Oi!
En er is weer een week voorbij gevlogen, het gaat hier allemaal behoorlijk (te) snel. Ik ben sinds een weekje of twee begonnen met een dagboek (je moet je daar niet te veel bij voorstellen) te schrijven. En dat zal ook veel handiger zijn om mijn blog te schrijven, het zal in ieder geval iets ordelijker staan.
Vorige week zondag (19/9), ben ik met Erich en Heidi naar Museu de Pesca en het Aquario geweest. Dit ligt aan de andere kant van het strand, en we zijn daar te voet naar toe gedaan. De wandeling deed eigenlijk wel deugd, en het weer zat ook goed mee. Na de ‘lange’ wandeling kwamen we dus aan in Museu de Pesca, en in de eerste zaal zie je dus allemaal opgezette vissen, aangenaam is anders, maar eigenlijk wel interessant. Toen we naar boven gingen zag ik dan een mega groot skelet (de reden dat ik eigenlijk naar dat museum wou), het is (één van de) grootste skeletten van een walvis dat je kan vinden, en als je daar dan voorstaat dan is dat inderdaad wel ‘huge’. Het lukte me zelf niet om een foto te nemen van het hele beest, alleen maar in stukjes.
(ps: de foto’s kan je vinden op fb of de link die in mijn vorig blogbericht staat)
Nadat we klaar waren met het museum zijn we dus naar het Aquario geweest, maar dat was eigenlijk niet zo speciaal. In België en Frankrijk heb je er die tien keer mooier zijn, maar de kleine Nemo’tjes waren wel schattig :)
In het terugkeren voelde ik wel dat ik nood had aan suiker, we hadden namelijk nog niet voor middag gegeten en het was al 4u. In combinatie met de warmte en wandeling zorgde dat dus dat ik me zwak voelde. Dus zijn we iets gaan drinken in een bar aan het strand, eigenlijk wel gezellig.
’s Avonds heb ik dan een moord gepleegd, een vogeltje moest eraan geloven. Het was niet echt een moord, eerder doodslag. Ik wou de rolluik toedoen omdat ik ging slapen en door ze te sluiten heb ik dus een vogeltje gedood. Mijn familie reageerde nogal hysterisch/raar, dus ik begon te lachen door hun reactie, wat behoorlijk ongepast was. Maar na een half uur waren de gemoederen toch bedaard. Toen zei ik hen: Als ze mij volgend jaar vragen in België wat me het meest is bijgebleven van mijn jaar, zal ik antwoorden dat ik een vogel gedood heb. En ze vonden dit hilarisch, en hebben zeker een kwartier plat gelegen van het lachen. Om daarna te vragen of ik kon herhalen wat ik had gezegd, omdat ze het niet hadden verstaan. Soms begrijp ik die mensen in Brazilië toch nog niet hoor, en ik denk ook niet echt dat dit mogelijk is.
Maandag was ik dan ziek, ik had last van mijn maag (waarschijnlijk omdat ik zondag te veel agua de coco en verse lasanha in mijn maag had gepropt :D) en ik ben dus thuisgebleven. Aangezien ik met mezelf heb afgesproken om alleen nog maar tijdens het weekend op facebook of msn te gaan, kon ik me daar niet mee bezighouden, dus werd het maar de tv. Maar toen begon het plots te onweren, dus was de tv ook geen optie meer. De bliksem zat namelijk behoorlijk dicht, en we hadden schrik dat de bliksem ons huisje ging vinden. Dus heb ik me maar beziggehouden met het invullen van de Zweedse puzzels, sudoku’s, rebussen en kleurplaatjes in ‘het boek’. Goed dat jullie met onweer rekening hebben gehouden :D
Van dinsdag-vrijdag is er eigenlijk niet echt iets gebeurd, gewoon school, kinderachtige klasgenoten, te makkelijke lessen…
Zaterdag en zondag heb ik dan eindelijk mijn Portugese lessen gehad, georganiseerd door AFS. Het waren de mensen die volgend jaar vertrekken, of die vorig jaar op afs zijn geweest die ons Portugees leerden. Het was eigenlijk wel interessant, en ik heb toch iets bijgeleerd, maar het meest wist ik toch al. Na de lessen lukt het me toch meer om met tijden te werken, daarvoor werd alles in de tegenwoordige tijd verteld. De zaterdagavond moesten we een klein sprookje lezen, ik mocht ‘As Roupas Novas do Rei’ lezen, een sprookje van Andersen, en de zondag mochten we dat dan in het Portugees gaan uitleggen aan de rest. En dat is me nog behoorlijk gelukt. Natuurlijk met verschrikkelijk veel fouten, maar ik kon me toch verstaanbaar maken.
’s Avonds zijn we iets gaan eten in Gonzaga, in één van de drie shoppingcentres daar. Eerst een derde van een pizza (ik was al aan het denken, is dit hier alles wat ik krijg vanavond, want ik had behoorlijk honger), maar daarna zijn we nog een dessertje gaan eten. Ik mocht kiezen welk ijs ik wou (doce de leite), dus ik dacht dat we gewoon een bolletje ijs gingen eten (njammie). Maar wat we op ons bord kregen was tien keer beter. Hoewel België het land van de chocolade is, heb ik hier in Brazilië toch wel de lekkerste Moelleux au chocolat ooit gegeten. Maar dat was dus verschrikkelijk zwaar, ik heb gisterenavond genoeg chocolade gegeten voor de volgende weken.
Vandaag begint mijn schoolweek dan weer, behoorlijk saai. De mensen werken hier echt veel te traag. We krijgen hier bijvoorbeeld een blad oefeningen van Chemie, dat ik makkelijk in tien minuten kan maken. Na tien minuten stond ik dus op, en liep naar het raam, om naar de kleuters te kijken die aan het voetballen waren (beter dan op mijn blad te kijken), en de leerkracht was dus vies op mij dat ik mijn oefeningen niet aan het maken was. Na haar tirade heb ik haar dan ook heel vriendelijk gezegd dat ik al klaar was, wat ze natuurlijk niet geloofde. Dus wou ze dit zien, en is ze mijn oefeningen beginnen verbeteren, toen ze zag dat het inderdaad klopte wat ik zei, en mijn oefeningen juist gemaakt waren, wist ze plots niet meer wat zeggen. Ik weet trouwens niet waarom, maar sinds vorige week doet ze behoorlijk kortaf tegen mij, hoewel ze daarvoor echt supervriendelijk was. Ik heb niet echt het gevoel dat ik iets verkeerd heb gedaan, maar misschien waait dit wel over.
Woensdag gaan Cynthia, Heidi en ik naar een markt waar alles aan 3reais is, supergoedkoop, dus ga ik me weer eens vanalles aanschaffen.
Até logo
Charlotte
maandag 27 september 2010
maandag 20 september 2010
Foto's
Twee links naar mijn fotoalba op picasa, zodat de mensen zonder facebook de foto's ook kunnen bekijken:
- album augustus: http://picasaweb.google.com/baudot.charlotte/MinhaVidaBrasileiraAgosto?authkey=Gv1sRgCJPCp-iegOjY3wE&feat=directlink
- album september: http://picasaweb.google.com/baudot.charlotte/MinhaVidaBrasileiraAgosto?authkey=Gv1sRgCJPCp-iegOjY3wE&feat=directlink
Xx
Charlotte
zaterdag 18 september 2010
Week 7
Week 7
Het is alweer 10 dagen geleden dat ik wat info over mijn dagelijkse leven op mijn blog heb gezet (als je de ‘domme weetjes’ niet meerekent). En er is dus weer heel wat gebeurd.
Vorige week zaterdag had ik dus nog mijn laatste twee theaters, ik en mijn mama gingen daar dus naartoe. Mijn gastpapa had het al opgegeven, en Heidi ging naar een soort van verjaardagsfeestje van een vriendin. Het eerste theater ‘La Razón Blindada’ was zeer interessant, het ging over het leven in 1 of andere gevangenis in Ecuador. Dat de gevangenen proberen overleven door theater te schrijven, met het weinige dat ze weten over bepaalde bekende schrijvers. En het laatste theater (een half uur later), was ‘La odisea’. Gebaseerd op het verhaal van de Odissee, maar dan toegepast op het leven in Latijns-Amerika. Heel mooi, vooral het decor en de dansen, maar véél te langdradig. Het was al twee uur bezig, en toen kregen we een pauze en ging het normaal nog twee uur langer duren. Maar aangezien we alletwee doodmoe waren, zijn we maar in de pauze naar huis gegaan. Misschien wel jammer, maar ik denk dat ik gewoon ging in slaap gevallen zijn tijdens het tweede deel. Maar nu zitten de theaters er op, en kan het gewone leven weer doorgaan.
Alhoewel, mijn mama had van een collega gehoord dat er de zondag een orkest speelde in het Teatro Municipal, dus zijn we daar naartoe gegaan. Eindelijk iets dat ik helemaal kon begrijpen! Het heeft echt deugdgedaan, en de muziek was ook heel mooi. De JET blijft natuurlijk de beste! Ik heb een paar prachtige solo’s gehoord, en vooral de solo van de sax en de piano waren formidabel. Op het einde had je dan natuurlijk nog het bisnummer, en dat was echt hilarisch. De spelers begonnen door het publiek te lopen, of te dansen op het podium (terwijl ze aan het spelen waren), echt een goed einde.
Kben ook een dag gaan shoppen met mijn zus, ik weet wel niet meer wanneer dit was. Alles loopt hier door elkaar. Allz, een dag kan je het niet noemen, het was eerder een uurtje. Ik ging vooral kijken voor een paar t-shirts, want ik had er geen meer over. Ze zaten allemaal in de wast, al twee weken fzo! Ik moet nogal lang wachten tegen dat mijn kleren terug gewassen en gestreken zijn. Mijn zus ging dus mee met mij, maar ik was nogal opgejaagd. Ik kan er niet echt tegen dat er iemand op mijn vingers staat te kijken. Ik heb dus rap vier t-shirts gekocht, en dan huiswaarts gekeerd. Ik zal maandag wel eens alleen gaan shoppen.
