· De eerste keer dat ik de mensen hier zag bellen, dacht ik gewoon dat het de mode was. Mensen roepen in hun gsm, en het antwoord is ook altijd voor de hele omgeving te horen. Maar ik heb nu toch al een paar weken door, dat er hier een soort van walkie-talkie (of hoe dat ook geschreven wordt) in de gsm is gebouwd. Zo kan je naar 1 of 2 vastgelegde nummers gratis ‘bellen’. Ik weet eigenlijk nog altijd niet hoe het precies zit, maar dat interesseert mij ook niet echt.
· Hier in school is het ook normaal dat je tijdens de pauze (ik heb er twee) iets koopt in de shop. Ze verkopen er snacks (Bauru, maravelha, coixinho, pastel …), allemaal behoorlijk vettig. En echt iedereen eet dit hier elke dag, ik snap niet hoe sommige meisjes hier graatmager blijven. Ik kan het me zelf niet voorstellen om die dingen om tien uur te eten, voor mij is dit een soort van middagmaal. Ik hou het dan maar bij een ‘gewone koek’.
· Die ‘gewone koek’ is hier eigenlijk ook niet echt gewoon. Het is behoorlijk moeilijk om normale koeken te vinden, zoals in België. De smaken van de koeken zijn nogal raar. Je kan er kopen met pizzasmaak, of met kaassmaak. Fruitige smaken kennen ze hier niet, als je gelukt hebt kan je soms ‘original’ vinden, maar dat is dan ook behoorlijk droog.
· Elke keer als ik hier op straat loopt, wordt er naar mij geroepen. Ondertussen ben ik dat al gewoon, en negeer ik dat gewoon. Maar ik heb achter al die weken eindelijk door wat ze roepen. Ik dacht dat ze gewoon Ôla! Of zoiets riepen, maar eigenlijk was het dus ‘loira’ = blond. Er lopen hier nochtans genoeg blonde mensen rond (ook al is het allemaal fake), ik vraag me dus echt af hoe ze van zo ver kunnen zien dat het bij mij niet fake is.
· In het Portugees moet je soms echt opletten met je uitspraak, en het leggen van klemtonen. Want coco (met ergens een paar accenten) betekend namelijk twee dingen. Het kan kokos beteken, maar het kan ook kaka betekenen (er is een verschil in schrijfwijze, qua accenten) Dus voor het ogenblik laat ik nog altijd mijn mama kokos bestellen, tot ik zeker weet hoe ik het moet uitspreken.
· Ze hebben hier ook een raar formaat van flesjes. In plaats van de gewone inhouden te hebben (500ml, 1.5l …) werken ze hier met 290ml, 600ml, 3.3l … Jip inderdaad, ze hebben hier reuze grote flessen frisdrank. Brazilië is dan ook een ‘family country’, waardoor ze hier alles in megaformaat hebben (dat is toch hun uitleg). En probeer maar eens een glas guaranna uit te gieten met zo’n fles, dat lukt mij dus niet zonder te morsen.
· Het zijn hier ook verkiezingen op 3 oktober, en je kan dit echt overal zien. De straten staan vol met affiches, de pauzes hier bestaan uit promotiefilmpjes van politici, er rijden auto’s rond met luidsprekers op hun dak, je ziet hier (letterlijk) 100den mensen met grote vlaggen zwaaien langs de straten, om de aandacht te trekken… Echt niet normaal!
· De promotiefilmpjes zijn hier dan ook nog eens hilarisch. Als je het niet zou weten, zou je zelf niet denken dat het voor de politiek is. Voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=HK4p35wYgXI Elke keer je dat hoort, blijft dit echt eeuwig in je kop zitten, verschrikkelijk. Ik ken dat de mensen hier stemmen op het meest opvallende filmpje, en niet op de beste politicus. Vooral de armeren, die de verkiezingen niet echt kunnen volgen. Want ook in Brazilië ben je verplicht om te stemmen van je 18, je mag beginnen stemmen op je 16de.
· De laatste week vragen er nogal veel mensen aan mij wat ‘Moa ven toh’ wil zeggen. (Voor de mensen die niet zouden weten waarom, de AFS-pull van Midwest heeft als achterkant ‘Moa ven toh’) Dat is dus onmogelijk uit te leggen, en ze blijven het maar vragen. Dank u wel ontwerper!
· Het is hier dus ook de gewoonte om, zonder te vragen, in andermans schooltas, pennenzak … te zitten. En ik vind dat dus hatelijk, vooral omdat er een paar persoonlijke spullen in mijn schooltas zitten, of in mijn schrift, dat ik echt niet stuk/kwijt wil. (Souvenirtjes/cadeautjes/kaartjes vanuit België) En je moet ook elke keer na kijken of alles nog steeds in uw etui zit, want ze durven er ook wel iets uitnemen, zonder het terug te geven.
· Ik heb hier dus ook een schrift moeten kopen, om notities te kunnen nemen in klas. En het is dus onmogelijk om een gewoon neutraal schrift te kopen. Ofwel staat het vol met hartjes/vloemetjes/tekenfiguren (in het roze), ofwel vind je pokémonschriften, schriften met auto’s, dinosaurussen… voor de jongens. Daarom dat mijn letters ook op zo’n mooi papier geschreven zijn, want een cursusblok kennen ze hier ook niet.
· …
Ik weet dat er nog verschrikkelijk veel ‘domme weetjes’ zijn, maar op dit ogenblik kan ik op niets meer komen. Jullie horen binnenkort nog iets van mij, want er is weer vanalles gebeurd.
Ik heb juist ontdekt dat ik Statistieken kan bekijken hier op mijn blog. Ik weet dus hoeveel mensen mijn blog lezen, en dat zijn er verschrikkelijk veel. Ik kan zelf zien vanuit welk land, en heb een paar rare ontdekkingen gedaan:
- In Nederland (wrs Adler), Canada, Verenigde Staten, Oostenrijk, Colombia en China wordt mijn blog ook gevolgd. Dat is natuurlijk tof om te zien, maar ik ben eigenlijk wel redelijk nieuwsgierig naar wie dit leest. Dus reageren op mijn blog mag altijd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten