Carnaval

Hi people!

Hier ben ik nog eens (op vraag van Celien), en ik heb weer heel veel te melden. Mijn leven in dit zalige land is dan ook alles behalve saai!

We beginnen dus vanaf 11 februari (als ik nog zo diep in mijn geheugen kan graven). Ik veronderstel dat dit gewone schoolweken waren: ’s Ochtend om 6u26 opstaan en weer thuiskomen rond 13u30. De lessen zijn dit jaar van een hoger niveau, ik veronderstel dat de niet wetenschappers in De Bron zelf niet deze leerstof hebben gezien. Het probleem is wel dat er niemand iets van begrijpt, dus dat ik als leerkracht ben gepromoveerd, ook al ben ik verschrikkelijk slecht in het uitleggen van iets. En door de ‘moeilijke’ leerstof, horen we ook de domste vragen. (vb: We zijn bezig met de Big Bang theorie, echt de volledige versie, zelf voor mij is er heel veel nieuws bij. Vraagt Júlia aan mij. ‘de Big Bang, dat is toch in London gebeurd hé?’ Ik begreep natuurlijk waarom dat ze dat zou denken. ‘Waarom hebben ze daar anders de Big Ben staan?’ Ik heb mij gewoon gesmeten, als gevolg dat ze voor een week niet met mij heeft gesproken.) Ik blijf ook beter en beter overeenkomen met mijn klas, vooral de meisjes (behalve Júlia dan), waardoor de lessen echt niet meer saai zijn.

In de namiddagen was ik bijna nooit thuis. Ik heb behoorlijk veel gedaan met Veera: films bekijken (Cisne Negro/ Black Swan is echt een aanrader! Ze verdient overduidelijk haar Oscarbeeldje), rondhangen in Gonzaga, in de ligstoelen aan het strand zitten, bij de dokter achter ons attest gaan zodat we kunnen blijven verder surfen, …
Ik heb ook een nieuwe counselor (de anderen heb ik nooit gezien! Maar ik had/heb het ook niet echt nodig gehad) Het is Kika (Erica), ik kende ze al eerder en zij is vorig jaar naar de USA geweest. Ik breng daar ook wel wat namiddagen door, want ze is eerder een vriendin dan mijn counselor. Meestal spreken we in het Portugees, maar het is wel eens tof om in het Engels te spreken. Dat spreekt ook wat vlotter. Want hoe goed mijn Portugees ook is, het blijft moeilijk om te zeggen wat ik echt wil zeggen.
Ik ben ook een paar keer gaan surfen. Carol belt mij als de golven (eindelijk) eens goed zijn, want dat is de laatste tijd niet echt het geval. De lessen zijn ook pas vandaag begonnen, ik was een maandje verkeerd 

Tijdens de weekends ga ik meestal uit. Niet naar de dancings (want deze zijn zotduur, ca. 20euro entree, en dan moet je de drank nog betalen), maar naar barzinhos (gezellige cafeetjes). Dan blijf ik ook slapen bij vrienden, want elke avond een taxi nemen, zou iets te duur uitkomen. Ik ben eens naar een show geweest, hier in mijn stad (we hebben dat blijkbaar elke maand). De band trok op niets, maar de sfeer was wel super.

Er is ook een nieuwe intercambista toegekomen in Santos, het is een Duitser, Florian. We hadden dan ook een welkomsfeestje. Het is grappig om te zien hoe hij alles ervaart, wij beseffen nu hoe hulpeloos wij waren in het begin. We proberen hem dan ook zoveel mogelijk te helpen.

Ik was me ook al een tijdje zorgen aan het maken, wat ik zou doen tijdens carnaval. De meeste van mijn vrienden zouden gaan reizen, of in de stad blijven, maar jammergenoeg is er hier bijna niets te doen. Dus had ik al plannen gemaakt om naar SP te gaan om de desfila te gaan bekijken, of ik zou met mijn zus naar Maresias gaan (daar was er een fameuse fuif). En dan kwam Anne (een ander Belgische intercambista) met een voorstel. Ik kon mee met haar naar Nova Iguaçu (Mestique, dicht bij Rio) carnaval gaan vieren. Ik dacht eerst dat ik met haar gastgezin zou gaan, maar blijkbaar gingen we naar haar Belgische Grootnonkel, die al 50 jaar pater is in Brazilië.
Het was dus een héél religieuze week (vier keer naar de mis geweest, één dag naar religieus carnaval,…) We hebben ook zalige mensen leren kennen in die parochie.