Eum, dan keren we even terug. De donderdag na onze vrije dagen, was er dus echt niemand op school. We waren in totaal met 13 van de 69, dus hebben we maar naar ‘Fahrenheit 9/11’ gekeken. Een interessante documentaire, maar volgens mij alleen maar op het negatieve van Bush ingezoomd. Aangezien ik vandaag dus met alle klassen samen zat, was ook Giulia van de partij. Een meisje die veel te geïnteresseerd is in België en mij echt overdondert met vragen. Ik heb geen enkele keer echt pauze, want zij komt altijd af. Vandaag is ze te weten gekomen dat we een koning hebben, en ondertussen weet heel de school dat al. Ze vindt dit echt wonderbaarlijk. Ze ging er dus vanuit dat wij dus een soort van dictatuur hebben, aangezien de koning alle macht heeft. Dus heb ik weer mogen uitleggen dat dit niet het geval is… En het werd dus een lange schooldag.
Vorige week vrijdag ben ik niet naar school gegaan omdat er normaal een excursie was gepland naar een unief in SP, weeral een studiebeurs. Aangezien ik al zo’n beurs gehad heb in mijn vorige school, ik veel geld zou moeten betalen voor het vervoer en er niemand meeging van mijn klas, ben ik ook maar niet gegaan. Maar blijkbaar ging dat dus niet door, maar niemand die het nodig vond om mij in te lichten. Maar ik heb vrijdag overleefd, en het was eigenlijk een behoorlijk toffe dag. ’s Avonds was er een verjaardagsfeestje van iemand van mijn klas, in een pizzeria. Maar aangezien ik er niet kon naartoe gebracht worden, is dit niet doorgegaan. Maar het was nu geen ramp, want ’s avonds heb ik nog een anderhalfuurtje met Romanie gebabbeld. Het deed deugd haar nog eens te horen na anderhalve maand. (Ja, Heline, jouw skypegesprek was ook super! En de dagelijkse chatgesprekken met Celien zijn ook overheelijk! )
Zondag hadden we een AFS-activiteit, en zijn we naar een weeshuis geweest. Dit was echt super, en heeft een grote indruk op mij achtergelaten. Eerst werden we rondgeleid in het huis, en mochten we per vier de baby’tjes gaan bezoeken. Eerst de handjes wassen en dan eens in de wiegjes kijken. Zo schattig! Dan zijn Veera en ik de speelzaal binnengewandeld, en even met de kleinste gespeeld en toen heb ik een baby’tje mogen vasthouden. Het was nog maar 20 dagen oud, en het zag er echt zo fragiel uit. Veera durfde het eerst niet overnemen van mij omdat ze bang was om het kindje te breken, maar uiteindelijk heb ik haar kunnen overtuigen. Het baby’tje is er heelhuids vanaf gekomen. Het zat in het weeshuis, omdat de staat dacht dat de ouders niet in staat waren om deftig voor het kindje te zorgen. Daarna hebben we gekleurd/geschilderd met de 3-jarigen, en we hebben vooral veel handjes gewassen. Elke keer iemand zag dat er verf op hun vingers zat, wouden ze hun handen wassen. Het probleem was, dat we bezig waren met vingerverf, dus dat het normaal was! Toen was het tijd voor hun om te eten, en zijn we beginnen opruimen. De kindjes waren er in geslaagd om de vloer te beschilderen ipv het papier, dus kuisen maar!
Daarna was het de beurt aan de ouderen, eerst hebben we een paar domme balspelletjes gespeeld, en toen zijn Veera en ik beginnen babbelen met de meisjes daar. De kappers waren juist op bezoek, dus ze zaten allemaal geduldig te wachten tegen dat ze klaar waren met hun haar. Het was echt een goede training voor ons Portugees, want Engels was deze keer geen optie. Ik heb toen ook gemerkt dat mijn Portugees beter is dan verwacht, en dit deed toch wel deugd.
Als ik mij vergelijk met Veera en Niko (de Duitse afs’er), dan ben ik toch behoorlijk goed. Veera verstaat ook al behoorlijk veel, ook al moest ik toch redelijk vaak als tolk optreden. En Niko verstaat bijna helemaal niets, en hij doet ook niet echt veel moeite. Na vier uur moesten we vertrekken, en de meisjes waren echt teleurgesteld/triestig, dus hebben Veera en ik beloofd om terug te keren. Iets dat we alle twee echt willen doen, alleen gaan we nog moeten regelen hoe precies, want het is redelijk afgelegen.
Daarna werd ik thuis afgezet door Thaïs, en zag ik dat Heidi en Cynthia al vertrokken waren naar het strand, want om 2 uur gingen we het wereldrecord ‘Zo veel mogelijk surfers op één zelfde golf’ breken, en aangezien ik pas thuiskwam om 2u30 waren ze al vertrokken. Dus hebben mijn gastpapa en ik ons gehaast om het misschien toch nog te zien, maar we kwamen juist te laat toe. Maar we hebben niet veel gemist, want juist vandaag waren er bijna geen golven in Santos. Het wereldrecord is dus niet gebroken en staat nog altijd op naam van Zuid-Afrika, maar volgend jaar proberen we opnieuw, want we willen het record namelijk weer op ons naam.
Maandag was het dus weer gewoon school en ik kreeg mijn punten van de testweek terug. Voor Chemie heb ik een A (ze was natuurlijk doodcontent, ik ben namelijk de eerste intercambia met een A, en blijkbaar hebben er al behoorlijk veel op school gezeten), voor wiskunde heb ik een B (ik had twee vragen misverstaan, mijn Portugees is duidelijk nog niet perfect), leerkracht van fysica was te leeg om mij punten te geven, ook al heeft hij mijn toets half verbeterd, ik moest veel definities geven, dus dat was in het Engels te doen. Maar Engels was gelijk aan fout :D Dus ik denk dat ik aan een D kwam, wat niet echt goed is. Voor biologie heb ik een C, en voor literatuur een B. En dan heb ik ook nog mijn punten van Engels teruggekregen en dat leverde een B op. Wat behoorlijk goed is, aangezien ze het over een boek hadden die ik niet gelezen heb. Het was puur gokwerk :D Voor Portugees heb ik ook geen punten gekregen, want we hadden het over syntaxis. En het is nogal moeilijk om een zin te ontleden als je hem niet kan verstaan. Maar ze was echt verwonderd dat ik sommige dingen juist had. Ik kon namelijk het onderwerp/werkwoord/lijdend voorwerp… aanduiden, je moest haar gezicht gezien hebben. Hi-la-risch.
Ik heb me deze week ook boos gemaakt op Ulysses, leerkacht Engels en schoolcoördinator. De school moet namelijk een document invullen ivm kinderbijslag, en ze hebben dit al meer dan twee weken. Vorige week had ik er nog achtergevraagd, en de directrice ging het in mijn brievenbus steken vorige week vrijdag. Dat was dus niet gebeurd, en nu dinsdag had ik het nog altijd niet gekregen. Ik heb hem heel duidelijk gemaakt dat ik het echt nodig had, en hij was echt verschoten, maar het heeft dus niets uitgehaald, want ik heb het nog altijd niet! Woensdag ben ik zelf met de directrice gaan praten, en toen bleek dat ze er nog niet was aan begonnen! De Braziliaans mentaliteit! En ik wil dit document echt zo rap mogelijk in orde, want anders wordt mijn pakketje van mama niet naar Brazilië gestuurd :( En ik verlang echt naar Belgische chocolade! En mama, misschien kan je er ook oude humo's insteken...
En ik ben dus ook te weten gekomen van de directrice dat ze mij expres in de ergste klas hebben gestoken, ze dachten dat ik ze misschien wat kon kalmeren. Maar voor het ogenblik krijg ik er alleen maar barstende koppijn van.
Dinsdag had ik dan afgesproken met Veera, om onze namiddag wat op te fleuren, en we gingen normaal aan het strand wandelen. Maar Veera had het veel te warm, dus zijn we maar de shoppingcentres gaan opzoeken, en hebben we genoten van de airco. Het was weer leuk om al onze problemen aan elkaar kwijt te kunnen. Rond vijf uur dertig ging ik weer naar huis, want ik moest thuis zijn voor het donker was. Aangezien ik alleen thuiskwam, heb ik mijn gastmama laten weten dat ik veilig thuisgekomen was, en ze apprecieerde dat echt.
Woensdag was er dan weer surfles, en daar heb ik een misse beweging gemaakt waardoor mijn pols zeer doet. Ik dacht dat het niet zo erg was, dus ben ik donderdag maar gaan surfen. Dat was jammergenoeg niet zo’n goed idee, want het werd alleen maar erger. Gisteren heb ik dan maar niet gesurft, maar heb ik foto’s genomen van Veera en Angel. Volgende week is het Veera’s beurt om de foto’s te nemen, dus dan zullen jullie me ook zien rechtstaan op een surfbord. Dan ben ik ook weer eens af van dat gezaag :D
Ik heb gisterenavond ook ontdekt dat Angels een bellydancer is. Hij had me namelijk gezegd dat ik eens op youtube ‘Anjomissionario’ moest intypen, en ik kwam dus op filmpjes van hem uit, tijdens performances. Je moet het ook maar eens checken.
Gisteren en vandaag zat/zit ik in een dip(je), en Veera en ik hebben dat proberen op te lossen door chocolade te kopen. De beste die we vonden was toblerone, en we hebben ons daarmee volgepropt :D Ook al is dat nogal duur. Het is duidelijk de periode dat iedereen een dipje heeft, want de vorige dagen ben ik bezig geweest met een aantal afs’ers in Brazilië op te peppen, maar deze keer was het dus mijn beurt. Normaal ging ik dit weekend een weekend met alle afs’ers van de staat SP gehad hebben in Americana, maar dit is dus niet doorgegaan door persoonlijke problemen bij de organisator. Ze hadden expres dit weekend gepland in deze periode, omdat ze weten dat er dan problemen zijn, maar dit ging dus niet door. De grootste reden dat ik in een dip zit, is omdat ik een avondje Tielt (vooral Carlito) verschrikkelijk hard mis. En ik zou er nu alles voor doen om gewoon 1 avondje naar België te kunnen komen, en dan direct weer vertrekken.
Dus toen Leonardo en Murilo me gisterenavond belden om te vragen of ik iets wou gaan eten met hun, was ik echt superblij. Dus rap bellen naar de mama (want ik was alleen thuis) en ik mocht vertrekken. Het was de eerste keer dat ik ’s avonds wegging met vrienden, en ik heb er echt van genoten. We zijn naar een bar geweest en hebben Esfinhas gegeten. Eigenlijk een soort van kleine pizza’s, maar dan met een ander deeg. Ik heb daar ook een flesje bier besteld (1l), en het plan was om het te delen met Leo en Murilo, maar de obers dachten daar dus anders over. Ik was namelijk de enige die 18 was, en die mocht drinken. Geen nood mama/papa, ik heb die fles niet helemaal alleen opgedronken, ook al scheelt het niet veel. Af en toe hebben ze toch eens van mijn glas gedronken, als er niemand in de buurt was. Ik wist echt niet dat dit hier zo grondig gecontroleerd wordt. Ik dacht dus dat ik behoorlijk zat ging zijn, omdat ik al bijna een anderhalve maand geen alcohol meer heb gezien, en ik toch wel 0,8 liter op had, maar dat bier is hier echt niet sterk (als je het eigenlijk bier kan noemen). Na iets langer dan een uurtje was ik alweer thuis, maar dat kon me nu echt niet schelen. Ik was al blij dat ik eens weg ben geweest. En volgens Leo en Murilo wordt dit een wekelijkse traditie :D
Vandaag ging ik normaal met klasgenoten naar het strand, want Flavia was jarig vandaag, maar het weer moest een spelbreker zijn. Als het morgen beter weer is, gaan we dan, anders wordt het volgend weekend.
Het is wel jammer dat het niet doorging, want ik denk echt dat het een oppepper ging zijn, en dat ik van mijn dip verlost ging zijn, maar nu blijf ik er iets langer mee sukkelen. Maar ik zal er wel rap genoeg van verlost zijn. De berichtjes die ik nu krijg zijn zalig om te lezen, en helpen echt. Vooral dan het mooie filmpje van Griet! Ik miste echt haar zangtalent, jammer genoeg heb ik niet de permissie om het te publiceren, dus zal ik er eeuwig alleen van genieten ;D Het is wel raar hoe ik nu plots mensen hoor die ik anderhalve maand niet heb gehoord, gewoon omdat ik op fb gezegd heb dat ik in de put zit. Ik ben wel blij van ze te horen, maar ik zou ook af en toe iets van hun willen horen, als ik in een positieve stemming ben.
Tot binnenkort
Tchau
Charlotte
Het is alweer 10 dagen geleden dat ik wat info over mijn dagelijkse leven op mijn blog heb gezet (als je de ‘domme weetjes’ niet meerekent). En er is dus weer heel wat gebeurd.
Vorige week zaterdag had ik dus nog mijn laatste twee theaters, ik en mijn mama gingen daar dus naartoe. Mijn gastpapa had het al opgegeven, en Heidi ging naar een soort van verjaardagsfeestje van een vriendin. Het eerste theater ‘La Razón Blindada’ was zeer interessant, het ging over het leven in 1 of andere gevangenis in Ecuador. Dat de gevangenen proberen overleven door theater te schrijven, met het weinige dat ze weten over bepaalde bekende schrijvers. En het laatste theater (een half uur later), was ‘La odisea’. Gebaseerd op het verhaal van de Odissee, maar dan toegepast op het leven in Latijns-Amerika. Heel mooi, vooral het decor en de dansen, maar véél te langdradig. Het was al twee uur bezig, en toen kregen we een pauze en ging het normaal nog twee uur langer duren. Maar aangezien we alletwee doodmoe waren, zijn we maar in de pauze naar huis gegaan. Misschien wel jammer, maar ik denk dat ik gewoon ging in slaap gevallen zijn tijdens het tweede deel. Maar nu zitten de theaters er op, en kan het gewone leven weer doorgaan.
Alhoewel, mijn mama had van een collega gehoord dat er de zondag een orkest speelde in het Teatro Municipal, dus zijn we daar naartoe gegaan. Eindelijk iets dat ik helemaal kon begrijpen! Het heeft echt deugdgedaan, en de muziek was ook heel mooi. De JET blijft natuurlijk de beste! Ik heb een paar prachtige solo’s gehoord, en vooral de solo van de sax en de piano waren formidabel. Op het einde had je dan natuurlijk nog het bisnummer, en dat was echt hilarisch. De spelers begonnen door het publiek te lopen, of te dansen op het podium (terwijl ze aan het spelen waren), echt een goed einde.
Kben ook een dag gaan shoppen met mijn zus, ik weet wel niet meer wanneer dit was. Alles loopt hier door elkaar. Allz, een dag kan je het niet noemen, het was eerder een uurtje. Ik ging vooral kijken voor een paar t-shirts, want ik had er geen meer over. Ze zaten allemaal in de wast, al twee weken fzo! Ik moet nogal lang wachten tegen dat mijn kleren terug gewassen en gestreken zijn. Mijn zus ging dus mee met mij, maar ik was nogal opgejaagd. Ik kan er niet echt tegen dat er iemand op mijn vingers staat te kijken. Ik heb dus rap vier t-shirts gekocht, en dan huiswaarts gekeerd. Ik zal maandag wel eens alleen gaan shoppen.
Eum, dan keren we even terug. De donderdag na onze vrije dagen, was er dus echt niemand op school. We waren in totaal met 13 van de 69, dus hebben we maar naar ‘Fahrenheit 9/11’ gekeken. Een interessante documentaire, maar volgens mij alleen maar op het negatieve van Bush ingezoomd. Aangezien ik vandaag dus met alle klassen samen zat, was ook Giulia van de partij. Een meisje die veel te geïnteresseerd is in België en mij echt overdondert met vragen. Ik heb geen enkele keer echt pauze, want zij komt altijd af. Vandaag is ze te weten gekomen dat we een koning hebben, en ondertussen weet heel de school dat al. Ze vindt dit echt wonderbaarlijk. Ze ging er dus vanuit dat wij dus een soort van dictatuur hebben, aangezien de koning alle macht heeft. Dus heb ik weer mogen uitleggen dat dit niet het geval is… En het werd dus een lange schooldag.
Vorige week vrijdag ben ik niet naar school gegaan omdat er normaal een excursie was gepland naar een unief in SP, weeral een studiebeurs. Aangezien ik al zo’n beurs gehad heb in mijn vorige school, ik veel geld zou moeten betalen voor het vervoer en er niemand meeging van mijn klas, ben ik ook maar niet gegaan. Maar blijkbaar ging dat dus niet door, maar niemand die het nodig vond om mij in te lichten. Maar ik heb vrijdag overleefd, en het was eigenlijk een behoorlijk toffe dag. ’s Avonds was er een verjaardagsfeestje van iemand van mijn klas, in een pizzeria. Maar aangezien ik er niet kon naartoe gebracht worden, is dit niet doorgegaan. Maar het was nu geen ramp, want ’s avonds heb ik nog een anderhalfuurtje met Romanie gebabbeld. Het deed deugd haar nog eens te horen na anderhalve maand. (Ja, Heline, jouw skypegesprek was ook super! En de dagelijkse chatgesprekken met Celien zijn ook overheelijk! )
Zondag hadden we een AFS-activiteit, en zijn we naar een weeshuis geweest. Dit was echt super, en heeft een grote indruk op mij achtergelaten. Eerst werden we rondgeleid in het huis, en mochten we per vier de baby’tjes gaan bezoeken. Eerst de handjes wassen en dan eens in de wiegjes kijken. Zo schattig! Dan zijn Veera en ik de speelzaal binnengewandeld, en even met de kleinste gespeeld en toen heb ik een baby’tje mogen vasthouden. Het was nog maar 20 dagen oud, en het zag er echt zo fragiel uit. Veera durfde het eerst niet overnemen van mij omdat ze bang was om het kindje te breken, maar uiteindelijk heb ik haar kunnen overtuigen. Het baby’tje is er heelhuids vanaf gekomen. Het zat in het weeshuis, omdat de staat dacht dat de ouders niet in staat waren om deftig voor het kindje te zorgen. Daarna hebben we gekleurd/geschilderd met de 3-jarigen, en we hebben vooral veel handjes gewassen. Elke keer iemand zag dat er verf op hun vingers zat, wouden ze hun handen wassen. Het probleem was, dat we bezig waren met vingerverf, dus dat het normaal was! Toen was het tijd voor hun om te eten, en zijn we beginnen opruimen. De kindjes waren er in geslaagd om de vloer te beschilderen ipv het papier, dus kuisen maar!
Daarna was het de beurt aan de ouderen, eerst hebben we een paar domme balspelletjes gespeeld, en toen zijn Veera en ik beginnen babbelen met de meisjes daar. De kappers waren juist op bezoek, dus ze zaten allemaal geduldig te wachten tegen dat ze klaar waren met hun haar. Het was echt een goede training voor ons Portugees, want Engels was deze keer geen optie. Ik heb toen ook gemerkt dat mijn Portugees beter is dan verwacht, en dit deed toch wel deugd.
Als ik mij vergelijk met Veera en Niko (de Duitse afs’er), dan ben ik toch behoorlijk goed. Veera verstaat ook al behoorlijk veel, ook al moest ik toch redelijk vaak als tolk optreden. En Niko verstaat bijna helemaal niets, en hij doet ook niet echt veel moeite. Na vier uur moesten we vertrekken, en de meisjes waren echt teleurgesteld/triestig, dus hebben Veera en ik beloofd om terug te keren. Iets dat we alle twee echt willen doen, alleen gaan we nog moeten regelen hoe precies, want het is redelijk afgelegen.
Daarna werd ik thuis afgezet door Thaïs, en zag ik dat Heidi en Cynthia al vertrokken waren naar het strand, want om 2 uur gingen we het wereldrecord ‘Zo veel mogelijk surfers op één zelfde golf’ breken, en aangezien ik pas thuiskwam om 2u30 waren ze al vertrokken. Dus hebben mijn gastpapa en ik ons gehaast om het misschien toch nog te zien, maar we kwamen juist te laat toe. Maar we hebben niet veel gemist, want juist vandaag waren er bijna geen golven in Santos. Het wereldrecord is dus niet gebroken en staat nog altijd op naam van Zuid-Afrika, maar volgend jaar proberen we opnieuw, want we willen het record namelijk weer op ons naam.
Maandag was het dus weer gewoon school en ik kreeg mijn punten van de testweek terug. Voor Chemie heb ik een A (ze was natuurlijk doodcontent, ik ben namelijk de eerste intercambia met een A, en blijkbaar hebben er al behoorlijk veel op school gezeten), voor wiskunde heb ik een B (ik had twee vragen misverstaan, mijn Portugees is duidelijk nog niet perfect), leerkracht van fysica was te leeg om mij punten te geven, ook al heeft hij mijn toets half verbeterd, ik moest veel definities geven, dus dat was in het Engels te doen. Maar Engels was gelijk aan fout :D Dus ik denk dat ik aan een D kwam, wat niet echt goed is. Voor biologie heb ik een C, en voor literatuur een B. En dan heb ik ook nog mijn punten van Engels teruggekregen en dat leverde een B op. Wat behoorlijk goed is, aangezien ze het over een boek hadden die ik niet gelezen heb. Het was puur gokwerk :D Voor Portugees heb ik ook geen punten gekregen, want we hadden het over syntaxis. En het is nogal moeilijk om een zin te ontleden als je hem niet kan verstaan. Maar ze was echt verwonderd dat ik sommige dingen juist had. Ik kon namelijk het onderwerp/werkwoord/lijdend voorwerp… aanduiden, je moest haar gezicht gezien hebben. Hi-la-risch.
Ik heb me deze week ook boos gemaakt op Ulysses, leerkacht Engels en schoolcoördinator. De school moet namelijk een document invullen ivm kinderbijslag, en ze hebben dit al meer dan twee weken. Vorige week had ik er nog achtergevraagd, en de directrice ging het in mijn brievenbus steken vorige week vrijdag. Dat was dus niet gebeurd, en nu dinsdag had ik het nog altijd niet gekregen. Ik heb hem heel duidelijk gemaakt dat ik het echt nodig had, en hij was echt verschoten, maar het heeft dus niets uitgehaald, want ik heb het nog altijd niet! Woensdag ben ik zelf met de directrice gaan praten, en toen bleek dat ze er nog niet was aan begonnen! De Braziliaans mentaliteit! En ik wil dit document echt zo rap mogelijk in orde, want anders wordt mijn pakketje van mama niet naar Brazilië gestuurd :( En ik verlang echt naar Belgische chocolade! En mama, misschien kan je er ook oude humo's insteken...
En ik ben dus ook te weten gekomen van de directrice dat ze mij expres in de ergste klas hebben gestoken, ze dachten dat ik ze misschien wat kon kalmeren. Maar voor het ogenblik krijg ik er alleen maar barstende koppijn van.
Dinsdag had ik dan afgesproken met Veera, om onze namiddag wat op te fleuren, en we gingen normaal aan het strand wandelen. Maar Veera had het veel te warm, dus zijn we maar de shoppingcentres gaan opzoeken, en hebben we genoten van de airco. Het was weer leuk om al onze problemen aan elkaar kwijt te kunnen. Rond vijf uur dertig ging ik weer naar huis, want ik moest thuis zijn voor het donker was. Aangezien ik alleen thuiskwam, heb ik mijn gastmama laten weten dat ik veilig thuisgekomen was, en ze apprecieerde dat echt.
Woensdag was er dan weer surfles, en daar heb ik een misse beweging gemaakt waardoor mijn pols zeer doet. Ik dacht dat het niet zo erg was, dus ben ik donderdag maar gaan surfen. Dat was jammergenoeg niet zo’n goed idee, want het werd alleen maar erger. Gisteren heb ik dan maar niet gesurft, maar heb ik foto’s genomen van Veera en Angel. Volgende week is het Veera’s beurt om de foto’s te nemen, dus dan zullen jullie me ook zien rechtstaan op een surfbord. Dan ben ik ook weer eens af van dat gezaag :D
Ik heb gisterenavond ook ontdekt dat Angels een bellydancer is. Hij had me namelijk gezegd dat ik eens op youtube ‘Anjomissionario’ moest intypen, en ik kwam dus op filmpjes van hem uit, tijdens performances. Je moet het ook maar eens checken.
Gisteren en vandaag zat/zit ik in een dip(je), en Veera en ik hebben dat proberen op te lossen door chocolade te kopen. De beste die we vonden was toblerone, en we hebben ons daarmee volgepropt :D Ook al is dat nogal duur. Het is duidelijk de periode dat iedereen een dipje heeft, want de vorige dagen ben ik bezig geweest met een aantal afs’ers in Brazilië op te peppen, maar deze keer was het dus mijn beurt. Normaal ging ik dit weekend een weekend met alle afs’ers van de staat SP gehad hebben in Americana, maar dit is dus niet doorgegaan door persoonlijke problemen bij de organisator. Ze hadden expres dit weekend gepland in deze periode, omdat ze weten dat er dan problemen zijn, maar dit ging dus niet door. De grootste reden dat ik in een dip zit, is omdat ik een avondje Tielt (vooral Carlito) verschrikkelijk hard mis. En ik zou er nu alles voor doen om gewoon 1 avondje naar België te kunnen komen, en dan direct weer vertrekken.
Dus toen Leonardo en Murilo me gisterenavond belden om te vragen of ik iets wou gaan eten met hun, was ik echt superblij. Dus rap bellen naar de mama (want ik was alleen thuis) en ik mocht vertrekken. Het was de eerste keer dat ik ’s avonds wegging met vrienden, en ik heb er echt van genoten. We zijn naar een bar geweest en hebben Esfinhas gegeten. Eigenlijk een soort van kleine pizza’s, maar dan met een ander deeg. Ik heb daar ook een flesje bier besteld (1l), en het plan was om het te delen met Leo en Murilo, maar de obers dachten daar dus anders over. Ik was namelijk de enige die 18 was, en die mocht drinken. Geen nood mama/papa, ik heb die fles niet helemaal alleen opgedronken, ook al scheelt het niet veel. Af en toe hebben ze toch eens van mijn glas gedronken, als er niemand in de buurt was. Ik wist echt niet dat dit hier zo grondig gecontroleerd wordt. Ik dacht dus dat ik behoorlijk zat ging zijn, omdat ik al bijna een anderhalve maand geen alcohol meer heb gezien, en ik toch wel 0,8 liter op had, maar dat bier is hier echt niet sterk (als je het eigenlijk bier kan noemen). Na iets langer dan een uurtje was ik alweer thuis, maar dat kon me nu echt niet schelen. Ik was al blij dat ik eens weg ben geweest. En volgens Leo en Murilo wordt dit een wekelijkse traditie :D
Vandaag ging ik normaal met klasgenoten naar het strand, want Flavia was jarig vandaag, maar het weer moest een spelbreker zijn. Als het morgen beter weer is, gaan we dan, anders wordt het volgend weekend.
Het is wel jammer dat het niet doorging, want ik denk echt dat het een oppepper ging zijn, en dat ik van mijn dip verlost ging zijn, maar nu blijf ik er iets langer mee sukkelen. Maar ik zal er wel rap genoeg van verlost zijn. De berichtjes die ik nu krijg zijn zalig om te lezen, en helpen echt. Vooral dan het mooie filmpje van Griet! Ik miste echt haar zangtalent, jammer genoeg heb ik niet de permissie om het te publiceren, dus zal ik er eeuwig alleen van genieten ;D Het is wel raar hoe ik nu plots mensen hoor die ik anderhalve maand niet heb gehoord, gewoon omdat ik op fb gezegd heb dat ik in de put zit. Ik ben wel blij van ze te horen, maar ik zou ook af en toe iets van hun willen horen, als ik in een positieve stemming ben.
Tot binnenkort
Tchau
Charlotte
donderdag 16 september 2010
Kort weetje
Voor de mensen die iets meer willen weten over Brazilië.
Op canvas heb je de donderdagavond 'beginners voor Brazilië', blijkbaar behoorlijk interessant.
Beijos
Charlotte
(beter Celien :D)
Op canvas heb je de donderdagavond 'beginners voor Brazilië', blijkbaar behoorlijk interessant.
Beijos
Charlotte
(beter Celien :D)
woensdag 15 september 2010
Domme weetjes
Elke keer als er mij hier weer iets opvalt in Brazilië, denk ik, dit moet ik zeker in mijn blog zetten, maar het komt er natuurlijk nooit van. Dus heb ik besloten om eens een bericht met alleen maar domme weetjes te plaatsen. En ik zal er waarschijnlijk weer een hoop vergeten, maar ik zal af en toe een nieuwe ‘domme weetjes’ publiceren.
