we ons toch niet voorstellen in België :D
We zijn niet zolang op het feest gebleven, want mijn familie was ervan overtuigd dat ik mijn bed nodig had. Blijkbaar zag ik er toch niet echt zo wakker uit.
Het is dan ook behoorlijk uitputtend om gesprekken te volgen die je helemaal niet kan verstaan. Ze doen heel veel moeite om Engels te spreken, maar ik denk dat het ook belangrijk is dat ze Portugees spreken, zodat ik er iets van kan leren.
Vandaag heb ik een meeting met andere AFS'ers ( een drietal) die in Santos wonen, en we gaan op de hoogte gebracht worden van alles.
En morgen heb ik mijn eerste dag school! Spannend! Mijn mama zal meegaan, om mij een beetje rond te leiden. Het lijkt precies of ik dat al eens eerder meegemaakt hebt. Zo een 15 jaar geleden :D
Ik hoop dat ik snel wat mensen leer kennen en dat ik de taal rap onder de knie heb.
Sorry dat mijn Nederlands niet meer perfect is, maar na twee dagen Engels, zie ik dat mijn Nederlands al achteruit gaat. Ik hoop dat ik 3 juli toch nog een paar woorden Nederlands kan.
Tot binnenkort
Xx
Charlotte
Abonneren op:
Posts (Atom)