De eerste vrijdag zijn we de verjaardag van Nathalie gaan vieren, de vrouw van Anderson (secratitis van de parochie, 20 jaar, zalige gast) We zijn naar een rodizio van Pizza geweest (Pizza all-in) voor slecht 5 euro. Zaterdag hebben we wat rondgefietst met Padre André, die iedereen kent, dus nu kennen wij ook iedereen en daarna zijn we naar de catechese geweest. Zondag heeft Anderson ons opgehaald om in zijn communiteit naar de mis geweest, hij is daar de zanger en pianist. Daarna hebben we samen met hem, Nathalia, Maria-Elisa en Jozef(zij wonen allemaal samen, en zij waren ook die zateravond daar) iets gegeten in de zaal boven de kerk. ’s Middag zijn padre André, Anne en ik gaan fietsen in Nova Iguaçu, waar we gemerkt hebben dat er een desfila ging zijn die avond. We zijn daar dan natuurlijk naartoe geweest, maar we waren onze paraplu vergeten. Maar padre André heeft altijd een oplossing. Hij is eens met de autoriteiten gaan babbelen, subtiel gevraagd waar we paraplu’s konden kopen, waardoor we naar boven in hun tent werden geroepen. We stonden onder een dak, in de viptent. Eten en drank à volonté, omring door alle belangrijke personen van de stad (incluis mevrouw de burgemeester). Door de regen was alles natuurlijk vertraagd, waardoor de desfila om 10u30 (plan was 8u) nog niet begonnen was, maar wij moesten onze laatste bus van 10u40 halen. Dus gingen we naar de burgemeester om ‘afscheid’ te nemen, maar ze liet ons natuurlijk niet gaan. Wij Belgen, maar één jaar in Brazilië tijdens carnaval, moesten de desfila zien. Wij werden dus naar huis gevoerd met de chauffeur van de burgemeester, in haar auto. Als dat geen tof carnaval was ;)
De maandag was het vroeg opstaan (6u), want we gingen met Anderson (en de rest van die groep) naar een soort van religieuze carnaval. Eerst werd er wat opgewarmd (dança de amizade, dans van de vriendschap), en daarna hebben we een uur gebeden. Dan was er een palestra, daarna even gegeten, om weer te beginnen dansen in de zaal. Daarna was er nog een ander palestra (toespraak), maar deze was zo saai, dat we uit de zaal zijn gewandeld. We hebben net niet de eindmis gemist.
Rond 7 uur waren we weer thuis, en hebben we beiden besproken om daar niet meer naartoe te gaan. Het was eens tof om het mee te maken, maar voor ons waren ze iets té religieus.
De dinsdag ben ik vergeten wat we gedaan hebben, maar het zal wel interessant geweest zijn. De woensdag hebben we een pannenkoekenbak gehouden, waar er toch een tien mensen zijn op afgekomen (de uitgenodigden uiteraard), ik veronderstel dat we een 80-tal pannenkoeken zijn gemaakt, met chocoladesaus en banaantjes. Ze vonden het allemaal super, en we hebben ons ‘geheim’ recept aan Anderson gegeven, zodat hij ze nog eens kan bakken nu wij daar niet meer zijn. De donderdag zijn we naar de shopping geweest met Donna Ana (de kuisvrouw van padre André). Anne en ik hebben beide schoenen gekocht (dezelfde in een ander kleur) en beide een kleedje (helemaal verschillend). Daarna hebben we nog een suco gedronken, en zijn we weer naar huis gekeerd. We waren beiden blijkbaar doodmoe. ’s Avonds hebben we nog een discussie gehad met padre André. Hij vindt het maar raar dat het onmogelijk is dat AFS ons in families plaats dat wij niet super vinden. Hij kan het niet geloven dat er zoveel mensen veranderen van familie. We hebben twee uur zitten discussiëren, maar Anne en ik waren ons gewoonbozer en bozer aan het voelen, dus zijn we maar afgehaakt en in bed gekropen.
De vrijdag zijn we nog eens gaan winkelen, maar zijn we naar het centrum geweest. We hebben wel niet meer zoveel geld uitgegeven. ’s Avonds zijn Anne en ik naar het huis van Anderson en co geweest om een pastelfestival te houden (een gefrituurd deeg, die hol is vanbinnen, met kaas/kip/banaan met chocola/pizza-ingrediënten/goiaba met kaas/…). Daarna zijn we nog samen naar een mis geweest, waar de Campanha de Fraternidade (soort van broederlijk delen) werd gestart. Daarna zijn we nog naar een sorvetaria (ijsjes) geweest, en dan nog naar huis gefietst. De zaterdagochtend zijn we dan met hun naar Rio geweest, Ipanema (echt een prachtstrand) geweest om terug te zijn om vijf uur. En om tien na vijf werden we opgehaald door Edgar en zijn familie om naar de defilé van de kampioenen te gaan kijken. Carnaval in Rio dus, de zes beste sambascholen. De ticketen nog op de zwarte markt gekocht, en daarna 10 uren genieten van een prachtige ‘stoet’! Verschrikkelijk mooi en impressionant, maar ook verschrikkelijk pijn voor de voetjes. Om acht uur ’s ochtends zijn we weer thuis beland, om nog snel onze bagage te pakken, want we vertrokken anderhalfuur later terug naar onze thuisstad. Snel nog afscheid genomen van iedereen, en dan richting de bus, waar ik 7u lang heb liggen slapen. Nu moet ik nog een verslag maken over mijn reis, en doorsturen naar padre André, want er wordt nog geëvolueerd met de parochie hoe goed ons bezoek/integratie/inculturatie/... is geweest :)

Het leven gaat hier nog steeds véél te snel, mijn klasgenoten zijn zelf al bezig mijn afscheidsfeest te organiseren! Ze zijn er wel heel vroeg mee.
Nu staan er niet zoveel reizen meer op het programma, hoewel ik wel nog eens het Zuiden van Brasil wil zien. Maar misschien heb ik wel geluk, en gaat onze studiereis richting het Zuiden. Met mijn klas gaan we in juni gaan reizen, voor vijf dagen. Met een beetje geluk is het richting het Zuiden, en dan heb ik dat ook eens gezien (ook al zal het wel koud zijn, zo in de winter)

Sorry dat mijn blog helemaal niet aan elkaar hangt, dat ik gewoon maar zit op te sommen. Het is ook niet echt deftig geformuleerd, en in korte zinnen, maar ik ben echt verschrikkelijk moe, en een blog schrijven is nu niet echt de tofste bezighouding…
Maar jullie zijn nu gedeeltelijk weer op de hoogte van mijn leven hier, ook al zal je nooit kunnen begrijpen wat ik hier meemaak!

Beijão
Charlotte