· De eerste keer dat ik de mensen hier zag bellen, dacht ik gewoon dat het de mode was. Mensen roepen in hun gsm, en het antwoord is ook altijd voor de hele omgeving te horen. Maar ik heb nu toch al een paar weken door, dat er hier een soort van walkie-talkie (of hoe dat ook geschreven wordt) in de gsm is gebouwd. Zo kan je naar 1 of 2 vastgelegde nummers gratis ‘bellen’. Ik weet eigenlijk nog altijd niet hoe het precies zit, maar dat interesseert mij ook niet echt.
· Hier in school is het ook normaal dat je tijdens de pauze (ik heb er twee) iets koopt in de shop. Ze verkopen er snacks (Bauru, maravelha, coixinho, pastel …), allemaal behoorlijk vettig. En echt iedereen eet dit hier elke dag, ik snap niet hoe sommige meisjes hier graatmager blijven. Ik kan het me zelf niet voorstellen om die dingen om tien uur te eten, voor mij is dit een soort van middagmaal. Ik hou het dan maar bij een ‘gewone koek’.
· Die ‘gewone koek’ is hier eigenlijk ook niet echt gewoon. Het is behoorlijk moeilijk om normale koeken te vinden, zoals in België. De smaken van de koeken zijn nogal raar. Je kan er kopen met pizzasmaak, of met kaassmaak. Fruitige smaken kennen ze hier niet, als je gelukt hebt kan je soms ‘original’ vinden, maar dat is dan ook behoorlijk droog.
· Elke keer als ik hier op straat loopt, wordt er naar mij geroepen. Ondertussen ben ik dat al gewoon, en negeer ik dat gewoon. Maar ik heb achter al die weken eindelijk door wat ze roepen. Ik dacht dat ze gewoon Ôla! Of zoiets riepen, maar eigenlijk was het dus ‘loira’ = blond. Er lopen hier nochtans genoeg blonde mensen rond (ook al is het allemaal fake), ik vraag me dus echt af hoe ze van zo ver kunnen zien dat het bij mij niet fake is.
· In het Portugees moet je soms echt opletten met je uitspraak, en het leggen van klemtonen. Want coco (met ergens een paar accenten) betekend namelijk twee dingen. Het kan kokos beteken, maar het kan ook kaka betekenen (er is een verschil in schrijfwijze, qua accenten) Dus voor het ogenblik laat ik nog altijd mijn mama kokos bestellen, tot ik zeker weet hoe ik het moet uitspreken.
· Ze hebben hier ook een raar formaat van flesjes. In plaats van de gewone inhouden te hebben (500ml, 1.5l …) werken ze hier met 290ml, 600ml, 3.3l … Jip inderdaad, ze hebben hier reuze grote flessen frisdrank. Brazilië is dan ook een ‘family country’, waardoor ze hier alles in megaformaat hebben (dat is toch hun uitleg). En probeer maar eens een glas guaranna uit te gieten met zo’n fles, dat lukt mij dus niet zonder te morsen.
· Het zijn hier ook verkiezingen op 3 oktober, en je kan dit echt overal zien. De straten staan vol met affiches, de pauzes hier bestaan uit promotiefilmpjes van politici, er rijden auto’s rond met luidsprekers op hun dak, je ziet hier (letterlijk) 100den mensen met grote vlaggen zwaaien langs de straten, om de aandacht te trekken… Echt niet normaal!
· De promotiefilmpjes zijn hier dan ook nog eens hilarisch. Als je het niet zou weten, zou je zelf niet denken dat het voor de politiek is. Voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=HK4p35wYgXI Elke keer je dat hoort, blijft dit echt eeuwig in je kop zitten, verschrikkelijk. Ik ken dat de mensen hier stemmen op het meest opvallende filmpje, en niet op de beste politicus. Vooral de armeren, die de verkiezingen niet echt kunnen volgen. Want ook in Brazilië ben je verplicht om te stemmen van je 18, je mag beginnen stemmen op je 16de.
· De laatste week vragen er nogal veel mensen aan mij wat ‘Moa ven toh’ wil zeggen. (Voor de mensen die niet zouden weten waarom, de AFS-pull van Midwest heeft als achterkant ‘Moa ven toh’) Dat is dus onmogelijk uit te leggen, en ze blijven het maar vragen. Dank u wel ontwerper!
· Het is hier dus ook de gewoonte om, zonder te vragen, in andermans schooltas, pennenzak … te zitten. En ik vind dat dus hatelijk, vooral omdat er een paar persoonlijke spullen in mijn schooltas zitten, of in mijn schrift, dat ik echt niet stuk/kwijt wil. (Souvenirtjes/cadeautjes/kaartjes vanuit België) En je moet ook elke keer na kijken of alles nog steeds in uw etui zit, want ze durven er ook wel iets uitnemen, zonder het terug te geven.
· Ik heb hier dus ook een schrift moeten kopen, om notities te kunnen nemen in klas. En het is dus onmogelijk om een gewoon neutraal schrift te kopen. Ofwel staat het vol met hartjes/vloemetjes/tekenfiguren (in het roze), ofwel vind je pokémonschriften, schriften met auto’s, dinosaurussen… voor de jongens. Daarom dat mijn letters ook op zo’n mooi papier geschreven zijn, want een cursusblok kennen ze hier ook niet.
· …
Ik weet dat er nog verschrikkelijk veel ‘domme weetjes’ zijn, maar op dit ogenblik kan ik op niets meer komen. Jullie horen binnenkort nog iets van mij, want er is weer vanalles gebeurd.
· De eerste keer dat ik de mensen hier zag bellen, dacht ik gewoon dat het de mode was. Mensen roepen in hun gsm, en het antwoord is ook altijd voor de hele omgeving te horen. Maar ik heb nu toch al een paar weken door, dat er hier een soort van walkie-talkie (of hoe dat ook geschreven wordt) in de gsm is gebouwd. Zo kan je naar 1 of 2 vastgelegde nummers gratis ‘bellen’. Ik weet eigenlijk nog altijd niet hoe het precies zit, maar dat interesseert mij ook niet echt.
· Hier in school is het ook normaal dat je tijdens de pauze (ik heb er twee) iets koopt in de shop. Ze verkopen er snacks (Bauru, maravelha, coixinho, pastel …), allemaal behoorlijk vettig. En echt iedereen eet dit hier elke dag, ik snap niet hoe sommige meisjes hier graatmager blijven. Ik kan het me zelf niet voorstellen om die dingen om tien uur te eten, voor mij is dit een soort van middagmaal. Ik hou het dan maar bij een ‘gewone koek’.
· Die ‘gewone koek’ is hier eigenlijk ook niet echt gewoon. Het is behoorlijk moeilijk om normale koeken te vinden, zoals in België. De smaken van de koeken zijn nogal raar. Je kan er kopen met pizzasmaak, of met kaassmaak. Fruitige smaken kennen ze hier niet, als je gelukt hebt kan je soms ‘original’ vinden, maar dat is dan ook behoorlijk droog.
· Elke keer als ik hier op straat loopt, wordt er naar mij geroepen. Ondertussen ben ik dat al gewoon, en negeer ik dat gewoon. Maar ik heb achter al die weken eindelijk door wat ze roepen. Ik dacht dat ze gewoon Ôla! Of zoiets riepen, maar eigenlijk was het dus ‘loira’ = blond. Er lopen hier nochtans genoeg blonde mensen rond (ook al is het allemaal fake), ik vraag me dus echt af hoe ze van zo ver kunnen zien dat het bij mij niet fake is.
· In het Portugees moet je soms echt opletten met je uitspraak, en het leggen van klemtonen. Want coco (met ergens een paar accenten) betekend namelijk twee dingen. Het kan kokos beteken, maar het kan ook kaka betekenen (er is een verschil in schrijfwijze, qua accenten) Dus voor het ogenblik laat ik nog altijd mijn mama kokos bestellen, tot ik zeker weet hoe ik het moet uitspreken.
· Ze hebben hier ook een raar formaat van flesjes. In plaats van de gewone inhouden te hebben (500ml, 1.5l …) werken ze hier met 290ml, 600ml, 3.3l … Jip inderdaad, ze hebben hier reuze grote flessen frisdrank. Brazilië is dan ook een ‘family country’, waardoor ze hier alles in megaformaat hebben (dat is toch hun uitleg). En probeer maar eens een glas guaranna uit te gieten met zo’n fles, dat lukt mij dus niet zonder te morsen.
· Het zijn hier ook verkiezingen op 3 oktober, en je kan dit echt overal zien. De straten staan vol met affiches, de pauzes hier bestaan uit promotiefilmpjes van politici, er rijden auto’s rond met luidsprekers op hun dak, je ziet hier (letterlijk) 100den mensen met grote vlaggen zwaaien langs de straten, om de aandacht te trekken… Echt niet normaal!
· De promotiefilmpjes zijn hier dan ook nog eens hilarisch. Als je het niet zou weten, zou je zelf niet denken dat het voor de politiek is. Voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=HK4p35wYgXI Elke keer je dat hoort, blijft dit echt eeuwig in je kop zitten, verschrikkelijk. Ik ken dat de mensen hier stemmen op het meest opvallende filmpje, en niet op de beste politicus. Vooral de armeren, die de verkiezingen niet echt kunnen volgen. Want ook in Brazilië ben je verplicht om te stemmen van je 18, je mag beginnen stemmen op je 16de.
· De laatste week vragen er nogal veel mensen aan mij wat ‘Moa ven toh’ wil zeggen. (Voor de mensen die niet zouden weten waarom, de AFS-pull van Midwest heeft als achterkant ‘Moa ven toh’) Dat is dus onmogelijk uit te leggen, en ze blijven het maar vragen. Dank u wel ontwerper!
· Het is hier dus ook de gewoonte om, zonder te vragen, in andermans schooltas, pennenzak … te zitten. En ik vind dat dus hatelijk, vooral omdat er een paar persoonlijke spullen in mijn schooltas zitten, of in mijn schrift, dat ik echt niet stuk/kwijt wil. (Souvenirtjes/cadeautjes/kaartjes vanuit België) En je moet ook elke keer na kijken of alles nog steeds in uw etui zit, want ze durven er ook wel iets uitnemen, zonder het terug te geven.
· Ik heb hier dus ook een schrift moeten kopen, om notities te kunnen nemen in klas. En het is dus onmogelijk om een gewoon neutraal schrift te kopen. Ofwel staat het vol met hartjes/vloemetjes/tekenfiguren (in het roze), ofwel vind je pokémonschriften, schriften met auto’s, dinosaurussen… voor de jongens. Daarom dat mijn letters ook op zo’n mooi papier geschreven zijn, want een cursusblok kennen ze hier ook niet.
· …
Ik weet dat er nog verschrikkelijk veel ‘domme weetjes’ zijn, maar op dit ogenblik kan ik op niets meer komen. Jullie horen binnenkort nog iets van mij, want er is weer vanalles gebeurd.
Ik heb juist ontdekt dat ik Statistieken kan bekijken hier op mijn blog. Ik weet dus hoeveel mensen mijn blog lezen, en dat zijn er verschrikkelijk veel. Ik kan zelf zien vanuit welk land, en heb een paar rare ontdekkingen gedaan:
- In Nederland (wrs Adler), Canada, Verenigde Staten, Oostenrijk, Colombia en China wordt mijn blog ook gevolgd. Dat is natuurlijk tof om te zien, maar ik ben eigenlijk wel redelijk nieuwsgierig naar wie dit leest. Dus reageren op mijn blog mag altijd!
woensdag 8 september 2010
cultuurweek
Oi!
Nu wordt het tijd voor een iets serieuzer bericht, met deftige info.
Ondertussen zit ik al in het midden van mijn cultuurweek, en heb ik al vier theaters, 1 film, een museum en een tempel achter de rug (info volgt straks), en er volgen nog minstens twee theaters.
Hier in Santos is het dus een theaterfestival, Mirada, waardoor we dus heel goedkoop naar theater kunnen gaan. Ik betaal hier bijvoorbeeld maar 5reais (= 2,23 euro), de rest van de familie moet maar de helft betalen. Er zijn internationale en nationale theatergroepen, maar mijn mama is enkel geïnteresseerd in het buitenland. Ondertussen ben ik al naar 1 Mexicaans, een Spaans en twee Argentijnse theaterstukken geweest. Er volgt nog eentje uit Bolivië en nog eentje uit Colombia.
Over het Mexicaanse theater heb je al de uitleg gehad, en die was niet zo positief. Het Spaanse theater vond ik wel super. ‘El Foc del Mar’ do ‘Xarxa Teatre’ Dit was in openlucht, en het was eigenlijk vooral spektakel. Eerst liepen de acteurs (verkleed in een spookachtig wit kleed, met vanalles opgeschilderd) rond in het publiek, er werd muziek gespeeld en er kwam ‘vuurwerk’ aan te pas. Toen ze eindelijk, na drie kwartier, het podium opkwamen stelden ze, al dansend, een standbeeld in elkaar, echt mooi en kleurrijk. En als kers op de taart, schoot er vuur uit de constructie, en uiteindelijk lieten ze het beeld afbranden. Er zit waarschijnlijk betekenis achter deze actie, maar die ken ik niet. Het was gewoon heel tof om naar die dansen te kijken, en om de muziek te horen en de sfeer in het publiek was zeker oké. De helft van de mensen stond mee te dansen. (Er staat een filmpje op fb, en er zijn ook wat foto’s te zien)
Dan zijn we zondagochtend vertrokken naar São Paulo, ik had geen idee waarom we naar SP gingen. Ik dacht dat het theater daar te doen was, maar dit was dus niet het geval. We zijn met vrienden van hun naar het Museu de Lingua Portuguesa geweest, echt practig! Ik heb vooral genoten van de tijdelijke tentoonstelling over Fernando Pessoa, één van de belangrijkste dichters in de Portugese literatuur. Een dichter met heel wat heteroniemen. Na de tijdelijke tentoonstelling hadden we dan een film over de ontwikkeling van de taal, en het Portugees. En daarna een soort compilatie van belangrijke gedichten en quotes van Portugese dichters. Daarna gingen we in het museum zelf, en kon ik daar een beetje kijken naar de ontwikkeling van het Europees Portugees naar het Braziliaans Portugees.
Daarna zijn we iets gaan eten in een Mongools restaurant, en dan zijn we nog naar de boeddhistische tempel, Templo zu Lai. Echt heel mooi, en je zou echt vergeten dat je in Brazilië zit. Daar heb ik Boeddha bedankt voor alles in de wereld (met de bijhorende bewegingen en wierook) en heb ik een wens mogen doen. Daar heb ik ook nog een papiertje gekregen met een weetje over mezelf, jammer genoeg is het in een onverstaanbare taal.
Dan ging het vliegensvlug richting Santos, om nog op tijd te zijn voor ‘Mujeres Terribles’ door Marta Bianchi en Noemi Frenkel. Dit was het eerste Argentijns theater, en daar heb ik toch wel van genoten. Het was een dialoog tussen twee vrouwen, en ze annaliseerden brieven. Het was wel behoorlijk moeilijk om alles te volgen, want soms liep alles door elkaar, maar ik ben ervan overtuigd dat ik alles toch begrepen heb.
Gisterenavond zijn we dan naar ‘Espia a una mujer que se mata’ geweest, en dit was dus afschuwelijk! Waarschijnlijk omdat ik er niets van verstond, en het één en al chaos was. Iedereen zat maar te roepen op elkaar, en de Braziliaanse ondertiteling strookte ook niet echt met wat er aan de hand was. Mijn hoofd stond al op ontploffen, en zij hebben het alleen maar erger gemaakt.
Daarna zijn we wel naar een heel goede Italiaan geweest, en daar heb ik kunnen genieten van een overheerlijke pizza (de lekkerste die ik al gegeten heb, en ondertussen zit ik zeker al aan pizza 10 hier in Brazilië), samen met een glaasje rode wijn (Argentijnse Malbec)
Toen ik thuiskwam ging ik normaal mijn blog schrijven, maar ik zag me er geen doen meer aan, dus heb ik maar gewacht tegen vandaag. Ik heb dan maar naar de match Stosur-Clijsters gekeken, en heb me weer veel te veel ingeleefd. De familie hier verklaart mij zot voor het ogenblik. Het positieve aan het uurverschil is dat ik hier de avondmatchen kan bekijken, wanneer jullie ondertussen al lang in jullie bedje zitten. En ik heb dus kunnen zien hoe Clijsters met veel moeite heeft kunnen winnen. De Braziliaanse commentaar is eigenlijk wel grappig om te horen,want ze zijn vol lof over Clijsters. Zelf in andere tennismatchen zijn ze heeltijd bezig over Clijsters en Jada.
Vanaf morgen zijn mijn vrije dagen achter de rug, en moet ik weer naar school. Ik krijg dan waarschijnlijk ook mijn punten terug, dus we zullen dan zien hoe zwaar ik gebuisd ben voor mijn vakjes.
Miet, Michèle en Olivier: PROFICIAT!!!! Jullie gaan super dokters worden!
Kymentie en Lien: Kvind het echt jammer voor jullie, want jullie hebben er alleszins tijd genoeg ingestoken.
@ Miet: Ik heb je nu op alle mogelijke manieren geproficiateerd :D In levende lijve zal het wat moeilijk zijn. Maar volgend jaar in juli zal ik je persoonlijk proficiat wensen omdat je er in 1e zit door zal zijn!
Tchau
Nu wordt het tijd voor een iets serieuzer bericht, met deftige info.
Ondertussen zit ik al in het midden van mijn cultuurweek, en heb ik al vier theaters, 1 film, een museum en een tempel achter de rug (info volgt straks), en er volgen nog minstens twee theaters.
Hier in Santos is het dus een theaterfestival, Mirada, waardoor we dus heel goedkoop naar theater kunnen gaan. Ik betaal hier bijvoorbeeld maar 5reais (= 2,23 euro), de rest van de familie moet maar de helft betalen. Er zijn internationale en nationale theatergroepen, maar mijn mama is enkel geïnteresseerd in het buitenland. Ondertussen ben ik al naar 1 Mexicaans, een Spaans en twee Argentijnse theaterstukken geweest. Er volgt nog eentje uit Bolivië en nog eentje uit Colombia.
Over het Mexicaanse theater heb je al de uitleg gehad, en die was niet zo positief. Het Spaanse theater vond ik wel super. ‘El Foc del Mar’ do ‘Xarxa Teatre’ Dit was in openlucht, en het was eigenlijk vooral spektakel. Eerst liepen de acteurs (verkleed in een spookachtig wit kleed, met vanalles opgeschilderd) rond in het publiek, er werd muziek gespeeld en er kwam ‘vuurwerk’ aan te pas. Toen ze eindelijk, na drie kwartier, het podium opkwamen stelden ze, al dansend, een standbeeld in elkaar, echt mooi en kleurrijk. En als kers op de taart, schoot er vuur uit de constructie, en uiteindelijk lieten ze het beeld afbranden. Er zit waarschijnlijk betekenis achter deze actie, maar die ken ik niet. Het was gewoon heel tof om naar die dansen te kijken, en om de muziek te horen en de sfeer in het publiek was zeker oké. De helft van de mensen stond mee te dansen. (Er staat een filmpje op fb, en er zijn ook wat foto’s te zien)
Dan zijn we zondagochtend vertrokken naar São Paulo, ik had geen idee waarom we naar SP gingen. Ik dacht dat het theater daar te doen was, maar dit was dus niet het geval. We zijn met vrienden van hun naar het Museu de Lingua Portuguesa geweest, echt practig! Ik heb vooral genoten van de tijdelijke tentoonstelling over Fernando Pessoa, één van de belangrijkste dichters in de Portugese literatuur. Een dichter met heel wat heteroniemen. Na de tijdelijke tentoonstelling hadden we dan een film over de ontwikkeling van de taal, en het Portugees. En daarna een soort compilatie van belangrijke gedichten en quotes van Portugese dichters. Daarna gingen we in het museum zelf, en kon ik daar een beetje kijken naar de ontwikkeling van het Europees Portugees naar het Braziliaans Portugees.
Daarna zijn we iets gaan eten in een Mongools restaurant, en dan zijn we nog naar de boeddhistische tempel, Templo zu Lai. Echt heel mooi, en je zou echt vergeten dat je in Brazilië zit. Daar heb ik Boeddha bedankt voor alles in de wereld (met de bijhorende bewegingen en wierook) en heb ik een wens mogen doen. Daar heb ik ook nog een papiertje gekregen met een weetje over mezelf, jammer genoeg is het in een onverstaanbare taal.
Dan ging het vliegensvlug richting Santos, om nog op tijd te zijn voor ‘Mujeres Terribles’ door Marta Bianchi en Noemi Frenkel. Dit was het eerste Argentijns theater, en daar heb ik toch wel van genoten. Het was een dialoog tussen twee vrouwen, en ze annaliseerden brieven. Het was wel behoorlijk moeilijk om alles te volgen, want soms liep alles door elkaar, maar ik ben ervan overtuigd dat ik alles toch begrepen heb.
Gisterenavond zijn we dan naar ‘Espia a una mujer que se mata’ geweest, en dit was dus afschuwelijk! Waarschijnlijk omdat ik er niets van verstond, en het één en al chaos was. Iedereen zat maar te roepen op elkaar, en de Braziliaanse ondertiteling strookte ook niet echt met wat er aan de hand was. Mijn hoofd stond al op ontploffen, en zij hebben het alleen maar erger gemaakt.
Daarna zijn we wel naar een heel goede Italiaan geweest, en daar heb ik kunnen genieten van een overheerlijke pizza (de lekkerste die ik al gegeten heb, en ondertussen zit ik zeker al aan pizza 10 hier in Brazilië), samen met een glaasje rode wijn (Argentijnse Malbec)
Toen ik thuiskwam ging ik normaal mijn blog schrijven, maar ik zag me er geen doen meer aan, dus heb ik maar gewacht tegen vandaag. Ik heb dan maar naar de match Stosur-Clijsters gekeken, en heb me weer veel te veel ingeleefd. De familie hier verklaart mij zot voor het ogenblik. Het positieve aan het uurverschil is dat ik hier de avondmatchen kan bekijken, wanneer jullie ondertussen al lang in jullie bedje zitten. En ik heb dus kunnen zien hoe Clijsters met veel moeite heeft kunnen winnen. De Braziliaanse commentaar is eigenlijk wel grappig om te horen,want ze zijn vol lof over Clijsters. Zelf in andere tennismatchen zijn ze heeltijd bezig over Clijsters en Jada.
Vanaf morgen zijn mijn vrije dagen achter de rug, en moet ik weer naar school. Ik krijg dan waarschijnlijk ook mijn punten terug, dus we zullen dan zien hoe zwaar ik gebuisd ben voor mijn vakjes.
Miet, Michèle en Olivier: PROFICIAT!!!! Jullie gaan super dokters worden!
Kymentie en Lien: Kvind het echt jammer voor jullie, want jullie hebben er alleszins tijd genoeg ingestoken.
@ Miet: Ik heb je nu op alle mogelijke manieren geproficiateerd :D In levende lijve zal het wat moeilijk zijn. Maar volgend jaar in juli zal ik je persoonlijk proficiat wensen omdat je er in 1e zit door zal zijn!
Tchau
Ode aan Maxime!
Mijn leven in Brasil is wat minder saai
Al dit heb ik te danken aan Maxime
X is de persoon die mijn sleutel heeft
Ik moet te weten komen wie dit precies is
Maar daarvoor moet ik opdrachten zien te vervullen
En wie anders dan de Ambitieuze spinaap is mijn opdrachtgever?
Vele opdrachten zal ik dit jaar ontvangen
Allemaal even hilarisch
Niemand begrijpt waar hij de inspiratie blijft halen
Spijtig genoeg zijn ze ook niet altijd even haalbaar
Tijs bijvoorbeeld heb ik niet kunnen bereiken
Een schildpad banaan eten geven is dan weer iets makkelijker
En dit bewijzen via foto’s is geen probleem
Lady Gaga immiteren zal me ook wel lukken
Alleen moet ik wel nog een Alejandro, Roberto en Fernando vinden.
Nee, ik zal niet opgeven!
Tegen drie juli weet ik wie mijn sleutels heeft!
Zoals je misschien al kon merken uit dit mislukte Achrosticon, zal ik van Maxime dit jaar verschillende opdrachten krijgen.
Elke keer als ik een opdracht tot een goed einde breng, krijg ik een tip over de persoon wie mijn sleutels bezit. Maxime heeft namelijk een paar weken voor mijn vertrek mijn sleutels weten te bemachtigen, het was een soort wraakactie.
Hoewel ik niet echt geloof dat mijn sleutels nog niet terecht zijn, anders zou ik al lang een boze mail van de papa hebben gekregen, vind ik het wel tof dat ik deze opdrachten krijg.
Dus dank u Maxime!
(Tevreden? Verdien ik nu geen extra tip in mijn mailbox?)
Al dit heb ik te danken aan Maxime
X is de persoon die mijn sleutel heeft
Ik moet te weten komen wie dit precies is
Maar daarvoor moet ik opdrachten zien te vervullen
En wie anders dan de Ambitieuze spinaap is mijn opdrachtgever?
Vele opdrachten zal ik dit jaar ontvangen
Allemaal even hilarisch
Niemand begrijpt waar hij de inspiratie blijft halen
Spijtig genoeg zijn ze ook niet altijd even haalbaar
Tijs bijvoorbeeld heb ik niet kunnen bereiken
Een schildpad banaan eten geven is dan weer iets makkelijker
En dit bewijzen via foto’s is geen probleem
Lady Gaga immiteren zal me ook wel lukken
Alleen moet ik wel nog een Alejandro, Roberto en Fernando vinden.
Nee, ik zal niet opgeven!
Tegen drie juli weet ik wie mijn sleutels heeft!
Zoals je misschien al kon merken uit dit mislukte Achrosticon, zal ik van Maxime dit jaar verschillende opdrachten krijgen.
Elke keer als ik een opdracht tot een goed einde breng, krijg ik een tip over de persoon wie mijn sleutels bezit. Maxime heeft namelijk een paar weken voor mijn vertrek mijn sleutels weten te bemachtigen, het was een soort wraakactie.
Hoewel ik niet echt geloof dat mijn sleutels nog niet terecht zijn, anders zou ik al lang een boze mail van de papa hebben gekregen, vind ik het wel tof dat ik deze opdrachten krijg.
Dus dank u Maxime!
(Tevreden? Verdien ik nu geen extra tip in mijn mailbox?)
zaterdag 4 september 2010
Examenweek
Oi!
Eerst wil ik mij verontschuldigen voor alle dt-fouten, die/dat-fouten en andere tikfouten. Alleen in mijn vorig klein berichtje kan je ze allemaal terugvinden :s
Ik probeer zo goed mogelijk in het Nederlands te schrijven, maar dat is af en toe wel lastig. Het belangrijkste is dat jullie begrijpen wat ik wil vertellen.
Deze week was dus mijn examenweek, en dat is toch voor de helft goed verlopen. Wiskunde, chemie, fysica, Engels, literatuur en Biologie zijn goed gegaan. Portugees, sociologie, aardrijkskunde, geschiedenis en filosofie waren een ramp! Ze geven je zo een moeilijke vragen en teksten, dat mijn woordenboek zelf de vertaling van al die woorden niet weet, dan is het ook behoorlijk moeilijk om ze te beantwoorden :D Maar eigenlijk doen mijn punten er niet echt toe, aangezien ik deze examens vrijwillig gemaakt heb.
Voor de rest was mijn schoolweek wel behoorlijk saai, want de eerste twee lesuren hadden we geen school. Ik kon niets anders dan zo vroeg komen, want ik kon niet zonder schoolbus op school geraken. Maar we waren met een stuk of drie in onze klas die met hetzelfde probleem zaten. Ik heb me af en toe kunnen bezig houden met Bolinho en Flávia wat uitleg te geven, genetica is toch niet echt hun ding, en kansrekenen al helemaal niet. Anders heb ik me beziggehouden met wat brieven te schrijven, dus misschien vind je binnen een week of drie wel een brief in je postbus. Normaal duurt het maar 10 werkdagen, om de brieven in België te krijgen, maar met al de feestdagen nu, kan dat iets langer duren.
De mensen in mijn school hebben ook kennis gemaakt met ‘het boek’, en ze waren er allemaal laaiend enthousiast over en ook een beetje jaloers dat zij niet zoiets hadden. Voor de mensen die niet weten wat ‘het boek’ is: Heline, Celien, Romanie, Lies, Rilana, Steffi, Melisa, Lien, Kymentie en Miet hebben een soort van Bijbel gemaakt met verschillende weetjes over Brazilië (vb: de hotties, Rio, drank en eten, dieren …), persoonlijke berichten, herinneringen, bezighouding (sudoku, zweedse puzzels, rebus, …), verjaardagen, adressen en een hele hoop foto’s! Echt super, elke keer dat ik het opnieuw lees, lig ik nog steeds plat van het lachen :D Iedereen vraagt zich hier af, hoe lang jullie daar aan bezig zijn geweest, en eigenlijk zou ik dat ook wel eens willen weten :D Dus nog eens, BEDANKT!!!!
Ik had gehoopt dat de Stromae-hype rap ging verdwijnen, maar dit is dus niet het geval, ze blijven er elke dag te veel naar luisteren. Ik kan het gewoon niet meer verdragen! Maar ondertussen is het niet alleen Stromae, ook Das Pop en Mumford & Sons werd al behoorlijk vaak gedownload. Die groepen mogen dus behoorlijk blij zijn, want ik zorg hier voor gratis reclame :D
Gisteren ben ik samen met mijn mama naar een Mexicaans theater geweest, “De Monstruos y Prodigios – La História de los Castrati” van Quem são os bárbaros? Niet dat ik er veel van verstond, want het was in het Spaans, we hadden wel Portugese ondertiteling, maar die was meestal niet zichtbaar :S In het begin was het dus behoorlijk saai, maar naar het einde kon je niet anders dan kijken. Wat een chaos! Eerst werd er een kanon afgeschoten, ik vraag me nog altijd af hoe het mogelijk is dat er daar niemand in het publiek een hartinfarct heeft gekregen. Daarna begonnen ze allemaal door elkaar te zingen, met een mengeling van alle liedjes dat je je kan voorstellen. Plots stond er iemand in het publiek op en begon echt te roepen tegen de acteurs, en toen ontstond een discussie, en ik heb ook mijn eerste foodfight meegemaakt, gelukkig zat ik hoog genoeg in het publiek en heb ik zelf geen eten op mij gekregen. Het was dus absoluut mijn favoriete stuk niet, maar dit heb ik dan ook weer meegemaakt.
Vanochtend ben ik dan met mijn mama naar de film geweest, Nosso Lar, echt een sublieme film! Ik had het verhaal op voorhand wat opgezocht, zodat ik er iets van zou kunnen verstaan en dit ging idd beter. Ik verstond bijna alles, dus ik was behoorlijk trots op mezelf :DDe filmmuziek was echt super, vooral piano en de overgangen van de verschillende scènes zat ook heel goed in mekaar. Ik heb echt nog nooit zo genoten van een film, alhoewel ik er hier genoeg te zien krijg.
Vanavond ga ik nog naar een ander theater, deze keer is het Boliviaans en de rest van de week staan er mij nog twee andere te wachten. Ik hou jullie zeker nog op de hoogte van deze stukken, ik hoop dat ze iets beter zijn.
Dan nog iets vertellen over mijn surflessen van deze week. En die waren behoorlijk pijnlijk, en lastig. Woensdag is er niets misgelopen, en heb ik een hele goeie golf gepakt. Ik stond echt megalang recht, ik (en de andere mensen) konden het echt niet geloven ;D Donderdag had ik privéles want Veera en Júlia konden niet komen. Dus het was echt een uur aan een stuk heeltijd peddelen, rechtstaan, vallen. Peddelen, merken dat het toch geen goeie golf was, dus opnieuw peddelen… En ik heb dan ook nog een surfbord tegen mijn hoofd gekregen, waardoor ik nu met een ei op mijn hoofd zit :D Gelukkig doet het wel geen zeer, en heb ik nergens last van. Ook heb ik een massa’s grote blauwe plek op mijn been, maar geen idee hoe dat komt.En vrijdag heeft de surfleerkracht besloten om een heel uur te peddelen :S Zo diep mogelijk in de zee, draaien rond hem, en weer helemaal terug naar het strand peddelen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Ik voelde mijn armen niet meer!
Gisteren heb ik me ook bezig gehouden met mijn kast eens op orde te zetten, want dit was wel nodig. En ik heb me ook een doos aangeschaft om al mijn herinneringen van Brazilië in te steken (cinematickets, plannetjes van steden, en nog andere brol :D)
Tchau
Muitos Beijos
Charlotte
Eerst wil ik mij verontschuldigen voor alle dt-fouten, die/dat-fouten en andere tikfouten. Alleen in mijn vorig klein berichtje kan je ze allemaal terugvinden :s
Ik probeer zo goed mogelijk in het Nederlands te schrijven, maar dat is af en toe wel lastig. Het belangrijkste is dat jullie begrijpen wat ik wil vertellen.
Deze week was dus mijn examenweek, en dat is toch voor de helft goed verlopen. Wiskunde, chemie, fysica, Engels, literatuur en Biologie zijn goed gegaan. Portugees, sociologie, aardrijkskunde, geschiedenis en filosofie waren een ramp! Ze geven je zo een moeilijke vragen en teksten, dat mijn woordenboek zelf de vertaling van al die woorden niet weet, dan is het ook behoorlijk moeilijk om ze te beantwoorden :D Maar eigenlijk doen mijn punten er niet echt toe, aangezien ik deze examens vrijwillig gemaakt heb.
Voor de rest was mijn schoolweek wel behoorlijk saai, want de eerste twee lesuren hadden we geen school. Ik kon niets anders dan zo vroeg komen, want ik kon niet zonder schoolbus op school geraken. Maar we waren met een stuk of drie in onze klas die met hetzelfde probleem zaten. Ik heb me af en toe kunnen bezig houden met Bolinho en Flávia wat uitleg te geven, genetica is toch niet echt hun ding, en kansrekenen al helemaal niet. Anders heb ik me beziggehouden met wat brieven te schrijven, dus misschien vind je binnen een week of drie wel een brief in je postbus. Normaal duurt het maar 10 werkdagen, om de brieven in België te krijgen, maar met al de feestdagen nu, kan dat iets langer duren.
De mensen in mijn school hebben ook kennis gemaakt met ‘het boek’, en ze waren er allemaal laaiend enthousiast over en ook een beetje jaloers dat zij niet zoiets hadden. Voor de mensen die niet weten wat ‘het boek’ is: Heline, Celien, Romanie, Lies, Rilana, Steffi, Melisa, Lien, Kymentie en Miet hebben een soort van Bijbel gemaakt met verschillende weetjes over Brazilië (vb: de hotties, Rio, drank en eten, dieren …), persoonlijke berichten, herinneringen, bezighouding (sudoku, zweedse puzzels, rebus, …), verjaardagen, adressen en een hele hoop foto’s! Echt super, elke keer dat ik het opnieuw lees, lig ik nog steeds plat van het lachen :D Iedereen vraagt zich hier af, hoe lang jullie daar aan bezig zijn geweest, en eigenlijk zou ik dat ook wel eens willen weten :D Dus nog eens, BEDANKT!!!!
Ik had gehoopt dat de Stromae-hype rap ging verdwijnen, maar dit is dus niet het geval, ze blijven er elke dag te veel naar luisteren. Ik kan het gewoon niet meer verdragen! Maar ondertussen is het niet alleen Stromae, ook Das Pop en Mumford & Sons werd al behoorlijk vaak gedownload. Die groepen mogen dus behoorlijk blij zijn, want ik zorg hier voor gratis reclame :D
Gisteren ben ik samen met mijn mama naar een Mexicaans theater geweest, “De Monstruos y Prodigios – La História de los Castrati” van Quem são os bárbaros? Niet dat ik er veel van verstond, want het was in het Spaans, we hadden wel Portugese ondertiteling, maar die was meestal niet zichtbaar :S In het begin was het dus behoorlijk saai, maar naar het einde kon je niet anders dan kijken. Wat een chaos! Eerst werd er een kanon afgeschoten, ik vraag me nog altijd af hoe het mogelijk is dat er daar niemand in het publiek een hartinfarct heeft gekregen. Daarna begonnen ze allemaal door elkaar te zingen, met een mengeling van alle liedjes dat je je kan voorstellen. Plots stond er iemand in het publiek op en begon echt te roepen tegen de acteurs, en toen ontstond een discussie, en ik heb ook mijn eerste foodfight meegemaakt, gelukkig zat ik hoog genoeg in het publiek en heb ik zelf geen eten op mij gekregen. Het was dus absoluut mijn favoriete stuk niet, maar dit heb ik dan ook weer meegemaakt.
Vanochtend ben ik dan met mijn mama naar de film geweest, Nosso Lar, echt een sublieme film! Ik had het verhaal op voorhand wat opgezocht, zodat ik er iets van zou kunnen verstaan en dit ging idd beter. Ik verstond bijna alles, dus ik was behoorlijk trots op mezelf :DDe filmmuziek was echt super, vooral piano en de overgangen van de verschillende scènes zat ook heel goed in mekaar. Ik heb echt nog nooit zo genoten van een film, alhoewel ik er hier genoeg te zien krijg.
Vanavond ga ik nog naar een ander theater, deze keer is het Boliviaans en de rest van de week staan er mij nog twee andere te wachten. Ik hou jullie zeker nog op de hoogte van deze stukken, ik hoop dat ze iets beter zijn.
Dan nog iets vertellen over mijn surflessen van deze week. En die waren behoorlijk pijnlijk, en lastig. Woensdag is er niets misgelopen, en heb ik een hele goeie golf gepakt. Ik stond echt megalang recht, ik (en de andere mensen) konden het echt niet geloven ;D Donderdag had ik privéles want Veera en Júlia konden niet komen. Dus het was echt een uur aan een stuk heeltijd peddelen, rechtstaan, vallen. Peddelen, merken dat het toch geen goeie golf was, dus opnieuw peddelen… En ik heb dan ook nog een surfbord tegen mijn hoofd gekregen, waardoor ik nu met een ei op mijn hoofd zit :D Gelukkig doet het wel geen zeer, en heb ik nergens last van. Ook heb ik een massa’s grote blauwe plek op mijn been, maar geen idee hoe dat komt.En vrijdag heeft de surfleerkracht besloten om een heel uur te peddelen :S Zo diep mogelijk in de zee, draaien rond hem, en weer helemaal terug naar het strand peddelen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Ik voelde mijn armen niet meer!
Gisteren heb ik me ook bezig gehouden met mijn kast eens op orde te zetten, want dit was wel nodig. En ik heb me ook een doos aangeschaft om al mijn herinneringen van Brazilië in te steken (cinematickets, plannetjes van steden, en nog andere brol :D)
Tchau
Muitos Beijos
Charlotte
Abonneren op:
Posts (Atom)